บทที่ 8 ตอนที่ 7
"อ๊าา..คิมหันต์..อื้อ" ถุงเงินแนบใบหน้าไปกับหมอนใบโตด้วยสีหน้ามิสู้ดีเมื่อคิมหันต์รวบแขนตนเองไว้ด้านหลังแล้วกระแทกลำกายเข้ามา เด็กน้อยน้ำตาไหลพรากแต่เป็นเพราะความเสียวซ่านเกินกว่าจะรับไหว คิมหันต์ก้มลงขบเม้มแผ่นหลังบางที่ขึ้นรอยสีแดงจ้ำไปเสียหมด ถุงเงินขาสั่นระริกเพราะอยู่ในท่านี้มานานแสนนาน คิมหันต์มักหลอกล่อให้ถุงเงินตายใจแล้วก็มาทำแบบนี้กับตน หนึ่งอาทิตย์มานี้ถุงเงินไม่ได้พักเลยแม้สักวันเดียว เด็กน้อยถูกพลิกกลับมาในท่าหงายทำให้ถุงเงินเห็นร่างกายแข็งแรงกำยำสมชายของคิมหันต์
"อา..ถุงเงิน"คิมหันต์หลับตาพริ้มสอบสะโพกแกร่งของตนใส่คนตัวน้อยบนเตียงที่กำลังบิดเร่าจากรสสวาทที่เขามอบให้ คิมหันต์ก้มลงดูดดึงยอดหน้าอกสีชมพูสวยแล้วขบเม้มจนถุงเงินร้องลั่นยามถูกเล่นบนร่างกายแบบนี้
"คิมหันต์..เราไม่ไหว..ตรงนั้น"
"ตรงไหนคะ..บอกคุณคิมซิ" ถุงเงินเม้มริมฝีปาก น้ำตาที่รื้นอยู่ขอบดวงตาแทบจะไหลพรากออกมาอีกครั้งอยู่แล้ว คิมหันต์มองหน้าถุงเงินที่กำลังบิดเบี้ยวไปด้วยความซาบซ่าน ดวงตากลมลืมขึ้นสบกับคิมหันต์อย่างเผลอไผล เด็กน้อยหลบสายตาลงมองร่างกายกำยำที่ชื้นเหงื่อไล่มาถึงลำคอแกร่งที่มีรอยสักมังกรทำให้อีกฝ่ายดูน่ามองขึ้นไปอีก
"อ๊าา.." ถุงเงินมองเนินท้องตนเองที่นูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานแดงซ่านไปจนถึงหูน้อยๆ ถุงเงินใช้แขนกอดรอบลำคอของคิมหันต์เพราะไม่มีที่ยึดเหนี่ยว คิมหันต์ก้มลงแลกเรียวลิ้นกับถุงเงินทั้งแกนกายที่ยังทำหน้าที่อย่างดี เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่แพ้เสียงจูบหยาบโลนเลยแม้แต่น้อย ถุงเงินสั่นระริกเมื่อความเสียวที่แกนกายแล่นขึ้นมาตามลำจากนั้นเด็กน้อยก็ครางเสียงหวานซ่านแล้วปลดปล่อยออกมาในรอบที่เท่าไหร่แล้วก็มิอาจรู้ได้ คิมหันต์ผละขึ้นมาขบเม้มใบหูบางโดยใช้ลิ้นเลียเข้าไปด้านในด้วยในบางครา
"ซี๊ด..ถุงเงินเรียกชื่อคุณคิมค่ะ" ถุงเงินส่ายหน้าไม่สามารถเปล่งเสียงออกไปได้เลยเมื่อคิมหันต์ระรัวสะโพกเข้ามาราวม้าดีด
"คะ..คิม..หะ..หันต์..อะ..ไอ้คนห่าม" คิมหันต์แสยะยิ้มร้ายแล้วเปลี่ยนจากจังหวะระรัวเอวมาเป็นเนิบช้าแต่กระแทกเน้นจุดซ่าน
"คุณคิมให้ครางชื่อ..ทำไมถึงด่าคะ" ถุงเงินหวาดหวั่นกับสายตานั้นก่อนที่พวงแก้มกลมจะถูกคิมหันต์กัดเข้ามา ทั้งกัดทั้งขบจนถุงเงินเบ้หน้าพยายามผลักอกแกร่งให้ห่างออก
"อื้อ!"
"เด็กไม่ดีต้องโดนลงโทษ" ถุงเงินมองคิมหันต์ด้วยสายตาสั่นๆจนคิมหันต์กลับมาในจังหวะเดิม ถุงเงินร้องลั่นเมื่อคิมหันต์ระรัวเข้ามาเสียจนหัวน้อยๆแทบชนกับขอบเตียง คิมหันต์ครางกระฮึ่มในลำคอฟันซี่หนาขบเข้าหากันเมื่อถุงเงินรัดเขาแน่นยิ่งกว่าอะไรแถมช่องทางอุ่นยังนุ่มนิ่มเสียจนหยุดแทบไม่ได้ คิมหันต์กำลังมาถึงจุดสูงสุดในรอบที่สามของวัน ถุงเงินเริ่มเสียงแหบแห้งเพราะร้องเสียงหวานๆให้เขาฟังทั้งคืน แกนกายใหญ่กระตุกภายในช่องทางสีสวยจนถุงเงินเองก็สัมผัสได้ก่อนที่น้ำรักมากมายจะฉีดพวยพุ่งเข้าไปด้านในอย่างล้นหลาม เสียงทุ้มครางต่ำในลำคอแผ่วเบาแต่มันกลับทำให้ถุงเงินหน้าแดงซ่านเพียงเพราะเสียงนั่น คิมหันต์ถอดถอนแกนกายออกมาช้าๆซึ่งมันออกมาพร้อมน้ำสีขาวขุ่นมากมาย ดวงตาคมมองรูจีบที่กำลังขมิบถี่รัวเพื่อขับของเหลวออกมา
"มาอาบน้ำกันแล้วค่อยนอน" ถุงเงินส่ายหน้าทั้งใบหน้าที่งอเง้าเพราะไม่สามารหุบเรียวขาขาวได้ โดนเช่นนี้มาเกือบค่อนคืนจึงระบมไปเสียหมด
"เราไม่อาบ..ไม่ไหว"
"เดี๋ยวคุณคิมอาบให้ค่ะ" คิมหันต์บีบพวงแก้มนิ่มแล้วก้มลงหอมฟอดใหญ่ตรงแก้มนั้นแล้วอุ้มเด็กคนนี้ขึ้นมาแนบอกแกร่ง
"ฮือ"
หลังจากนั้นมาก็เป็นเวลาราวหนึ่งอาทิตย์ที่คิมหันต์ปล่อยให้ร่างกายน้อยๆได้พักผ่อน ซึ่งงานเขาก็กลับมาท่วมหัวอีกดังเดิม ร่างแกร่งนั่งขมวดคิ้วเปิดกองเอกสารภายในห้องทำงานอย่างเคร่งเครียด มาเฟียหนุ่มจรดปากกาลงไปแล้วปิดเอกสารใบนั้นทิ้งเสีย ถึงได้มากกว่าเสีย แต่อย่างไรเขาก็จะทวงที่ดินนั้นมาแม้จะต้องแลกด้วยเลือดก็ตาม
แกร๊ก.. เสียงปลดบานประตูแต่คิมหันต์เลือกที่จะไม่สนใจเพราะอาจจะเป็นบอดี้การ์ดเขาคนใดคนหนึ่งเข้ามารายงาน
"คิมหันต์" เสียงเล็กๆเอ่ยเรียกขึ้นทำให้มาเฟียหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร
"เข้ามาได้ยังไงถุงเงิน" คนตัวจ้อยย่นคิ้วเมื่อโดนยิงคำถามออกมาแบบนี้ คนกระไรแปลกเสียจริง
"เราเปิดประตูแล้วเดินเข้ามา" ตอบด้วยดวงตาใสซื่อ คิมหันต์ผ่อนลมหายใจ
"ไอ้คนเฝ้าประตูมันให้เธอเข้ามาในห้องทำงานฉันได้อย่างไร..นี่คือคำถาม" ถุงเงินถอนลมหายใจดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ ร่างจ้อยร่อยจึงทำท่าจะสะบัดหน้าหนีเดินออกไป
"เดี๋ยว..มีอะไรก็ว่ามา" ถุงเงินงงใจกับชายผู้นี้ยิ่งนัก พอจะเดินออกดันมาทำเสียงอ่อนลงอย่างนั้น
"มิมีกระไรแล้ว" ถุงเงินแก้มพองอย่างไม่รู้ตัว ขาสั้นกำลังจะเดินออกไปจากห้องหากแต่เอวบางกลับถูกรวบกอดโดยใครบางคนที่ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เด็กน้อยดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนหนาโดยที่ตัวถูกอุ้มขึ้นมาจนลอยพื้น คิมหันต์กลับมานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานโดยให้ถุงเงินนั่งอยู่บนตักของตนเอง เด็กน้อยหน้าบึ้งแล้วกอดอกหันหน้าไปอีกทาง
"มีอะไรคะ" ถุงเงินเม้มริมฝีปากเมื่อมาเฟียหนุ่มใช้สรรพนามแบบนี้กับตนอีกแล้ว หน้าเด็กน้อยจึงแดงลามไปทั้งใบหูขาว
"ไหนเธอบอกว่าจะพาเราไปห้างไงเล่า" ถุงเงินบุ้ยปากพูดออกมาราวแสนงอน
"รอว่างก่อนไม่ได้หรือคะ" คิมหันต์เชยคางสวยให้หันมาสบตากับตน
"กะ..ก็มันหลายวันแล้วนี่" ถุงเงินก้มลงเขี่ยเล็บตนเองใบหน้าเด็กน้อยเศร้าสลด
"...."
"เราอยากขึ้นบันไดเลื่อน.." ถุงเงินพูดเสียงเบา คิมหันต์รวบเอวบางเข้าไปกอด ใบหน้าคมเกยไหล่น้อย
"เดี๋ยวสุดสัปดาห์นี้พาไปนะ" ถุงเงินพยักหน้า โดนผลัดอีกตามเคย เด็กน้อยคอตกแล้วขยับหันมาหาคิมหันต์
"สัญญานะ" นิ้วก้อยอันน้อยๆยกขึ้นมาต่อหน้ามาเฟียหนุ่ม ดวงตาคมมองก่อนจะยกมือของตนเองเกี่ยวก้อยกับถุงเงินบ้าง ในชีวิตเขาตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง จวบจนมาถึงครานี้
"งั้น..เดี๋ยวเราลงไปอ่านหนังสือกับพี่ดีนก่อนดีกว่า" ถุงเงินใช้มือแกะแขนล่ำของคิมหันต์ออกแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยเสียอย่างนั้น
"...."
"ปล่อยสิเราไม่กวนแล้ว" ถุงเงินเม้มริมฝีปากเมื่อคิมหันต์ขยับจมูกโด่งเป็นสันนั้นมาคลอเคลียข้างแก้มขาว
"นั่งเล่นอยู่บนห้องฉันไม่ต้องลงไปไหนทั้งนั้น" ถุงเงินบุ้ยหน้า แรกๆยังไม่อยากให้เขาเข้ามาอยู่เลย คิมหันต์หยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงของตนเองออกมาแล้วกดเข้าแอปพลิเคชั่นสีแดง มาเฟียหนุ่มพิมพ์ไปว่าการ์ตูน
"ไปนอนดูการ์ตูนที่โซฟาไป" ถุงเงินรับบางอย่างมาจากคิมหันต์ด้วยสีหน้ามึนงง ดวงตากลมโตราวกวางน้อยก้มลงมองภาพบางอย่างที่แสดงอยู่บนเจ้านี่ด้วยสีหน้าฉงนใจ แต่เขาก็มิอาจละสายตาจากมันไปได้เลยนอกจากเดินมาทิ้งตัวนอนลงบนสิ่งที่เรียกว่าโซฟาแล้วดูสิ่งที่เรียกว่าการ์ตูนนี้ ถุงเงินตื่นตาตื่นใจกับภาพในหน้าจอนี้มากจนไม่อาจละสายตาได้ เด็กน้อยพลิกไปพลิกมาอยู่บนโซฟาไปหลายชั่วโมงซึ่งก็มีคิมหันต์แอบเหลือบมองอยู่บ้างเป็นบางครา
"คิกๆ" เสียงหัวเราะคิกคักเรียกสายตาของคิมหันต์ให้เงยขึ้นมอง ถุงเงินขำร่วนก่อนจะพลิกกลับมาซึ่งแรงทางสายตาทำให้เด็กน้อยผละออกจากโทรศัพท์ ดวงตากลมโตมองคิมหันต์ที่มองมายังตนนิ่งงัน เด็กน้อยบึนปากแล้วหันหลังให้มาเฟียหนุ่มอย่างไม่สนใจเพราะตนเองกำลังสนใจการ์ตูนนี้ คิมหันต์มองแผ่นหลังน้อยสั่นไหวในบางคราเพราะกำลังขำกับการ์ตูนในโทรศัพท์นั่น มาเฟียหนุ่มถอนลมหายใจแล้วยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาก่อนจะสนใจงานตนเองต่อ
ถุงเงินนอนคว่ำใบหน้ากลมมีแววมึนงงเพราะเมื่อครู่เผลอไปกดอะไรบางอย่างเข้าจนมันสะท้อนใบหน้าของเขาราวคันฉ่องแต่ดูแปลกๆ เด็กน้อยจึงพยายามกดมั่วๆเพื่อให้สิ่งที่เรียกว่าการ์ตูนกลับมา เขามิอยากดูตนเองเสียหน่อย
แชะ! ถุงเงินสะดุ้งเมื่อเจ้าเสียงนั่นดังขึ้น
"ลุกมาได้แล้ว" คิมหันต์แย่งโทรศัพท์ออกจากมือน้อย
"อ๊ะ..ขอดูก่อน"
"เดี๋ยวสายตาเสีย..ไปอาบน้ำแล้วรอกินข้าว" คิมหันต์ยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงของตนเอง ดวงตาคมเงยหน้าขึ้นมองถุงเงินที่แสดงสีหน้าไม่ดีออกมา ใบหน้าเล็กจ้อยเริ่มงอเง้า
"คิมหันต์..." ทีอย่างนี้มาเรียกเขาเสียงหงอ มาเฟียหนุ่มไม่สนใจเพราะถุงเงินจะกลายเป็นคนติดโทรศัพท์เอาได้ มาเฟียหนุ่มส่ายหน้าแล้วดึงแขนถุงเงินขึ้นมาเพื่อพาออกจากห้องทำงาน
ถุงเงินเข้ามาในห้องท่าทางไม่พอใจ คิมหันต์กดล็อคประตูแล้วเข้ามาหาเด็กขี้งอนเพื่อถอดเสื้อผ้าถุงเงิน
"อ๊ะ..ไม่" ถุงเงินบอกปัดแต่เสื้อก็ถูกดึงขึ้นมาที่แขนแล้ว คิมหันต์เอาเสื้อโยนใส่ตะกร้าแล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาเพื่อพาเข้าห้องน้ำ ถุงเงินเห็นแบบนี้ดื้อน้อยไปซะที่ไหน มาเฟียหนุ่มวางถุงเงินไว้ในอ่างอาบน้ำ
"เราไม่อาบน้ำกับเธอดอกนะ" ถุงเงินจะหนีก็มิได้เมื่อร่างบางถูกกอดเอาไว้โดยแขนล่ำสัน คิมหันต์จูบลาดไหล่บางทั้งลมหายใจร้อนๆที่เป่าอยู่ข้างใบหู
"ไม่อาบก็ต้องอาบค่ะ" คิมหันต์หัวเราะในลำคอแล้วลูบมือไปตามเรือนกายขาวบาง ไม่ว่าจะสัมผัสตรงไหนก็นุ่มนิ่มไปเสียหมด จมูกโด่งซุกไซ้ลำคอขาวเนียนแล้วสูดดมกลิ่นความหอมเข้าไปเต็มปอด ถุงเงินพยายามผลักใบหน้าคมคร้ามออกเพราะตนเองรู้สึกแปลกๆ
"ถ้าดื้อมากๆ..คุณคิมจะไม่ให้หนูนอนคืนนี้นะคะ" ถุงเงินชะงักทันที สีหน้าขาวนวลเริ่มมีขึ้นสีแดงซ่านเพราะรู้ดีว่าคิมหันต์นั้นหมายความว่าอย่างไร ถุงเงินจึงนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายใช้จมูกเป็นสันหอมตรงนู้นทีนี้ที แม้จะแอบสั่นเพราะยามลมหายใจร้อนๆรดไปตรงไหนก็รู้สึกอายไปเสียหมด คิมหันต์ลูบมือเข้าไปที่ต้นขาด้านในช้าๆ
"อื้อ..อ๊ะ" ถุงเงินแนบใบหน้าไปกับช่วงกล้ามของคิมหันต์เมื่อปลายนิ้วนั้นลูบอยู่บริเวณรูจีบ คิมหันต์หัวเราะในลำคอแล้วจูบซับแก้มก้อนกลม
"อ๊ะ!!" ถุงเงินหลับตาปี๋เมื่อคิมหันต์กัดเข้าที่แก้มก้อนของเขาราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่ยืดหยุ่นได้อย่างนั้น
คิมหันต์พาถุงเงินลงมาด้านล่างเพื่อรับประทานข้าวเย็น ดวงตาคมมองดูถุงเงินที่ยังคงหน้าแดงซ่านไม่หาย มือหนาจึงเอื้อมเข้าไปดึงเจ้าตัวจ้อยเข้ามาหาตนเอง
"มานั่งใกล้ๆฉัน" ถุงเงินบุ้ยปากเมื่อถูกคิมหันต์กดไหล่ให้นั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างกับมาเฟียใจร้าย
"เรานั่งตรงไหนก็เหมือนกันไหม" ถุงเงินบ่นไปอย่างนั้นพอเห็นอาหารเรียงสวยบนโต๊ะก็พาลลืมเรื่องราวทุกอย่างไปเสียหมด น่ากินทั้งนั้นเลย คิมหันต์ส่ายหน้าเมื่อเห็นดวงตาถุงเงินเป็นประกาย เด็กเห็นแก่กินจึงไม่สนใจคิมหันต์ต่ออีกนอกจากหยิบตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
ติ๊ง..คิมหันต์มองโทรศัพท์ของตนเองที่มีข้อความเข้า มาเฟียหนุ่มเปิดขึ้นมาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีหนึ่งรูปค้างเอาไว้อยู่ มุมปากหยักยกขึ้นนิดหน่อยเพราะรูปนี้ก็คือถุงเงินในมุมเสยที่ทำหน้าฉงนมองกล้อง สงสัยมือคงกดไปโดนแล้วออกไม่เป็น มาเฟียหนุ่มใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วเอนหลังไปกับเก้าอี้ ดวงตาคมเหลือบมองถุงเงินที่กินอาหารบนโต๊ะไม่สนใจสิ่งรอบกายเลยแม้แต่น้อย มาเฟียหนุ่มกดเข้าไปที่รูปนั้นแล้วตั้งเป็นภาพหน้าจอ
แสดงสปอยล์
หลังจากทานข้าวเสร็จแล้วมาเฟียหนุ่มก็มาถุงเงินขึ้นมานอนบนห้อง ซึ่งยังไม่ทันได้นอนก็รู้สึกถึงมืออันน้อยที่เอื้อมมาแตะแผ่นอกกว้าง
"คิมหันต์เราอยากดูกาตุ๋น" ถุงเงินออกแรงเขย่าแขนอีกฝ่าย ใบหน้ากลมงอเง้าเพราะคิมหันต์ไม่ให้เขาดูหลายวันแล้ว
"...." คิมหันต์หลับตานิ่งพยายามไม่สนใจเด็กที่กำลังงอแงขอดูการ์ตูน เขาไม่น่าให้ถุงเงินรู้จักมันเลย
"คิมหันต์..ทำไมดื้อ" มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจ ยังไม่รู้ตัวอีกว่ากำลังว่าตนเองอยู่
"...."
"คิมหันต์เราขอดูนิดหนึ่งนะ" ถุงเงินยกแขนขึ้นกอดรอบลำตัวหนา ใบหน้ากลมถูไถไปกับอกกว้างขวางอย่างไม่รู้ตัว จนทำให้มาเฟียหนุ่มมองแมวน้อยที่กำลังออดอ้อนเขา
คนอย่างเขาต่อให้น่ารักเพียงใดถ้าบอกว่าไม่ให้ก็คือไม่ให้
.
.
"ดูชั่วโมงเดียวพอนะ" คิมหันต์หยิบโทรศัพท์ออกมาจากหัวเตียงแล้วกดเข้าการ์ตูนให้ถุงเงินนอนดู
เป็นเวลาสามวันที่คิมหันต์กลับบ้านค่ำแทบทุกวัน นั่นจึงทำให้เด็กติดมือถือเริ่มงอแงขึ้นทุกวัน คิมหันต์จะเป็นคนเลือกเวลาเล่นให้ถุงเงินเองซึ่งมันไม่เพียงพอกับเด็กน้อย ซึ่งการกลับบ้านช่วงเวลานี้ถุงเงินจึงไม่ได้ดูการ์ตูน มาเฟียหนุ่มที่งานล้นหัวจึงทำได้แค่กลับมานอนกอดถุงเงินเพียงเท่านั้น พออีกฝ่ายงอแงได้ราวสิบนาทีก็จะหลับลงไปเอง คิมหันต์เก็บปลายกระบอกปืนเมื่อเดินเข้ามาด้านในคฤหาสน์ ดวงตาคมมองเจ้าตัวจ้อยที่กำลังเม้มปากหันหน้าหนีเขา ร่างบางลุกขึ้นจากพื้นเพื่อเอาหนังสือไปเก็บที่แล้ววิ่งหนีขึ้นไปบนห้อง คิมหันต์ส่ายหน้าเบาๆก่อนจะแยกตัวออกไปกินข้าวคนเดียว ซึ่งเวลานี้เขาสั่งให้ถุงเงินกินข้าวก่อนไปเรียบร้อยแล้ว
มาเฟียหนุ่มเดินขึ้นมาด้านบนห้องหลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว ร่างแกร่งเข้ามาในห้องของตนเองก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อไม่พบถุงเงิน คิมหันต์เดินออกมาด้านนอกเพื่อหาเจ้าตัวน้อยขี้งอแง
"ถุงเงินไปไหน"
"ห้องนั้นครับ" ดีนตอบเสียงแผ่วเพราะไม่ว่าอย่างไรตนเองก็กล่อมถุงเงินออกมาไม่ได้เสียที ร่างสูงใหญ่จึงเดินไปที่ห้องนอนแยกอีกห้องที่อยู่ใกล้ๆกันตรงหัวมุม
แกร๊ก! พอจะเปิดประตูกลับพบว่ามันล็อคจากด้านใน
"ถุงเงิน.."
"...."
"ล็อคประตูทำไมคะ" คิมหันต์ถามเสียงอ่อนลงทั้งที่วันนี้เขาพึ่งไปฆ่าคนนอกแก๊งมา
"เราจะนอนคนเดียว.." ถุงเงินกอดอกอยู่หน้าบานประตู คิมหันต์ยิ้มมุมปาก ยกแขนขึ้นกอดอกแกร่งของตนเองบ้าง
"งอนอะไรคุณคิมคะ..เปิดประตูหน่อยเร็ว" ใบหน้ากลมสะบัดไปทางอื่น ขอบดวงตาเริ่มแดงรื้นขึ้นมา
"ไม่ได้งอน..แต่เราจะนอนคนเดียว..เธอเองก็นอนคนเดียวไปเถอะ" เสียงแจ้วๆของถุงเงินดังออกมานอกห้อง มาเฟียหนุ่มอมยิ้มไหล่ข้างหนึ่งพิงไปกับประตู
"ไม่มีหนูคุณคิมจะนอนได้ยังไงคะ..คุณคิมกลัวผีนะ"
"คนเขียนเสือให้วัวกลัวอย่างเธอผีก็กลัวเธอเหมือนกันนั่นแหละ" เสียงยังคงแจ้วออกมาไม่หยุด คิมหันต์ส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อดีนส่งกุญแจห้องมาให้
"เหรอคะ..แต่บ้านคุณคิมมีทั้ง..กุมารทอง..ควายธนู..ผีตายทั้งกลมจะไม่ให้คุณคิมกลัวได้อย่างไรคะ"
ถุงเงินชะงักหน้าซีดเมื่อคิมหันต์บอกออกมาแบบนั้น ถุงเงินหันมองห้องกว้างขวางด้วยสายตาหวาดระแวง คิมหันต์ยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเสียงภายในห้องเงียบสนิท
"หนูจะไม่นอนกับคุณคิมจริงๆเหรอคะ..คืนนี้คุณคิมคงกลัวแย่เลยผีสางเต็มบ้านไปหมด..บางวันคุณคิมนอนคนเดียวก็โผล่มาให้เห็นเป็นตัวเป็นตน" ถุงเงินกลืนน้ำลายลงคอ ทั้งที่ฝ่ายนอกประตูกำลังยิ้มร้ายไปพูดไป
"...."
"ถ้าถุงเงินไม่นอนกับคุณคิม..งั้นคุณคิมไปแล้วนะคะ" คิมหันต์ทำท่าเหมือนจะเดินออกจากหน้าประตู
แกร๊ก!!!
"ฮืออออ..ไม่เอาอึก..ฮืออ" ถุงเงินที่น้ำตาไหลพรากใบหน้าเปิดประตูออกมาคว้ากอดคิมหันต์เอาไว้แน่น ดีนที่เห็นเหตุการณ์ก็อ้าปากค้าง เขามีนายเจ้าเล่ห์เจ้ากลถึงเพียงนี้เชียวหรือ
"ไม่เอาอะไรคะ" คิมหันต์ใช้นิ้วปาดน้ำตาบนแก้มก้อนกลมบนใบหน้าน้องออก
"ไม่นอนคนเดียวแล้วฮึก"
"ยอมนอนกับคุณคิมแล้วเหรอ"
"อื้อ" ถุงเงินพยักหน้าระรัว คิมหันต์แสยะยิ้มแล้วอุ้มถุงเงินขึ้นมาโดยใช้แขนรองก้นเอาไว้ แขนเล็กคว้ากอดลำคอหนาเอาไว้แน่น ใบหน้าน่ารักชื้นน้ำตาฝังไปบนไหล่แกร่ง
"ดีเลยไม่งั้นคืนนี้คุณคิมคงกลัวผีแย่ถ้าไม่ได้นอนกับหนู" คิมหันต์เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนโดยมีสายตาของดีนมองตามอยู่ตลอด หากผีมีจริงคงเป็นวิญญาณไอ้ดีนที่หลุดออกจากร่าง
มีใครเจ้าเล่ห์เท่าตาแก่คนนี้ไหม โอ๊ยย
พักเหนื่อยหนึ่งวันเห้นเม้นแล้วชื่นใจรีบมาอัพเลยค่ะ
ขอเม้นนนนนนน ไม่เม้นงอนนะ
