บทที่ 10 ไอ้ตริน ไอ้ผู้ชายห่วยแตก
“เทลอยากให้พี่มาหาบ่อยๆใช่ไหม”
“ค้าบบบบ” เทลยิ้มกว้างจนตาแทบจะปิด
“งั้นขอโทษพี่เขาซะ”
“ผมว่าคุณไม่ต้องให้คุณหนูทำแบบนั้นหรอกครับ ฐานะของพวกผมไม่มีสิทธิ์รับคำขอโทษจากผู้เป็นเจ้านาย”
โจ้เองก็รีบห้ามภวินที่พยายามเกลี้ยกล่อมแกมบังคับคุณหนูของตัวเองให้ขอโทษ
“พวกนายกำลังเลี้ยงเด็กคนนี้ให้กลายเป็นเด็กที่ดูแย่ในสายตาคนอื่น…ช่างเถอะอยากทำอะไรก็เชิญ ยังไงฉันก็มาแค่วันนี้แหละ”
“ปี๋จายหนายบอกว่าจามาบ่อยๆงาย เจลขอโทกก็ด้ายค้าบ…เจลขอโทกค้าบ” พอได้ยินว่าภวินจะไม่มาอีกดวงตาของเทลก็เริ่มที่จะมีน้ำตาใสปริ่มออกมาและรีบหันไปขอโทษทุกคน
“โถ่~คุณหนู”
คนที่ได้ฟังคำขอโทษของเด็กชายก็ต่างพากันดีใจ ทำให้ภวินถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน
คนพวกนี้แปลกจริงๆ
“เก่งมากเทล อยากลองกินอันนี้ใช่ไหมชิมสิ” ภวินตักน้ำซุปกับเนื้อหมูไปวางไว้ในถ้วยเล็กตรงหน้าของเด็กชาย
“อางนี้อาย่อย” เทลที่เพิ่งได้กินเป็นครั้งแรกถึงกับทำตาโต
“ไม่เคยกินเหรอ”
“ม่ายค้าบ”
“งั้นก็กินเยอะๆ กินข้าวด้วยนะจะได้โตไวๆเหมือน…เหมือนคุณพ่อของนาย”
“ค้าบบบบ เจลอยากโจเหมืองป๋อ”
ท่าทางน่ารักของเทลตอนนี้ทำเอาบอดี้การ์ดและคนรับใช้ต่างพากันหลงจนหัวปักหัวปำ อาจจะรวมถึงภวินที่ยิ้มมุมปากอย่างพอใจด้วย
.
.
.
คฤหาสน์ตระกูลอธิบดีธนกูล
“มีอะไรว่ามาฉันต้องไปทำธุระสำคัญต่อ”
น้ำเสียงของชายผู้เป็นสามีช่างเฉยชาจนคนที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายถึงกับยิ้มเยาะอย่างดูถูกตัวเอง
“นานๆทีเห็นหน้าเมียเฉยชาจริงๆเลยนะ”
ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ความจริงและเธอเป็นแค่เมียทางกฎหมายเท่านั้นแหละเพราะถ้าเป็นทางพฤตินัยแล้วชายตรงหน้าไม่เคยแตะต้องเธอเลยแม้แต่ปลายเล็บ
“พูดมามีเรื่องอะไร”
“ฉันยังไม่อยากหย่า”
“เพราะ?”
“ฉันมีเหตุผลของฉัน”
“เรื่องที่ตระกูลเธอกำลังจะถูกฟ้องร้องละลายนะเหรอ”
“นายรู้…แล้วทำไมนายไม่คิดจะช่วย”
ตอนแรกเธอคิดว่าภวินยังไม่รู้เรื่องนี้เลยคิดว่าจะยังไม่อยากหย่าจนกว่าเรื่องจะจบ เพราะถ้าเธอยังใช้นามสกุลอธิบดีธนกูลอยู่ล่ะก็คงไม่มีใครกล้ามาแตะต้องเธอ
“ทำไมต้องช่วย ถ้าเธอต้องการคนช่วยจริงควรไปขอหัวหน้าคนเก่านะ…อีกอย่างฉันไม่คิดจะช่วยผู้หญิงที่ทำให้ฉันถูกสวมเขาหรอก ไม่ฆ่าก็บุญแล้ว”
“แต่ฉันยังต้องการอยู่ที่นี่ต่อ”
“มันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ต้องการของเธอ มันขึ้นอยู่กับฉันมาตลอดนีน่าที่ฉันปล่อยให้เธอใช้ชีวิตแบบสุขสบายมาถึงขนาดนี้ก็บุญหัวแล้วจำไว้ อย่ามาต่อรองอะไรกับฉัน”
“ไอ้ตริน ไอ้ผู้ชายห่วยแตก”
เสียงตะคอกตามหลังตรินมาติดๆ แต่คนที่ถูกด่ากลับคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี ที่จริงเขาก็อยากบอกความจริงบางอย่างกับเธอนะว่าคนที่ทำให้ตระกูลเธอกลายเป็นแบบฉันคือเขาเอง ไม่สิเขาแค่รับคำสั่งมาจากคนที่เธอคิดว่าดีกับเธอมาตลอดต่างหาก
“คุณตรินครับคุณท่านรออยู่ที่บนห้องครับ”
ยังไม่ทันที่ตรินจะเดินก้าวขอออกนอกประตูคนสนิทของพ่อเขาก็เดินมาถึงขวางทางไว้ซะก่อน
“ตาแก่นั่นยังไม่ตายอีกเหรอ” ตรินถามชายสูงวัยตรงหน้า
“เชิญครับ”
เมษเลือกที่จะไม่ตอบตรินต่อเพราะเขารู้ดีว่าพ่อกับลูกสองคนนี้ไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร เขารู้จักตรินตั้งแต่อีกฝ่ายเกิดและเรื่องระหว่างพ่อลูกของชายหนุ่มกับผู้เป็นพ่อ
ก๊อกๆ
“เข้ามา”
พอเสียงจากเจ้าของตอบรับเมษก็เปิดประตูให้ตรินเดินเข้าไปด้านในทันที
“พ่อมีอะไร”
“ยังจำได้เหรอว่าฉันเป็นพ่อ”
“ถ้าจะเรียกผมมาเพื่อประชดประชันผมขอตัว”
“เมื่อไหร่แกจะพาเด็กคนนั้นมาหาฉัน”
คำพูดของพ่อทำให้ตรินชะงักเท้าค้างไว้ เขาได้แต่ถอนหายใจแรงแม้จะรู้อยู่แล้วว่ายังไงพ่อของเขาก็ต้องรู้เรื่อง แต่ไม่คิดว่าท่านจะพูดขึ้นมาเอง
“ไม่ใช่เรื่องของพ่อ ผมขอตัว”
“เจ้านายจะกลับเลยหรือเปล่าครับ”
วีพอเห็นเจ้านายตัวเองเดินกลับมาก็รีบเปิดประตูรถให้ทันที
“ใช่เตรียมคนไปดูแลเทลเพิ่มด้วย”
“ครับ”
ตรินก้าวขาเข้าไปในรถอย่างหงุดหงิดใจ สิ่งที่เขากลัวกำลังจะมาแล้วสินะการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นของแก๊งและคนในตระกูลเขาไม่อยากให้เทลเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้เลย
“โจ้เทลล่ะ”
ตรินพอกลับมาถึงบ้านก็รีบถามหาลูกชายอย่างร้อนรน วันนี้เขากลับมาช้ากว่าทุกวันมากปกติแล้วถ้าแม่นมของลูกชายไม่อยู่เทลจะไม่ยอมนอนแล้วร้องไห้อาละวาดตลอด
“คุณหนูอยู่ข้างบนกับคุณภวินครับ”
“งั้นเหรอ…แล้ววันนี้เทลงอแงอะไรหรือเปล่า”
“ครับ ตอนก่อนที่คุณภวินจะคุณหนูร้องไห้งอแงจะหาเจ้านายอย่างเดียวครับ แต่พอคุณภวินมาคุณหนูก็เงียบไปแล้วก็ยอมกินข้าว…คือผมต้องขอโทษด้วยครับ”
จู่ๆโจ้ก็หยุดเดินแล้วรีบโค้งตัวให้ตริน ทำเอาคนที่เป็นเจ้านายสงสัยว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
“มีเรื่องอะไร”
“คือว่าคุณหนูขอโทษพวกผมครับ”
“ขอโทษ…”
“ครับ พอดีคุณภวินบอกคุณหนูว่าถ้ายอมขอโทษเรื่องที่โวยวายแล้วปาข้าวของใส่พวกผม คุณภวินจะมาหาอีกครับ”
“เทลเลยทำ”
“ครับ”
“ฉันเข้าใจแล้วนายไปพักผ่อนเถอะ”
“ครับ”
หลังจากนั้นตรินก็กลับห้องนอนของตัวเองก่อนจะออกมาพร้อมชุดใหม่แล้วเดินตรงไปที่ห้องนอนของลูกชาย แต่พอมาถึงเขาก็ต้องเผลอยิ้มกับภาพตรงหน้า ลูกชายของเขากำลังหลับอยู่ในอ้อมกอดของชายที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน สำหรับเขาที่เป็นพ่อรู้สึกแปลกใหม่มากเลยนะเพราะปกตินอกจากเขาแล้วเทลจะไม่ยอมให้ใครขึ้นมานอนบนเตียงตัวเองเด็ดขาด
“อืออออ”
คนที่กำลังหลับส่งเสียงครางในลำคออย่างไม่พอเมื่อรู้ว่ากำลังมีใครสะกิดตัวเองอยู่
“ภวินตื่น”
“เฮ้ย!!อุ๊บ!!อืืืืออออ”
พอลืมตาขึ้นมองเห็นว่าใครปลุกตัวเอง ภวินก็ร้องเสียงขึ้นดีที่ตรินใช้มือปิดปากอีกฝ่ายทันเทลเลยไม่ตื่นด้วย
