บทที่ 2 สู้สุดใจ

ผิด ชอบ ชั่ว ดี รู้หมดแต่อดไม่ได้

ตรงหน้าเขานี้คือน้องสาวเพื่อน ซันพยายามบอกตัวเองว่าให้หยุด แต่พอถูกเธอท้าทายสุดท้ายก็ยังอยากลองเล่นกับไฟ

ห้องพักหรูบนเรือสำราญถูกจัดให้แขกท่านละ 1 ห้องสำหรับท่านที่มาคนเดียว และห้องใหญ่สำหรับท่านที่มาเป็นคู่หรือครอบครัว แต่ละห้องนั้นตกแต่งอย่างหรูหราไม่ต่างจากโรงแรม 5 ดาว แต่ที่ทำให้แต่ละห้องพิเศษคือวิวนอกระเบียงที่มองออกไปแล้วจะเห็นท้องฟ้าและทะเลบรรจบเป็นผืนเดียวกัน

กลางวันเห็นเป็นท้องฟ้าสีครามเมฆสีขาวสดใสรับกับสีน้ำทะเล กลางคืนอาบด้วยความมืดมิดประดับแสงดาวระยิบระยับเหมือนเพชรเม็ดเล็กๆ เต็มท้องฟ้า

วิวข้างนอกงดงามขนาดนี้แต่ซันกลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเขามีสิ่งที่สวยกว่าวิวอยู่ตรงหน้า

เสื้อผ้าของเราถูกถอดทิ้งไปส่วนไหนของห้องแล้วก็ไม่รู้ รู้เพียงว่าแผ่นหลังเนียนกำลังแนบอยู่กับแผงอกของเขา

คนตัวเล็กดิ้นเร่าเมื่อเขาเริ่มสัมผัสเธออย่างลึกล้ำ ซันนอนซ้อนหลังคนน้องแล้วค่อยๆ โอบกอดเธอจากทางด้านหลัง มือหนาปัดป่ายไปทั่วผิวกายทิ้งรอยมือเอาไว้ทุกทีที่เขาเผลอบีบแรงไปนิดนึง ตัวน้องนุ่มนิ่มมาก จับตรงไหนก็พอดีมือไปหมด

มีเพียงเสียงลมหายใจของเราเท่านั้นที่ดังอยู่ท่ามกลางความเงียบ จนกระทั่งซันลูบมือต่ำลงไปตรงท้องน้อย จงใจสอดนิ้วเข้าไปตรงนั้น...

“พี่ซัน...น้อง...อึดอัด”

ความฉ่ำแฉะของส่วนอ่อนไหว กำลังตอดรัดกับนิ้วมือเรียวยาวที่ซันชำแรกเข้าไปก่อนเป็นอย่างแรก

เขาต้องเปิดทางก่อน เธอจะได้เจ็บน้อยที่สุด

ชายหนุ่มพยายามกดมือลงไปอย่างอ้อยอิ่ง ขณะที่คนตัวเล็กก็ให้ความร่วมมือ อ้าขาขึ้นเล็กน้อยราวกับเชื้อเชิญให้เขาทำมันอย่างถนัดถนี่

แบบนี้ ตายแน่...

คนตัวสูงเอาแต่สบถในใจนับครั้งไม่ถ้วน ไม่อาจต้านทานความหวามไหวได้อีก

ซันพรมจูบไปที่ต้นคอของหญิงสาวเพื่อเรียกให้เธอตื่นตัว คนที่ไวต่อความรู้สึกที่ตรงนั้นหดคอพร้อมส่งเสียงอืออาออกมา

และมันยิ่งทำให้เขาอยากจะทำอะไรวู่วาม

เย็นไว้ไอ้ซัน เย็นไว้

“อะ อือ”

เสียงหวานหูดังแผ่วในตอนที่มือของเขากำลังสะกิดส่วนอ่อนไหวอย่างเชื่องช้า แล้วทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเป็นจังหวะ

เธอเหมือนจะเสร็จสมให้ได้ แต่ซันกลับผ่อนแรงแล้วค่อยๆ แทรกตัวตนเข้ามาทีละน้อย

ความเมาทำให้ความเจ็บลดน้อยลง ทำให้หญิงสาวกล้าที่จะร้องขอเขาอย่างหน้าไม่อาย

“พี่ซัน น้อง...”

“หืม?”

ซันหายใจหนักขึ้นตอนที่เสียงหวานเอ่ยเรียกกัน

“น้องอยาก อึก! อ๊ะ!”

ลำกายที่พรวดเข้ามาในคราวเดียวทำให้น้องสะดุ้งสุดตัว ร่างกายรับรู้ได้ถึงความเจ็บ ถดกายหนีอัตโนมัติ แต่ถูกมือแกร่งกดไว้ก่อน

ตอนแรกจะค่อยๆ ทำแล้วแท้ๆ มาเรียกเสียงอ่อยขนาดนี้ ใครจะไปอดใจไหววะ!

“อย่าดิ้นนะเด็กดี แค่เสียวๆ ไม่เจ็บ”

“น้อง...อึดอัด” เสียงหวานเอ่ยขึ้นเป็นครั้งที่สอง

บั้นท้ายนุ่มนิ่มโอบรัดความร้ายกาจของเขาคล้ายจะยั่วให้เขาหมดความอดทนให้ได้

ที่จริง...เขาหมดความอดทนกับเธอตั้งแต่บนดาดฟ้าเรือแล้ว

“อึดอัดตรงไหนคะ ตรงนี้เหรอ...” เขาลูบหน้าท้องแบนราบจงใจกดลงไปให้รู้สึกถึงตัวตนที่ขยับอยู่อย่างช้าๆ ภายในร่างกายของเธอ

“หรือว่าตรงนี้”

จากนั้นเลื่อนลงมายังกลีบกุหลาบแสนอ่อนไหวที่กำลังถูกเขารุกล้ำเข้าไปชิมน้ำหวานในจังหวะที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขาขยับน้องจะอ้าปากพยายามส่งเสียง แต่ผนังห้องพักบางเกินไป เกิดมีเสียงไปรบกวนห้องข้างๆ เดี๋ยวจะเป็นเรื่อง

“เงียบหน่อย เดี๋ยวคนได้ยินเอานะ”

“ฮึก...” เสียงสะอื้นดังมาแว่วๆ แต่ไม่ได้เกิดจากความเสียใจ ทีแรกเขาไม่กล้าสอดตัวตนเข้าไปเพราะเป็นครั้งแรกของน้อง กลัวว่าน้องจะรับมันไม่ไหว แต่ที่ไหนได้...ยัยเด็กนี่มันสู้มือกว่าที่คิด

แม้จะเจ็บ อึดอัดจนน้ำตาไหลซึมที่หางตาแต่ก็ยังเด้งสะโพกสวนไม่หยุด

“ถ้าเธอไม่ไหวบอกพี่...”

“ไหว...หนูไหว ฮื่อ”

ไม่ว่าเขาจะบีบจะจับตรงไหนก็พอดีมือไปหมด อยากจะกระแทกแรงๆ เข้าไปลึกกว่านี้อีก...

“ไหวแน่นะ?” แต่ต้องถามความพร้อมของน้องซะก่อน เขาไม่อยากให้ครั้งแรกกลายเป็นฝันร้ายจนเธอกลัวไม่กล้ามีครั้งที่สองอีก

คนน้องพยักหน้ารับ คลื่นระลอกใหม่จากคนข้างหลังทำให้เธอสะท้านไหวไปทั้งตัวแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสู้ สะโพกผายรับแรงกระแทกของเขาเป็นจังหวะจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังอยู่เป็นระยะ ลมหายใจของน้องขาดห้วง อยากจะครางออกมาดังๆ แต่ก็ต้องกลั้นเสียงเอาไว้

เขาเองก็สุดจะกลั้นแล้วเหมือนกัน มือหนาจับคอระหงแล้วใช้นิ้วไล้เบาๆ ที่ข้างแก้ม สร้างสัมผัสอ่อนโยนหลอกล่อเธอให้คิดว่าเขาจะอ่อนโยนกับเธอสักหน่อย แต่ส่วนล่างกลับค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้นโดยไม่ให้คนน้องได้ตั้งตัว

“อ๊ะ...” พอกระแทกจนเสียงครางหลุดออกมาจากปากเขาก็ดึงน้องมาจูบ เสียงอู้อี้เป็นไปตามจังหวะของเขาได้ยินแล้วมันเร้าอารมณ์บอกไม่ถูก รู้ตัวอีกเธอก็พาน้องถึงฝั่งฝันพร้อมกัน

เพียงแต่เขาไม่มีความคิดจะหยุดอยู่แค่นั้น ซันถอนตัวเองออกมาครู่หนึ่ง มองคราบสีชมพูอ่อนที่ติดอยู่แล้วก็ยิ้มอ่อนๆ ให้กับคนที่นอนหมดแรงอยู่ตรงหน้า

คิดว่าเป็นครั้งแรกแล้วเขาจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ กับการเสร็จสมแค่ครั้งเดียวเหรอ...ไม่มีทาง

เขาเข้าไปจู่โจมน้องอีกครั้งกะว่าไหนๆ วันนี้ก็ลืมป้องกันแล้วก็จะเอาให้หมดแม็กแล้วค่อยซื้อยาคุมฉุกเฉินให้เธอทีหลัง แต่ไม่คิดว่าคนน้องก็จะคิดเหมือนกัน อยู่ๆ เธอก็เป็นฝ่ายดันตัวเขานอนลงแล้วขึ้นมาคร่อมด้วยตัวเอง

ตัวตนของเขาถูกน้องกลืนกินเข้าไปทั้งหมดในครั้งเดียว ยัยเด็กนี่ตัวเล็กมาก เขากอดทีก็แทบจะจมอกแต่ก็สู้สุดใจ ขนาดที่ว่าเอาของเขาใส่เข้าไปในตัวเองสีหน้าแทบจะขาดใจอยู่แล้วแต่ไม่ถอยเลย

ก็ว่าอยู่ทำไมมาล่อหน้าถ้ำเสือไม่เห็นกลัวเสือ เห็นตาแป๋วเหมือนแมวที่แท้ก็แม่เสือปลอมตัวมานี่เอง

คนน้องอยู่บนตัวเขาแล้วเริ่มขยับเหมือนกำลังเต้นรำ ใบหน้าของเธอมองจากมุมนี้แล้วมีเสน่ห์มาก ปกติถ้ายืนคุยกันเขาต้องก้มแล้วน้องเงยหน้าขึ้นมาคุย ตอนนี้ก็เงยหน้าเหมือนกัน แต่เงยแบบ...น้องเชิดหน้าปิดปากกลั้นเสียง ส่วนเขาก็เอื้อมมือไปบีบเคล้นหน้าอก แม่งได้อารมณ์ฉิบหาย

จังหวะที่น้องบดสะโพกลงมาเขาเผลออัดแรงสวนไป เล่นเอาคนที่กำลังกลั้นเสียงถึงกับหลุดครางออกมาอย่างลืมตัว

“อื้อ...อย่าแกล้ง”

“อยากทำแรงๆ ไม่ได้เหรอคะ?”

“อย่าทำแรงได้ไหมคะ น้องกลัว...”

“ขึ้นเองขนาดนี้ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วมั้ง”

“อ๊ะ...”

ข้างบนสู้ไหม เพราะข้างล่างสู้มาก ซันตอกสะโพกสวนไม่หยุดขณะที่คนน้องเองก็สู้สุดใจ ไม่มีใครยอมใครจนกระทั่งเกมนี้ลากยาวไปจนถึงรอบที่สามสี่ สุดท้ายเมื่อไม่มีใครอยากหยุด อาการเหนื่อยล้าจึงพานิทราเข้ามาบอกว่าถึงเวลาเสียที

น้องขาสั่นไปหมด สู้แรงเขาไม่ไหวแล้ว สุดท้ายก็ได้แต่ฟุบหน้าลงกับอกเขาแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น ซันนึกอยากปลุกให้เธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีๆ แต่พอเห็นว่าเธอหลับสนิทเขาก็ไม่อยากขัดจังหวะ เลยเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำมาทำความสะอาดให้แล้วเปลี่ยนเป็นชุดคลุมอาบน้ำของทางเรือจัดไว้ให้แล้วหลับไปข้างๆ กัน

คนน้อง คะนึงนิจ น้องสาวของเจ้าบ่าวป้ายแดงตื่นขึ้นมาในห้องพักของตัวเองเพราะแสงจากข้างนอกส่องหน้าจนหลับต่อไม่ไหว เธอตั้งใจจะลงจากเตียงเพื่อไปปิดม่านลงกะว่าจะนอนต่ออีกสักหน่อย แต่แค่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งเท่านั้นอาการระบมก็ทำให้เธอตาสว่างขึ้นมาทันที

ทำไมมันถึงได้ปวดไปทั้งตัวแบบนี้ มือเล็กยกขึ้นมาบีบจับเนื้อตัวเพื่อคลายอาการปวดเมื่อย ทว่าจู่ๆ กลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างหนักๆ กำลังพาดต้นขาเธออยู่

ดวงตากลมมองไปยังจุดนั้นพบว่าเป็นขาของใครบางคนวางอยู่ เธอไล่สายตาไปเรื่อยๆ จนเจอเข้ากับเจ้าของมัน

“เฮือก!!”

อาการตกใจทำให้คนน้องถอยกรูดไปจนถึงริมเตียงไม่รู้ตัว ถึงกับพลัดตกจากเตียงหลังกระแทกพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดนั้นผสมกับเนื้อตัวที่ระบมจนเธออยากกรีดร้องออกมาดังๆ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้อีกคนตื่นขึ้นมา

คนน้องกลืนความเจ็บทั้งหมดลงไปแล้วค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นมาจากข้างเตียงลอบสังเกตคนที่นอนอยู่บนนั้น

เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขายังคงหลับตาพริ้ม ผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งเหยิงนิดหน่อยบังแพขนตาเอาไว้เลยทำให้แสงจากข้างนอกไม่ได้รบกวนเขาเท่าที่ควร

มองจากตรงนี้ไม่ได้เห็นร่างกายของเขาเต็มๆ นักจากผ้าห่มที่ปิดตรงกลางเอาไว้ แต่ทั้งรอยเล็บบนตัวเขาและความเจ็บปวดในร่างกายเธอมันฟ้องว่าเมื่อคืนเราผ่านอะไรด้วยกันมา

เชี่ย...คนน้องสบถในใจ คนที่อยู่ข้างเธอนี้คือทันตแพทย์หนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทพี่ชาย แล้วยังเป็นลูกของนักธุรกิจชื่อดังที่ได้ข่าวมาว่าครอบครัวเขาน่ะแคร์เรื่องชื่อเสียงของตระกูลสุดๆ ล่แล้วเขายังคบกับ นรินทร์ ลูกสาวนักธุรกิจชื่อดังที่ทั้งสวยแล้วก็เพอร์เฟคคนนั้นอีกด้วย

เมื่อคืนความทรงจำสุดท้ายที่เธอจำได้คือแอบได้ยินเขาคุยโทรศัพท์เหมือนว่าจะถูกบอกเลิก ท่าทางที่ดูหง็อยๆ ของเขาทำให้เธออยากเข้าไปปลอบใจแต่ไม่มีความกล้าพอ เลยไปหยิบเหล้าอะไรสักอย่างมาดื่มแล้วรู้ตัวอีกทีก็ตื่นมาสภาพนี้เลย

ตายแล้ว ต้องตายแล้วแน่ๆ นี่เธอทำอะไรลงไปคนน้อง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงได้จบลงอย่างนี้ ดูจากที่เขาไม่แม้แต่จะสนใจเธอเลยสักครั้งคงไม่ใช่เขาที่ชวนเธอเข้าห้องอย่างแน่นอน

แล้วอีกอย่าง ห้องนี้มันห้องเธอ!!

อ้ากกก...ถ้าเกิดว่ามีคนรู้เรื่องนี้เข้าต้องยุ่งแน่ๆ แล้วเมื่อคืนเธอทำอะไรกับเขาลงไปบ้าง มีคนเห็นหรือเปล่า ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

เอ๊ะ?! แต่ถ้าขนาดเธอยังจำอะไรไม่ได้ เขาก็น่าจะจำไม่ได้เหมือนกันไหม แบบนี้ถ้าเธอแอบออกไปจากห้องแล้วทำลายหลักฐานทั้งหมดว่าเรานอนด้วยกันเขาก็จะไม่รู้ หรือถ้าจำได้ว่ามีอะไรกับใครคงไม่รู้ว่าเป็นเธอด้วยซ้ำ

ใช่ไหมนะ การที่เธอเมาแล้วจำไม่ได้มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นอย่างนั้นสักหน่อย แต่ของอย่างนี้ไม่ก็ลองไม่รู้จริงไหม

คิดได้อย่างนั้นคนน้องก็ไม่รอช้า เธอรีบเก็บเสื้อผ้าของตัวเองเปลี่ยนเสื้อคลุมอาบน้ำออกแล้วพยายามทำห้องให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิม เช็กความเรียบร้อยอีกครั้งว่าไม่ลืมอะไรตรงไหนแล้วออกไปอย่างเงียบๆ

คิดว่าตัวเองคงรอดแล้วเลยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แต่ไม่คิดว่าแค่ออกมาก็จะเจอพี่ชายอยู่ตรงหน้า

“ยัยเล็ก/พี่ใหญ่!!”

สองคนต่างก็ตกใจสะดุ้งเฮือกไม่แพ้กัน คนน้องกลัวพี่ชายรู้เรื่องละล่ำละลักแก้ตัวแทบไม่ทัน

“น้องไม่ได้ไปไหนมานะคะ แค่กำลังจะกลับห้อง”

แต่พอพูดจบเท่านั้นแหละก็อยากตบหัวตัวเองแรงๆ หนึ่งที แกจะกลับห้องอะไรล่ะทางที่เดินมาก็ห้องแกนี่

แต่แทนที่ใหญ่จะสงสัย เขากลับตอบมาในทำนองเดียวกัน

“พี่ก็ไม่ได้จะไปไหน กำลังจะกลับห้องเหมือนกัน”

ห้องของเขาอยู่ข้างเธอไม่ใช่เหรอ แล้วเขาก็เป็นเจ้าบ่าวทำไมต้องรีบตื่นแต่เช้าขนาดนี้เพื่อออกไปข้างนอกด้วยล่ะ ไม่อยากนอนกอดเจ้าสาวในวันแต่งงานหรือไง

แต่จะว่าไป พี่ใหญ่กับอีฟ แฟนที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นภรรยาไปหมาดๆ ก็อยู่กินกันก่อนแต่งงานจนมีน้องเอวาวัย 3 ขวบเป็นพยานรัก การที่วันแต่งงานจะไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรมันก็คงไม่แปลกหรอกเนอะ

"งั้น...น้องไปก่อนนะคะ”

“อืม พี่ก็จะไปแล้วเหมือนกัน”

สองพี่น้องแยกกันไปคนละทาง ทว่าในขณะที่เดินไปนั้นคนน้องกลับรู้สึกแปลกๆ กับท่าทางของพี่ชาย

เขาเหมือนมีอะไรปิดบังเธออยู่ ดูใจลอยๆ ยังไงชอบกล...

แต่คงไม่มีอะไรหรอกเนอะ ถ้าพูดถึงเรื่องปิดบังเธอเองก็มีเรื่องปิดเขาอยู่เหมือนกัน

เพราะฉะนั้น เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะ!!

สี่โมงเย็นแล้วซันเพิ่งจะตื่นขึ้นมา เขาลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบๆ อย่างช้าๆ พยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ทั้งหมด

เรื่องเมื่อคืนเขาจำได้ทั้งหมด ตั้งใจว่าเมื่อตื่นมาจะคุยกับยัยคนเล็กเพื่อรับผิดชอบเธออย่างดี อย่างน้อยเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้สานต่อก็ขอได้ดูแลเธอตอนตื่นก็ยังดี

แต่ตอนที่เขาตื่นมาทั้งห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีร่างบางที่อยู่กับเขามาค่อนคืน อีกทั้งเสื้อผ้าของเขายังถูกเก็บขึ้นไปพาดไว้บนโซฟาอีกด้วย ถ้าเกิดเขาตื่นมาแล้วจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้คงคิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ เธอตื่นก่อนเขาแล้วเก็บกวาดห้อง จากนั้นก็หนีไปเหรอ ลงทุนขนาดนั้นเชียว?

ก๊อก ก๊อก

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้น ซันหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่หลุดไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ขึ้นมาสวมให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู

“ครับ?”

“ตอนนี้เรือถึงท่าแล้วค่ะ มีคนแจ้งว่าเหลือแค่ห้องนี้ที่ยังไม่ออก ไม่ทราบว่าติดปัญหาตรงไหนไหมคะ?”

กำหนดการณ์งานเลี้ยงบนเรือคือ 2 วัน 1 คืน ที่จริงเขาต้องลงไปกินข้าวเที่ยงด้วยแต่ก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ปัญหาไม่ใช่เรื่องนั้น

“เดี๋ยวผมลงไปครับ ขอโทษทีที่ช้า”

“ได้ค่ะ ดิฉันจะแจ้งพนักงานให้นะคะ”

พนักงานคนนั้นโค้งน้อยๆ ให้เขาแล้วทำท่าจะเดินออกไป แต่ซันเหมือนนึกอะไรได้บางอย่างเลยเรียกไว้ก่อน

“ขอโทษนะครับ”

“ค่ะ มีอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าคะ?”

“ผู้หญิง...เอ่อ...คนที่เป็นน้องสาวเจ้าบ่าวเมื่อคืน ลงจากเรือหรือยังครับ”

“ลงไปแล้วค่ะ เหมือนว่าจะลงคนแรกๆ เลย”

ตั้งใจหนีเขาจริงๆ ด้วยสินะ เป็นเสือแท้ๆ โดนเหยื่อเทแบบนี้เสียศักดิ์ศรีชะมัด

“ขอบคุณครับ ไม่มีอะไรแล้ว”

หลังพนักงานคนนั้นจากไปซันก็กลับมานั่งบนเตียงอีกครั้ง ความทรงจำเมื่อคืนยังชัดเจนในความรู้สึก ทีแรกไม่ได้คิดอยากสานต่อแต่การที่เธอทิ้งเขาไปแบบนี้มันทำให้เสียศักดิ์ศรีเป็นบ้า

“มาหลอกฟันฉันแล้วคิดจะทิ้งเหรอยัยแมวตาแป๋ว ฝันไปเถอะ”

คนเดียวที่มีสิทธิ์ฟันแล้วทิ้ง คือเขาเท่านั้น