บทที่ 10 บทที่ 9 วันไนท์สแตนด์

บทที่ 9 วันไนท์สแตนด์

พอมาถึงลานจอดรถผมก็เปิดประตูรถให้กราฟอย่างลนลานจนเธอหลุดยิ้มบาง ๆ ให้ แล้วตัวผมเองก็เดินมาขึ้นรถฝั่งคนขับ

“เอ่อคุณกราฟครับ คือผม…คือผม”

“ไม่ต้องคิดมากนะคะ กราฟโอเค”

“คืนนั้นผมปล่อยในนะ” ผมกลั้นใจพูดออกไปตรง ๆ ด้วยเสียงทรงพลัง 

“ค่ะ…” กราฟตอบกลับเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงอาการใด ๆ อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ