บทที่ 12 ตอนที่ 12

ภูพิงค์เดินออกจากห้องกว้างนั้นแล้วมายืนพิงบานประตูใหญ่ด้วยสีหน้าที่แดงราวมะเขือเทศสุก เขาเม้มริมฝีปากหันไปมองห้องคุณเขมอีกครั้ง มือเล็กยกขึ้นกุมอกตนเองที่กำลังเต้นเร็วตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

"ชอบพูดอะไรให้ใจเต้นตลอดเลย" ภูพิงค์ส่ายหน้าระรัว เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกบางอย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ