บทที่ 11 ตอนที่ 11

ภูพิงค์ก้มหน้าลง เขากำลังจะเอียงแก้มหนีเพราะรู้สึกแปลกๆในอกของตนเอง มันกำลังเต้นเร็วมากจากคำพูดเมื่อครู่ของเขมทัตนั่นจึงทำให้แก้มเฉียดไปกับสันจมูกโด่งเพราะคุณเขมก้มลงมาจนใบหน้าเสมอกัน 

"ปะ..ไปเล่นอย่างอื่นกันเถอะครับ" ภูพิงค์กอดตุ๊กตาแน่นแล้วเงยหน้าขึ้นพูดด้วยรอยยิ้ม เขมทัตยกมุมปากเพียงเล็กน้อยก่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ