บทที่ 9 ใจสั่น

การประชุมดำเนินต่อไปอีกเกือบชั่วโมง

แต่ฉันกล้ายืนยันด้วยเกียรติของตัวเองเลยว่า ตลอดหกสิบนาทีนั้น ฉันจำรายละเอียดงานได้ไม่ถึงครึ่ง ไม่ใช่เพราะไม่ตั้งใจฟังหรอกนะ... แต่เป็นเพราะคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่างหาก

"ขบวนจะเริ่มจากหน้าหอประชุม..."

"ค่ะ"

"ส่วนจุดปล่อยโคมจะอยู่..."

"ค่ะ"

ฉันได้แต่พยักหน้าเออออตามไปทุกอย่างเหมือนเข้าใจ ทั้งที่ความจริงประสาทสัมผัสทั้งหมดกำลังจดจ่ออยู่กับกลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ แนวสปอร์ตอ่อน ๆ ของพี่กายต่างหาก ให้ตายเถอะ... คนเราจะตัวหอมขนาดนี้เพื่อใครกันนะ

"ใบเฟิร์น"

"...คะ?!" ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกเรียกชื่อเสียงดัง

เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นรอบโต๊ะทันที โดยเฉพาะพี่พีทที่ขำจนแทบจะตกเก้าอี้ "น้องเฟิร์นลอยไปถึงไหนแล้วครับเนี่ย"

หน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ "ปะ...เปล่าค่ะ"

"เปล่าจริงเหรอ" พี่วินยิ้มเจ้าเล่ห์ "พี่เห็นน้องมองไอ้กายมาเกือบสิบนาทีแล้วนะ"

"..."

ตาย... ฉันตายแน่ ๆ

"มึงก็พูดเกินไป" พี่กายพูดขัดขึ้นมา ช่วยต่อลมหายใจให้ฉันได้เฮือกหนึ่ง แต่ประโยคถัดมาของเขากลับทำให้ระบบความคิดฉันพังทลายลงอีกรอบ "ห้านาทีก็เยอะแล้ว"

ครืน!

เสียงฮาลั่นห้องประชุม ส่วนฉันได้แต่นั่งก้มหน้ามองตักตัวเอง อยากจะมุดโต๊ะหนีไปให้พ้น ๆ จากตรงนี้เหลือเกิน

"โอเค ๆ เข้าเรื่อง" พี่อุ่นรีบเข้ามาช่วยชีวิต ก่อนจะหันมาทางฉัน "สรุปคือช่วงนี้จะมีซ้อมเดินขบวนทุกเย็นนะ แล้วน้องก็ต้องมาลองชุดด้วย"

"ชุดเหรอคะ?"

"ชุดนางนพมาศน่ะ"

มะ...ไม่ใช่สิ ตอนนี้ไม่มีเพื่อนของฉันอยู่ในห้องสักคน แต่ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงกรี๊ดเชียร์ลีดเดอร์ดังกระหึ่มอยู่ในหัวตัวเองล่ะ

"ไม่ต้องเครียดนะ" พี่อุ่นยิ้มให้ "ชุดสวยมาก"

"ใช่เลย" พี่พีทพยักหน้าสนับสนุน "ปีที่แล้วนะ ผู้ชายทั้งมหา'ลัยแห่มาดูจนลานแตก"

"มึงเลิกพูดเหมือนกำลังขายของได้ไหม" พี่ภูมิเอ่ยขึ้นมาเป็นประโยคแรกในรอบสิบนาที จนทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว

"อ้าว" พี่พีทเลิกคิ้ว "มึงยังอยู่เหรอวะ กูนึกว่าหลับไปแล้ว"

พี่ภูมิถอนหายใจหน่าย ก่อนจะหันมามองฉัน "ถ้าใส่ชุดจริง..."

"..."

"...ปีนี้คนคงเยอะกว่าเดิม"

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ไม่แน่ใจว่านั่นคือคำชมหรือเปล่า แต่พี่พีทกลับตบโต๊ะดัง ปัง!

"เออ! กูก็ว่า น้องน่ารักขนาดนี้..."

"หยุดเลย"

น้ำเสียงเรียบสนิทของพี่กายดังขัดขึ้น ทุกคนเงียบกริบทันที แม้แต่ฉันยังต้องหันไปมอง ดวงตาคมกำลังจ้องเพื่อนตัวเองนิ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อย่าแซวจนน้องอึดอัด"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่ ส่วนฉัน... หัวใจกลับเต้นช้าลงอย่างประหลาด เพราะน้ำเสียงนั่นไม่ได้ฟังดูดุ แต่มันฟังดู... ปกป้อง เหมือนเขากำลังกลัวว่าฉันจะไม่สบายใจจริง ๆ

"โอเคครับพ่อคนดี" พี่พีทยกมือยอมแพ้ "กูไม่แซวแล้วก็ได้"

"ดีที่สุด" พี่กายตอบ ก่อนจะหันกลับมาทางฉันแล้วลดระดับเสียงลง "ถ้ามีใครแกล้ง... บอกพี่นะ"

"..."

และแล้ว... หัวใจฉันก็หยุดเต้นไปอีกครั้ง

หลังเลิกประชุม นักศึกษาคนอื่น ๆ ทยอยแยกย้ายกันกลับ ฉันกำลังก้มเก็บสมุดใส่กระเป๋า จังหวะนั้นพี่อุ่นก็เดินเข้ามาหา

"เดี๋ยวพี่ไปส่งนะเฟิร์น"

ฉันชะงัก "เอ๊ะ?"

"พอดีหอหญิงมันทางเดียวกับพี่น่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่อุ่น เกรงใจ..."

"เกรงใจอะไรล่ะ" พี่พีทโผล่มาจากไหนไม่รู้ "น้องตัวเล็กแค่นี้ กลับมืด ๆ คนเดียวอันตรายจะตาย"

"ใช่ ๆ" พี่วินพยักหน้าเห็นด้วย "ให้คนไปส่งดีกว่า"

ฉันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธอีกรอบ แต่แล้วเสียงเข้มก็ดังแทรกขึ้น

"เดี๋ยวกูไปส่งเอง"

ทุกคนในห้องเงียบกริบ รวมถึงฉันด้วย พี่กายยืนอยู่ไม่ไกล สายตายังคงจับจ้องเอกสารในมือเหมือนพูดเรื่องลมฟ้าอากาศธรรมดา ๆ

"มึงต้องไปประชุมชมรมต่อไม่ใช่เหรอวะ" พี่พีทท้วง

"เลื่อนแล้ว"

"เมื่อกี้ยังไม่เห็นเลื่อนเลย"

"ตอนนี้เลื่อนแล้ว"

"..."

พี่พีทหันไปมองพี่วิน พี่วินหันไปมองพี่ภูมิ ส่วนพี่ภูมิยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพลางส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนคนที่เป็นล่ามแปลอาการเพื่อนจนเหนื่อยใจเกินเยียวยา

"งั้น..." พี่อุ่นอมยิ้มบาง ๆ "ฝากด้วยนะมึง"

"อืม" พี่กายตอบสั้น ๆ แล้วหันมามองฉัน "ไปไหม"

"ค่ะ..." ฉันพยักหน้าตอบรับโดยอัตโนมัติ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตอบตกลงไปตอนไหน

รู้เพียงอย่างเดียวว่า... อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ฉันกำลังจะได้เดินกลับหอกับพี่กายตามลำพัง และแค่คิดถึงเรื่องนั้น หัวใจมันก็เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว!