บทที่ 48 ไม่ใช่ก็อย่าฝืน

 ตลอดทางกลับบ้านใบเฟิร์นแทบจะไม่ยอมพูดหรือมองหน้าผมเลยด้วยซ้ำ แม้ผมจะพยายามดึงฝ่ามือเธอมาประสานกันแต่ทว่าเธอไว้แต่เธอก็พยายามคลายออกทำให้ผมต้องกระชับฝ่ามือเธอให้แน่นขึ้น

“เฟิร์นโกรธอะไรพี่หรือเปล่าครับ” ผมเริ่มจะทนความเงียบของเธอไม่ไหวจนต้องเป็นฝ่ายพูดออกมาแทน

“ไม่ได้โกรธค่ะ” ปากบอกว่าไม่โกรธแต่น้ำเ...