บทที่ 29 โอกาสครั้งสุดท้าย

ทันทีที่ประตูปิดกำแพงที่กั้นน้ำตาเอาไว้ก็พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี

คนน้องยืนอยู่หน้าห้องเขายังเดินไปไหนไม่ได้เพราะก้อนสะอื้นมันขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เธอยืนอยู่อย่างนั้นปล่อยให้ตัวเองร้องไห้โดยไม่มีเสียงเพราะกลัวคนข้างในได้ยิน

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้อ่อนแออย่างนี้ ฮึบก็แล้วอะไรก็แล้วแต่ก็ยั...