บทที่ 21 ตอนที่ 20

เอื้องผึ้งสะลึมสะลือตื่นในช่วงตีสามเพราะเขารู้สึกถึงบางคนที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียง ดวงตากลมปรับโฟกัสเพื่อทอดมองแผ่นหลังกว้างขวาง แม้อยู่ในความมืดเขาก็จำได้ดีว่าคือแผ่นหลังเตชินท์ ร่างเล็กขยับลุกขึ้นมาพลางใช้นิ้วขยี้ดวงตา

“มานั่งทำอะไร” เขาเอ่ยถาม ดึกดื่นแบบนี้เดี๋ยวตอนเช้างอแงไม่อยากไปทำงานอีก

“....