บทที่ 37 เรียกพี่แล้วกัน

บทที่ 37 เรียกพี่แล้วกัน

“ถ้ามิกิกับลูกเกิดอันตราย ผมคงไม่ให้อภัยตัวเอง”

วันนี้ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ดีที่ยังไม่นอน เลยได้ยินกล้องเตือน วิ่งมาเปิดประตูมือไม้สั่น พอเจอเลยซัดไปหลายหมัด

“โกรธผมได้ เกลียดผมได้ แต่อย่าทิฐิ จนละเลยความปลอดภัยของตัวเองกับลูก”

“.........” มนปรียาไม่มีอะไรจะพูด ชาร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ