บทที่ 11 กลัวที่ไหนล่ะแบร่~~
“ภวินตื่น”
“เฮ้ย!!อุ๊บ!!อืืืืออออ”
พอลืมตาขึ้นมองเห็นว่าใครปลุกตัวเอง ภวินก็ร้องเสียงขึ้นดีที่ตรินใช้มือปิดปากอีกฝ่ายทันเทลเลยไม่ตื่นด้วย
“เอ้าใอแอ้วอ่อย”
“พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง”
แล้วมันจะไปรู้เรื่องได้ยังไงนายปิดปากฉันอยู่
“ออกมาคุยกันข้างเถอะ”
ตรินปล่อยมือออกจากปากของภวิน ก่อนที่เขาจะเดินออกไปรอข้างนอก
“คุณมาแล้ว งั้นผมกลับเลยนะ…อ่ออีกเรื่องถือว่าผมชดใช้
“เดี๋ยวนะนี่นายคิดว่าค่าตัวของตัวเองแพงขนาดนั้นเลยเหรอ ดูแลเด็กแค่ไม่ถึงวันจะใช้หนี้ค่าโซฟาเป็นล้านได้”
“เหอะ!!เดี๋ยวจะหาเงินมาคืน”
ภวินเดินออกจากห้องอย่างหงุดหงิดใจ เขาเกลียดท่าทีเย่อหยิ่งของผู้ชายคนนี้จริงๆ
“จะไปไหน”
“กลับนะสิถามได้…ช่วยปล่อยด้วยครับ” ภวินมองมือของตรินที่จับแขนของตัวเองไว้
“นอนที่นี่แหละ”
“จะบ้าเหรอบ้านผมก็มี คุณตรินช่วยปล่อยด้วยครับผมจะกลับบ้าน”
“ป๋อเยอค้าบ”
เสียงงัวเงียของเด็กชายดึงความสนใจของผู้เป็นพ่อและพี่เลี้ยงจำเป็นให้หันไปมองทันที
“พ่อทำให้ตื่นหรือเปล่าลูก”
ตรินปล่อยมือออกจากแขนของภวิน ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปอุ้มลูกชายมาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง
“อืออออ…ปี๋วิงจาปายหนายเยอค้าบ”
“พี่จะกลับบ้านนะ…”
“แงๆ ม่ายอาวเจลจาห้ายปี๋วิงอยู่ย้วยแงงงง”
ไม่ทันที่ภวินจะได้พูดจบเด็กชายตัวเล็กก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง ขนาดที่ว่าพ่อของเด็กชายพยายามปลอบก็ยังไม่ยอมหยุด จนเขาต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปใกล้สองพ่อลูกแล้วอุ้มเทลมาไว้ในอ้อมแขน ซึ่งตรินก็ไม่ปฏิเสธที่จะส่งลูกให้
“ไม่ร้องนะ ไหนบอกพี่ว่าจะเป็นเด็กดีไงแล้วทำไมถึงยังร้องไห้โวยวายแบบนี้”
“ม่ายอาวเจลจาห้ายยยปี๋วิงอยู่ย้วยแง~”
“โอเคๆพี่จะอยู่ด้วยคืนหนึ่งเพราะงั้นหยุดร้องไห้ได้แล้วเข้าใจไหม”
“อือ”
เพียงแค่ภวินตอบรับเทลก็หยุดร้องทันที ทำเอาภวินถึงกับอึ้งและคนเป็นพ่อยิ้มอย่างพอใจอยู่ข้างหลัง
คนที่ปากบอกว่าไม่ชอบเด็ก แต่เพียงแค่เห็นเด็กร้องไห้ก็ยอมตอบรับทันที เขาว่าภวินรักเด็กมากกว่าที่ตัวเองคิดนะ
“งั้นเดี๋ยวพี่พาไปนอน”
“ค้าบบบบ ปี๋วิงจาม่ายกาบตองที่เจลนอนช่ายหมายค้าบ”
ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคิดจะโดนเด็กคนนี้รู้ทันความคิดเขาซะแล้ว
ฉลาดเกินไปแล้วนะเจ้าเป็ดน้อย
“ไม่ครับพี่จะไม่หายไปไหน วันนี้พี่จะนอนกับเราที่นี่”
หลังจากที่อยู่ด้วยกันมาทั้งวันเขาเลยที่จะเปิดใจเรียกตัวเองว่าพี่กับเด็กชาย
“งั้นนายก็พาเทลเข้าไปนอนต่อเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้คนคนเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน…เทลเด็กดีของพ่อฝันดีนะลูก”
ตริมก้มลงหอมแก้มลูกชายเบาๆแต่พอเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้ากับห่างจากภวินแค่ไม่ถึงคืบ ทำเอาภวินถึงกับใจเต้นจนต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี
“ค้าบ”
เทลยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะหันไปสวมกอดที่คอของภวินไว้แน่น
เฮ้อ~~แล้วทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย
ภวินได้แต่คร่ำครวญในใจก่อนที่จะอุ้มเทลกลับเข้าไปในห้องนอน
“ปี๋วิงนองตรงนี้ค้าบ”
พอคนตัวเล็กถูกพามาวางไว้บนเตียงแล้วก็รีบตีมือลงบนเตียงนอนข้างๆตัวเอง เพราะกลัวว่าพี่ชายใจดีของตัวเองจะไม่ยอมนอนด้วย
“ได้…แต่เดี๋ยวพี่ต้องไปอาบน้ำก่อนนะ นายนอนรอพี่ก่อนได้หรือเปล่า”
ภวินพูดไปแบบนั้นเพราะตอนนี้คนของตรินเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เขาแล้ว
“ด้ายค้าบเจลจานองรอปี๋วิง”
“เก่งมาก…เดี๋ยวพี่รีบอาบนะจะได้รีบมาหา”
“ค้าบบบบ”
แต่ดูเหมือนว่าเด็กชายที่บอกจะนอนรอเขาหลังจากอาบน้ำเสร็จจะหลับไปก่อนแล้วเพราะหลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จเสียงเจื้อยแจ้วที่ยังพูดไม่ค่อยชัดของเทลจะหายไปแล้ว
“เฮ้อ~~ไม่รู้ทำไมนายถึงชอบฉันนะ แต่ฉันบอกไว้ก่อนเลยว่าชอบฉันเพราะฉันไม่ชอบนายและถ้าฉันไม่ชอบนายแล้ว นายจะโดนฉันแกล้งนะรู้ไหม”
ดูเหมือนว่าคำพูดกับการกระทำของภวินจะตรงข้ามกับพูด เมื่อริมฝีปากของเขาจูบลงบนหน้าผากเล็กเบาๆด้วยความอ่อนโยน
………………………………………………
“โอ๊ยยยย ไม่ทันแล้วววว”
เสียงโวยวายอย่างร้อนรนวิ่งออกมาจากตัวบ้าน ทำให้เจ้าของบ้านที่กำลังวิ่งออกกำลังเช่นทุกวันหยุดมองอย่างสงสัย ก่อนที่จะวิ่งไปดักหน้าอีกฝ่ายไว้
“จะรีบไปไหน”
“เฮ้ยยยยย!! ผี”
ภวินที่กำลังร้อนรนตกใจเมื่อจู่ๆมีคนมาขวางทางตัวเองจนเกือบจะเสียหลัก ดีที่แขนแกร่งโอบเอวเขาไว้ก่อน
“ผีที่ไหนจะหล่อขนาดนี้”
ห๊ะ!!เมื่อกี้เขาได้ยินไม่ผิดใช่ไหม คนอย่างตรินเล่นมุขแบบนี้เป็นด้วยเหรอ
“คุณตรินปล่อยด้วยครับ ผมรีบจะไปเข้างานสายแล้ว”
ภวินพยายามที่จะดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่ดูเหมือนยิ่งดิ้นอีกฝ่ายก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ทำไมหัวใจเขาถึงได้เต้นแรงขนาดนี้กันนะ เพียงแค่เห็นร่างกายท่อนบนที่เปล่าเปลือยและมีหยาดเหงื่อจากการออกกำลังกายเกาะก็ยิ่งทำให้มันดูมีเสน่ห์
บ้าจริงเขากำลังหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้อย่างนั้นเหรอ
“เทลล่ะ”
ดูเหมือนตรินจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆสินะถึงได้เปลี่ยนเรื่องแบบนี้
“ยังนอนอยู่ครับ คุณตรินปล่อยผมเถอะ…ถ้าผมถูกไล่ออกขึ้นมาคุณจะรับผิดชอบไหม”
“ได้สิ ถ้านายถูกไล่ออกจริงเดี๋ยวฉันจ้างเอง…เงินเดือนสองเท่าของบริษัทเดิมดีไหม”
คำว่าสองเท่าสองบริษัทเดิมก็ทำเอาเขาหยุดชะงักทันที
บ้าจริงอย่ามาพูดเรื่องเงินกับฉันได้ไหม มันน่าสนใจนะ
“สนใจจะย้ายมาอยู่ไหม”
ตรินไม่เพียงแค่พูดยังใช้มืออีกข้างที่ว่าง จับคางเล็กของคนในอ้อมแขนเชิดขึ้นสบตากับตัวเอง นานแค่ไหนแล้วนะที่ภายในกายของเขาไม่ได้รู้สึกร้อนรุ่มและมีความต้องการมากเท่านี้ แค่สบตาสีน้ำตาลคู่สวยนี้เขาก็แทบจะจินตนาการไปตอนที่ตัวเองจับคนตรงหน้ากดลงบนเตียงแล้ว เสียดายที่เมื่อคืนลูกชายเขาตื่นมากลางคันไม่อย่างนั้นเตียงที่ภวินต้องนอนคงเป็นเตียงของเขาแทน เพียงแค่คิดก็ทำเอากายเขาร้อนรุ่มอีกแล้ว จนเขาตัดสินใจเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
งับ!!
“อ๊ากกกก…เป็นหมาหรือไง”
แต่ไม่ทันที่ปลายจมูกจะโดนแก้มเนียน เจ้าของแก้มก็เบี่ยงตัวหลบแล้วกัดเข้าที่แขนเขาอย่างแรง
“อ่อออกแอ้วอ่าใอ้อ่อย”
เมื่อปากถูกมือแกร่งบีบไว้ก็ทำเอาภวินพูดแทบจะไม่รู้เรื่อง
“ครั้งนี้ฉันจะปล่อยนายไปก่อน ถ้ามีครั้งหน้าฉันจะทำโทษนายให้สาสม”
ตรินยอมปล่อยภวินออกเพราะตอนนี้เขาสังเกตคนรับใช้เดินมาทางนี้ ท่าทางว่าลูกชายของเขาคงตื่นแล้ว
“ชิ!!กลัวที่ไหนล่ะแบร่~~”
พูดจบภวินก็รีบวิ่งออกไปทันที ท่าทางของภวินทำเอาตรินถึงกับขำออกมา
