บทที่ 30 พักใจ

ในเมื่อเขาไม่อยากให้เธอไปแล้วก็ช่างมันเถอะ

คนน้องทิ้งตัวลงกับที่นอนอย่างหมดแรง มองไปยังนาฬิกาข้างฝาที่ตอนนี้บอกเวลาสามทุ่มครึ่ง ตั้งแต่กลับมาจากห้องของดาวเธอก็เอาแต่นอน นอนเหมือนไม่รู้จักคำว่านอนมาก่อนในชีวิตนี้ ตื่นขึ้นมาอีกทีฟ้าก็มืดแล้ว

เธอเดินโซซัดโซเซลงจากเตียงตั้งใจจะไปเปิดไฟหาอะไรกินสักหน่อ...