บทที่ 30 บทที่ 29 กำลังใจ

บทที่ 29 กำลังใจ

ซินดี้กอดอกแน่น ชี้นิ้วไปยังข้อมือพี่ชาย

“ให้โอกาสพูด ว่ามาเลยค่ะ ตอนนี้! เดี๋ยวนี้! ซินมีเวลานั่งฟังได้ทั้งคืน อ๊ะ!” ซินดี้รีบยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองทันทีที่โดนคนเป็นพี่ดีด ถึงไม่แรงมากแต่ด้วยความหงุดหงิดก็ทำให้เธอทำหน้าบูดบึ้งใส่ซาน

“เวอร์แล้ว”

“เจ็บนะคะ ขอโทษยัง”

“ไม่ขอโทษ นี่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ