บทที่ 1 Prologue
Prologue
ณ สนามแข่งรถช่วงบ่ายของวัน
ช่วงบ่ายของสนามแข่งรถถูกแดดกลืนกินจนแทบทั้งพื้นที่สั่นไหวด้วยไอร้อน ฟ้าสีฟ้าใสทอดยาวไร้เมฆ บนแอสฟัลต์สีดำสนิทมีลมร้อนพัดเอากลิ่นยางไหม้และกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยปะปนอยู่ในอากาศ เสียงเครื่องยนต์จากพิทดังคำรามเป็นระยะ สลับกับเสียงเหล็กกระทบและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมช่างที่เร่งรีบแข่งกับเวลา
อัฒจันทร์ฝั่งหนึ่งมีผู้ชมที่ซื้อบัตรใต้ดินสวมหมวกแก๊ปและแว่นกันแดดนั่งเบียดกัน บางคนยกมือบังแดด บางคนถือพัดที่มีชื่อของ ซาน โบกไหวช้าๆ เหงื่อซึมตามขมับแต่สายตายังคงจับจ้องไปยังเส้นสตาร์ตอย่างไม่กะพริบ ธงหลากสีสะบัดตามแรงลมอ่อนๆ ที่พอช่วยคลายความร้อนลงได้เล็กน้อย
ในพิทเลน รถแข่งจอดเรียงราย ตัวถังสะท้อนแสงแดดวาบวับเหมือนคมมีด นักแข่งในชุดเรซซิ่งสีฉูดฉาดเดินผ่านไปมา ท่ามกลางเสียงซิปชุดและหมวกกันน็อกที่ถูกสวมแน่น ความตึงเครียดปะปนกับความคึกคักของการแข่งขันที่เรียกว่ารอบ เถื่อน กำลังจะเริ่มต้น ทำให้สนามแข่งรถยามบ่ายไม่ใช่แค่ร้อนจากแดด แต่ร้อนจากแรงกดดันและความคาดหวังที่อบอวลอยู่ทุกอณูของอากาศ
“เจฟตกลงมึงจะวางเดิมพันเป็นเงินหรือของ?” รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด สายตาจับจ้องชายหนุ่มที่กำลังจะลงแข่งในรอบค่ำคืนนี้
“ของ” เจฟคำตอบสั้นๆ หลุดออกมา แม้ใบหน้าและแววตาจะปิดไม่มิดถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่
“ของที่มึงว่ามาเนี่ย ราคามันต้องถึงนะเว้ย ไม่งั้นไอ้ซานมันเล่นงานมึงไม่เลิกแน่”
เสียงจิ๊ปากดังเบาๆ ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวกว่าเดิม
“เออน่า”
“แล้วของมึงอยู่ไหน เอามาให้กูดูก่อนลงแข่ง”
“แข่งเสร็จแล้วผมจะเอามาให้ดู”
“มึงอย่าคิดทำอะไรพิเรนทร์ๆ ล่ะ กูเตือนไว้ก่อน”
“อย่ากดดันได้ปะวะ”
“จัดการตัวเองให้เรียบร้อย”
“อืม”
ฝั่งนักแข่งอีกทีม ไต้ฝุ่นถือหมวกกันน็อกราคาแพงเดินเข้ามาในห้องพักนักแข่ง ก่อนจะโยนหมวกไปให้ ซาน ที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา เท้าข้างหนึ่งพาดบนโต๊ะอย่างไม่แยแส
ซานรับหมวกไว้ด้วยมือข้างเดียว และเหลือบตามองมันแวบเดียวก่อนจะวางลงข้างตัว
“หมวกใบเป็นแสนนะเว้ย” น้ำเสียงเขาราบเรียบ ไม่มีอารมณ์แต่แฝงแรงกดดันจนไต้ฝุ่นเผลอชะงัก
“เออน่า กูมีเงินจ่าย” ไต้ฝุ่นหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “แล้วฝั่งนั้นล่ะ ว่ายังไงบ้าง มันลงเงินกี่ล้าน”
ซานยกมุมปากขึ้นนิดเดียว รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขำ
“มันไม่มีเงิน”
“มั่นใจขนาดนั้นเลย?”
“คนมีเงิน ไม่ปล่อยให้กูรอคำตอบหรอก” ซานตอบสั้นๆ ดวงตาคมกริบมองไปข้างหน้า “รอบที่แล้วมันโกง แต่รอบนี้มันจน”
ไต้ฝุ่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลาย
“งั้นก็ไม่น่าไว้ใจ”
“กูไม่เคยไว้ใจมันตั้งแต่แรก” ซานพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเอนตัวนอนลงกับโซฟา ยกศีรษะหนุนที่รองแขนด้วย “คนแบบนั้น ต่อให้เล่นตามกติกากูก็ไม่คิดปล่อยให้มันรอด”
ทว่าจังหวะที่ไต้ฝุ่นจะตอบกลับ เด็กในทีมเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเสียก่อน
“พี่ซานครับ ฝั่งนั้นให้คำตอบแล้วครับ”
ซานหันไปมองช้าๆ เพียงแค่นั้นเด็กก็เผลอกลืนน้ำลาย
“ว่าไง”
“เขาบอกว่าจะเอาของมาลงเดิมพันครับ”
“ของ?” ซานทวนคำช้าๆ ด้วยเสียงนิ่งสนิท “ของอะไร”
“ไม่แจ้งรายละเอียดครับ”
ซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ
“ชอบเล่นของลับสินะ”
“จะเอายังไงดีพี่” เด็กในทีมถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล
ซานลุกขึ้นยืน หยิบถุงมือขึ้นมาสวมทีละข้างอย่างใจเย็น
“ปล่อยให้มันเอามา”
ไต้ฝุ่นหันมองทันที และพูดด้วยความเป็นห่วง
“ไม่กลัวมันตุกติกเหรอ”
ซานเหลือบตามอง แววตาเขาเย็นเฉียบ “กลัว?” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “กูแค่อยากรู้ว่ามันจะเอาอะไรมาแลกกับชีวิตนักแข่งของมันเอง”
ประตูห้องพักถูกเปิดออก ซานเดินนำออกไปโดยไม่หันกลับ
“เตรียมรถให้พร้อม” เขาทิ้งท้าย “วันนี้ถ้ากูไม่ชนะ กูก็จะทำให้มันจำ”
เวลาแข่งขัน
ไฟสัญญาณเหนือแทร็กลุกวาบ เสียงเครื่องยนต์คำรามประสานกันจนพื้นปูนสั่นสะเทือน กลิ่นน้ำมันและควันยางคลุ้งไปทั่วอากาศยามค่ำ
ซานนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาคมกริบจับจ้องไฟสีแดงตรงหน้า ลมหายใจเขาสม่ำเสมอราวกับเสียงโห่ร้องรอบสนามไม่มีตัวตนสำหรับเขาเลยสักนิด
ข้างกันคือเจฟ เขาหันมามองด้วยแววตาแข็งกร้าว แฝงความหมั่นไส้และกระหายชัยชนะ คืนนี้เขาต้องชนะ ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงที่สั่งสมมาจะพังไม่เป็นท่าแน่
เมื่อไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เครื่องยนต์กระแทกเสียงลั่น รถสองคันพุ่งออกไปพร้อมกันราวกระสุน ซานเหยียบคันเร่งจมมิดจนรถของเขาทะยานขึ้นอย่างนิ่งและแม่นยำ ไม่มีอาการแกว่ง ไม่มีลังเล
เจฟเร่งเครื่องไล่ประกบ ช่วงโค้งแรกเขาหักพวงมาลัยตัดหน้าอย่างดุดัน ล้อเสียดสีกับพื้นจนประกายไฟแตกกระจาย เสียงเชียร์บนอัฒจันทร์ดังสนั่น
“แม่งเอาเรื่อง!” ใครสักคนตะโกนจากขอบสนาม
ซานไม่เบี่ยง ไม่หลบ เขาเพียงลดเกียร์ลงจังหวะเดียว ปล่อยให้รถไหลเข้าโค้งต่ำกว่าเจฟนิดเดียว ระยะห่างแคบจนเหมือนลมหายใจชนกัน
โค้งถัดมาเจฟพยายามเบียด แรงปะทะสะเทือนทั้งคันรถ ซานเพียงขยับพวงมาลัยเล็กน้อย คุมรถให้นิ่งราวกับฝังร่างเป็นหนึ่งเดียวกับเครื่องยนต์ สายตาเขานิ่งและมั่นคง
“ใจไม่ถึงพอ” เขาพึมพำกับตัวเอง
พอถึงทางตรงยาว เจฟกดเครื่องสุดแรงหวังทิ้งระยะ แต่ซานกลับเร่งแซงขึ้นมาทีละนิดอย่างใจเย็น ราวกับกำลังบีบเหยื่อให้จนมุม ความเร็วทะลุขีดจำกัด เสียงลมหวีดหวิวจนแก้วหูแทบแตก
ผู้ชมลุกขึ้นยืนทั้งสนาม โค้งสุดท้ายใกล้เข้ามา โค้งที่พลาดไม่ได้
เจฟตัดสินใจเสี่ยงหักพวงมาลัยแรงเกินไปเพียงเสี้ยววินาที รถเขาเสียบาลานซ์ล้อปาดเส้นขอบแทร็ก เสียงยางครูดดังแหลม
ซานเห็นจังหวะนั้นชัดเจน เขาไม่เร่งและไม่เหยียบเบรก แต่เปลี่ยนไลน์อย่างแม่นยำพารถผ่านด้านในโค้งอย่างเด็ดขาด ตัวรถเฉียดเจฟไปเพียงคืบเดียว ก่อนจะพุ่งออกจากโค้งอย่างสวยงาม
เสียงเฮลั่นสนามและเส้นชัยอยู่ตรงหน้า ซานเข้าเส้นชัย ทิ้งเจฟไว้ด้านหลังอย่างไม่ต้องหันกลับมามอง
เครื่องยนต์ชะลอลง ซานจอดรถแล้วดับเครื่อง เขาถอดหมวกกันน็อกออกช้าๆ เหงื่อเกาะตามกรอบหน้า แต่แววตายังนิ่งสนิท
เจฟจอดรถตามมาแล้วกระแทกประตูลงด้วยความหงุดหงิด สายตาทั้งสนามจับจ้องมาที่ซาน เขาเพียงก้าวลงจากรถ เดินผ่านเจฟไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ความเงียบของเขากลับดังยิ่งกว่าคำเยาะเย้ยใดๆ ซานชนะ และทุกคนรู้นี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะของการแข่งรถ แต่มันคือการประกาศว่า ใครคือเหนือกว่าในสนามนี้
“พี่ซาน” เด็กในทีมเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับส่งกล่องของเดิมพันของอีกฝ่ายให้ “ของที่ฝั่งนั้นเอามาเดิมพันครับ ทางนั้นบอกว่าให้หมดนี่เลย”
ซานเปิดกล่องดู ปรากฏว่าเป็นกุญแจยี่ห้อ Ford Mustang และเขาก็นึกออกทันทีว่ารถคันนี้เป็นของเจฟ ที่ใช้ขับขี่เป็นประจำ มุมปากซานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ
“เขาบอกว่า ของในรถก็ยกให้ด้วยเลย”
“แล้วในรถมันมีอะไรน่าสนใจวะ” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำแล้วเดินออกมาข้างนอก
“เดี๋ยวกูไปนับไอ้เสือกับน้องชา แล้วก็เดี๋ยววนไปรับตังค์ด้วย มึงตามไปนะ” ไต้ฝุ่นเดินควงกุญแจรถเข้ามาหาเพื่อน
“อืมๆ เดี๋ยวตามไป” ซานรับปาก ขณะที่สายตาเขามองกุญแจรถของเจฟด้วยสีหน้ายากจะเดาความคิดได้ “เป้”
“ครับพี่ซาน”
“รถไอ้เจฟจอดอยู่ตรงไหน”
“ที่จอดรถหน้าสนามเลยพี่ซาน ให้ผมขับกลับให้ไหม”
“ไม่ เดี๋ยวพี่ขับกลับเอง ส่วนเอ็งขับรถพี่กลับด้วย”
“ครับ”
เขาโยนกุญแจรถตัวเองให้น้องแล้วหยิบกระเป๋าเป้สะพายไหล่เดินออกไปก่อน ซานผิวปากฮัมเพลงมาจนถึงลานจอดรถ ในลานเหลาอแค่รถของทีมแข่งที่ยังอยู่จัดการอะไรอีกหลายอย่าง สายตาคมมองไปยังรถคันหนึ่ง เขาเดินตรงไปอย่างไม่ลังเล พร้อมกดปลดล็อกรถด้วยรีโมต
“พี่เจฟมาแล้วเหรอคะ” เสียงหวานปนงัวเงียดังขึ้นจากในรถ ทำเอาซานชะงักเท้าที่จะเดินต่อ เขาเอียงหน้ามองการเคลื่อนไหวของคนด้านในกระทั่งเจ้าตัวเปิดประตูลงมา “พี่เจฟ…ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่มาสักทีนะ แข่งรถเสร็จแล้วหรือยัง”
“เธอเป็นใคร” ซานถามเสียงเรียบ
“คะ คุณเป็นใคร”
“ตอบฉันก่อน เธอเข้าไปทำอะไรในรถ แถมยังมีกุญแจอีกดอกด้วย”
“หนูเป็นแฟนพี่เจฟ”
ซานขมวดคิ้วพร้อมกับสบถคำหยาบออกมาเสียงดัง ทำเอาคนตัวเล็กกลัวจนสะดุ้ง
“ไอ้เจฟแฟนเธอมันแพ้ฉัน มันยกรถคันนี้ให้ฉันพร้อมของในรถ แล้วของในรถ…?” เขาชี้ไปหาหญิงสาว “เธอเหรอ ไอ้เหี้ย…เลวได้ใจจริงๆ”
“ไม่จริง รถของพี่เจฟเขารักมาก เขาไม่เอาไปลงเดิมพันหรอกค่ะ”
“ก็ลองโทรไปถามแฟนตัวดีเธอดูสิ” ซานวางกระเป๋าเป้ลงบนหลังคารถแล้วพิงหลังกับประตูด้วยท่าทางผ่อนคลาย เขาหยิบบุหรี่มาจุดสูบพ่นควันสีขุ่นออกจากปาก ทว่าหูก็ฟังอีกฝ่ายกดโทรหาแฟนหนุ่ม ซึ่งไม่สามารถติดต่อหมายเลขนั้นได้เลย แม้เธอจะโทรหลายครั้ง
“รับสิพี่เจฟ รับสิ”
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”
“ไม่จริง ไม่เชื่อ”
“เพราะฉะนั้นแล้ว เธอแล้วก็ไอ้รถคันนี้เป็นของฉัน!”
