บทที่ 84 เช้าอันแสนว่างเปล่า

มินตราตื่นขึ้นมาก่อน...

เธอลืมตาขึ้นจ้องมองเพดานสีขาวของห้องตัวเอง แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นยาว ศีรษะปวดตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจร ปากแห้งผากราวกับกลืนทรายเข้าไปทั้งกำมือ

แล้วความทรงจำเมื่อคืนก็ไหลกลับมาทีละฉาก...

มินตราค่อย ๆ หันหน้าไปทางซ้ายอย่างช้า ๆ ราวกับหุ่นยนต์ที่ขาดน้ำมันหล่อลื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ