บทที่ 28 ตอนที่ 29

มือเล็กลูบลงบนหน้าท้องของตนเองขณะสายตาก็เหม่อลอยออกไปด้านนอก เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มที่ต้องห่างออกจากอกคุณเขม บางทีเขาก็ฝันว่ามีอีกฝ่ายกอดจากทางด้านหลังทุกเช้า ยิ่งยามตกค่ำแบบนี้มันทำให้ความคิดถึงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ภูพิงค์เดินไปดึงดอกไม้มาวางลงบนโต๊ะข้างหน้าต่างเพื่อทำแหวนดอกไม้แก้เหงา พลันบรรยาก...