บทที่ 11 แผ่นหลังกว้างของพี่กาย

ฉันยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาจนกระทั่งกลืนหายไปกับความมืดและลับสายตา กว่าจะรู้ตัว... รอยยิ้มกว้างก็เผลอผุดขึ้นบนใบหน้าเสียแล้ว

"โอ๊ย!" ฉันยกมือขึ้นตีแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ "ใบเฟิร์น แกจะยิ้มอะไรนักหนาเนี่ย"

แต่ยิ่งพยายามหุบยิ้มมากเท่าไหร่ มุมปากมันก็ยิ่งดื้อดึงยกขึ้นสูงกว่าเดิม สุดท้ายก็ต้อง...