บทที่ 15 ตอนที่ 15

ภูพิงค์สะลึมสะลือเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเกลี่ยอยู่ข้างแก้ม ใบหน้าพริ้มเพราเอียงหนีเล็กน้อยแม้จะรู้สึกดีแปลกๆแต่เขาก็ต้องการนอนมากกว่า เขมทัตยกมุมปากขึ้นมา เขามองใบหน้าขาวเนียนที่กำลังย่นคิ้ว จมูกโด่งเป็นสันยื่นเข้าไปคลอเคลียอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ มือหนากุมแก้มอีกข้างเอาไว้พลางเกลี่ยเบาๆ...