บทที่ 14 ตอนที่ 14
เสียงหอมเป็นฟอดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขมทัตคอยเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าของภูพิงค์ออกแผ่วเบา จมูกเป็นสันผละออกจากแก้มหอมกรุ่น ภูพิงค์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาสบกับเขมทัต มือหนาอีกข้างก็ลูบกลุ่มผมสวยด้วยสัมผัสที่อ่อนโยน
"หยุดร้อง..ขี้แงนะเรา" เขมทัตพรมเช็ดอยู่อย่างนั้นจนความเหนียวบนใบหน้าหลุดออกไป
"คุณเขมนอน...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 อารัมภบท
2. บทที่ 2 ตอนที่ 1
3. บทที่ 3 ตอนที่ 2
4. บทที่ 4 ตอนที่ 3
5. บทที่ 5 ตอนที่ 4
6. บทที่ 6 ตอนที่ 5
7. บทที่ 7 ตอนที่ 6
8. บทที่ 8 ตอนที่ 7
9. บทที่ 9 ตอนที่ 8
10. บทที่ 10 ตอนที่ 10
11. บทที่ 11 ตอนที่ 11
12. บทที่ 12 ตอนที่ 12
13. บทที่ 13 ตอนที่ 13
14. บทที่ 14 ตอนที่ 14
15. บทที่ 15 ตอนที่ 15
16. บทที่ 16 ตอนที่ 16
17. บทที่ 17 ตอนที่ 17
18. บทที่ 18 ตอนที่ 18
19. บทที่ 19 ตอนที่ 19
20. บทที่ 20 ตอนที่ 20
21. บทที่ 21 ตอนที่ 22
22. บทที่ 22 ตอนที่ 23
23. บทที่ 23 ตอนที่ 24
24. บทที่ 24 ตอนที่ 25
25. บทที่ 25 ตอนที่ 26
26. บทที่ 26 ตอนที่ 27
27. บทที่ 27 ตอนที่ 28
28. บทที่ 28 ตอนที่ 29
29. บทที่ 29 ปัจฉิมบท
30. บทที่ 30 ตอนพิเศษ 1
31. บทที่ 31 ตอนพิเศษ 2
32. บทที่ 32 ตอนพิเศษ 3
33. บทที่ 33 ตอนพิเศษ 4
ย่อ
ขยาย
