บทที่ 18 บทที่ 17 ที่วางสายตา

บทที่ 17 ที่วางสายตา

ระหว่างเดินออกจากห้องพัก ซานยังคงอารมณ์ดี ฮัมเพลงคลอเบาๆ ตลอดทาง เสียงทุ้มต่ำของเขาดูผ่อนคลายสวนทางกับคนตัวเล็กที่เดินเคียงข้างซึ่งไหล่เกร็งนิดๆ อย่างไม่รู้ตัว พอหยุดยืนรอลิฟต์ เขาก็หันมามองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาคมฉายแวล้อเลียน

“เกร็งอะไรขนาดนั้น นี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“ไม่ได้เกร็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ