บทที่ 40 จำได้ไม่ลืม

เสียงประตูร้านกาแฟปิดลงด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะและเสียงแซวของแก๊งเพื่อนสาวกับพี่วินที่ค่อย ๆ เบาลงตามระยะห่าง

แต่สำหรับฉัน... กลับรู้สึกเหมือนเสียงหัวหัวใจของตัวเองดังตึกตักขึ้นเรื่อย ๆ แทน

ฝ่ามือหนาของพี่กายยังคงกุมมือฉันเอาไว้แน่น นิ้วเรียวยาวของเขาสอดประสานกับนิ้วของฉันไว้อย่างแน่นหนาและมั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ