บทที่ 23 บทที่ 22 หวั่นไหว

บทที่ 22 หวั่นไหว

06:00 น.

ฉันรู้สึกตัวตื่นในตอนเช้า ทันทีที่สมองเริ่มประมวลผลฉันก็รีบหันมองที่ว่างข้างกาย บนเตียงไร้ร่างหนาแต่ทว่าจู่ ๆ ขอบเตียงฝั่งที่ฉันนอนก็ยุบตัวลงทำให้ฉันต้องหันมามองอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ตื่นแล้วเหรอครับ” คำถามแรกที่กรอกเข้าหูฉัน “หิวไหม” เขาถามอีกเมื่อเห็นว่าฉันยังเงียบ ก่อนที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ