บทที่ 12 พี่ขอโทษ…พี่กลัวว่ามันจะไม่ทัน
“คุณท่านคะ คุณหนูตื่นแล้วค่ะ”
“ร้องไห้หรือเปล่า”
“ไม่ร้องค่ะ แค่ถามว่าคุณภวินไปไหน พอบอกว่าคุณภวินกลับบ้านไปทำงานแล้วก็เศร้านิดหน่อยแต่ไม่ถึงกับร้องไห้งอแงค่ะ”
“อืม วันนี้ฉันไม่ออกไปทำงานเตรียมกาแฟให้ด้วย”
“คุณท่านจะรับข้าวเช้าพร้อมกับคุณหนูเลยหรือเปล่าคะ”
“ดีเหมือนกัน”
บริษัทดีเอ็กซ์
“พี่ๆผมขอโทษนะครับที่มาสาย”
พอเข้ามาถึงบริษัทภวินก็อยู่ในสภาพเหนื่อยหน่ายแล้ว เขาลืมไปเลยว่าตัวเองไม่มีรถแถมยังเอารถมอเตอร์ไซค์ลูกรักของเพื่อนไปลืมไว้ที่ร้านเหล้า เขาเลยต้องนั่งแท็กซี่มารถก็ดันติดเขาก็ต้องลงกลางทางต่อวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาต่อ ตอนนี้สภาพหัวเขายุ่งไปหมด
“ยังไม่หายเมาค้างเหรอน้องวิน” ฟ้าถามอย่างเป็นห่วง
“เออ…ใช่ครับ ยังเมาค้างนิดหน่อย”
“โถ่~~ใครจะไปคิดล่ะว่านายจะคออ่อนได้ขนาดนี้”
เอกชัยเดินมาตบบ่าภวินเบาๆ ทำเอาคนที่ถูกตีบนบ่าถึงกับถอนหายใจ
ก็ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันจะเมาเหมือนหมาแบบนั้นเหรอ
แต่ถึงจะคิดแบบนั้นมันก็ไม่ใช่ความผิดของเอกชัยทั้งหมดสักหน่อย เป็นเพราะเขาด้วยที่ทนแรงคะยั้นคะยอไม่ไหว
“ครับ”
“จะไปทำงานต่อได้หรือยัง”
วิมลผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในบริษัทพูดขึ้นหลังจากที่เธอเดินมาฟังได้สักพัก เธอรู้จักนิสัยของเอกชัยดี ก็อย่างที่แอลเคยพูดเอกชัยมักจะมอมเหล้าพนักงานใหม่แล้วถ่ายคลิปไว้ทำให้คนอื่นขายหน้า แต่ถึงจะรู้แบบนั้นเธอก็จัดการอะไรไม่ได้มาก เพราะคนที่เป็นผู้เสียไม่มาร้องทุกข์กับเธอเองสักที ประธานแบบเธอเลยได้แค่พูดว่ากล่าวตักเตือน อีกอย่างเอกชัยก็อยู่มานานตั้งแต่เปิดบริษัทกับเธอแรกๆเพราะอย่างนั้นเธอเลยไม่อยากทำอะไรรุนแรง
“ครับๆ”
หลังจากได้ยินน้ำเสียงดุๆของประธานเอกชัยก็รีบเดินกลับโต๊ะของตัวเอง บริษัทดีเอ็กซ์เพิ่งแยกตัวออกจากสาขาใหญ่มาก่อตั้งเองได้เพียงสองปี พนักงานและลูกจ้างเลยยังไม่ได้มากมายรวมถึงบริษัทก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ส่วนภวินที่เคยได้รับเลือกทุนการศึกษาจากเธอตอนที่ทำงานเป็นผู้ถือหุ้นที่บริษัทเก่าก็เลือกที่จะมาทำงานกลับเธอมากกว่าอยู่บริษัทเก่าของเธอ
“วินโอเค”
“โอเคครับ ผมขอโทษด้วยนะครับพี่วิมลที่มาสายจะหักเงินเดือนผมก็ได้นะครับ”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ พี่เองต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่ปล่อยให้ทุกคนเล่นสนุกจนเกินเหตุ”
“ขอบคุณนะครับ”
“จ๊ะ…ไปทำงานต่อเถอะ”
“พี่วิคะ มีเรื่องแล้วค่ะ”
ภวินกับวิมลหันไปมองแอลที่เดินถือแฟ้มเอกสารใหญ่มาด้วยท่าทางเคร่งเครียด พอเห็นแบบนั้นวิมลก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองพร้อมแอล
“พี่ว่าคงมีเรื่องใหญ่แน่ ไม่อย่างคนอย่างแอลไม่ตื่นตระหนกขนาดนั้นหรอก”
ระหว่างที่แอลหายเข้าไปเกือบครึ่งชั่วโมง ฟ้าก็อดจะชวนภวินที่กำลังทำงานอยู่เม้าไม่ได้
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
“ก็คงเป็นเรื่องสัญญากับบริษัทคู่ค้าที่น้องวินไปคุยมาละมั้ง…พี่คิดว่าแบบนั้นนะ”
“RTyเหรอครับ”
“ใช่…เห็นพี่วิบอกว่าอยากเปลี่ยนสัญญาให้อาร์ทีวายเป็นผู้ลงทุนให้เราด้วย เพราะค่าจัดทำอุปกรณ์มันเกินงบประมาณที่พวกเรามี”
“งั้นเหรอครับ”
พอได้ยินชื่อของบริษัทคู่ค้าก็ทำให้ภวินนึกถึงหน้าเจ้าของบริษัทและยิ่งทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อเช้า ถ้าเกิดว่าเขาไม่หลบตรินจะทำอะไรกับเขากันนะเมื่อเช้า เพียงแค่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นใบหน้าของเขาก็ร้อนฉ่าขึ้นมา
นานแค่ไหนแล้วนะที่ห่างหายจากเรื่องพวกนี้ ที่จริงแล้วเขาก็คบกับแฟนที่เป็นเพศเดียวกับตัวเองมาตลอด แต่หลังจากที่เลิกกับแฟนเก่าที่ตัวเองรักมากเมื่อหลายปีก่อนเขาก็ไม่ได้คบใครอีกเลย ถึงจะคบแต่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกัน
“น้องวินเข้ามาข้างในหน่อย”
“ครับ”
ภวินรีบเดินตามแอลที่ออกมาตามตัวเองด้วยสายท่าทางเคร่งเครียด ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องใหญ่จริงๆสินะ
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”
ภวินที่เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับวิมลถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำสีหน้ากังวล
“พี่มีเรื่องต้องของร้องวินให้ช่วยอีกอย่าง”
“เรื่องอะไรครับ”
“เราอยากเจรจากับทางนั้นใหม่ เพราะตอนนี้เงินลงทุนโปรเจคของเรายังไม่พอเลยอยากให้ทางนั้นช่วยลงทุน…หรือไม่ก็คงต้องขอให้วางมัดจำ”
“เงินลงทุนครั้งนี้เยอะมากเหรอครับ”
“ใช่…เก็บสามร้อยล้าน”
ภวินหยุดชะงักเมื่อได้ยินตัวเลขที่มากพอตัวเลย
“ผมกลัวว่าเขาจะไม่ตกลงนะสิครับ”
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาก็จะไม่ลังเลที่จะไปหรอกนะ แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้าเขาคิดว่าถึงเจรจาไปอีกฝ่ายก็คงไม่ยอมหรือไม่อาจจะโดนบอกว่าจะไม่เซ็นสัญญาฉบับเดิมด้วยนี่สิ ทำไมนะเหรอก็เพราะเมื่อเช้าเขาเผลอทำร้ายร่างกายอีกฝ่ายไปไงล่ะขืนเขาไปแล้วตรินยังหงุดหงิดเรื่องเมื่อเช้า มีหวังไม่ฟังอะไรแน่ๆ
“ตกลงสิ พี่ก็เห็นเพียงแค่วินคนเดียวเท่านั้นที่จะคุยได้ อีกอย่างเมื่อเช้าพี่ให้แอลไปที่บริษัทหวังจะไปเจรจาแต่คุณตรินก็ไม่อยู่เลขาบอกว่าวันนี้คุณตรินพักผ่อนอยู่บ้าน แต่พอไปที่บ้านก็เจอแค่ภรรยาของเขา”
ภรรยา…เมียนะเหรอ ภวินสะดุดคำนี้มาก…เขาไปที่บ้านหลังนั้นสองครั้งแล้วไม่เคยเห็นเมียตรินเลยหรือว่า…แม่ของเจ้าเป็ดอ้วนจะเมียแต่งของเขา มิน่าล่ะถึงไม่อยากให้เขาเปิดเผยเรื่องเจ้าเป็ดให้ใครรู้ที่แท้ก็แบบนี้นี่เองเป็นลูกลับๆจากเมียอีกคนสินะ
เจ้าเป็ดอ้วนนี่น่าสงสารจริงๆ
“วิน…วิน!!!”
“ครับ…ขอโทษนะครับเมื่อกี้พี่ๆพูดอะไรกันเหรอ พอดีผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย”
“พี่บอกว่าเราจะทำไงกันดี โรงงานที่ผลิตอุปกรณ์เขาก็เบิกเงินมาแล้ว ถ้าไม่มีเงินให้งานก็ชะงัก…อีกอย่างพี่นะสั่งเริ่มผลิตไปแล้วด้วย”
“เดี๋ยวนะครับพี่วิสัญญาฉบับที่ผมไปคุยก็ยังไม่ได้เซ็นเลย ทำไมพี่ถึงได้สั่งให้เขาจัดทำ”
“คือพี่ขอโทษ…พี่กลัวว่ามันจะไม่ทัน”
วิมลทำหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เรื่องนี้เธอตัดสินใจผิดไปจริงๆและถ้ามันมีผลกระทบตามมารุนแรงเธออาจจะต้องปิดบริษัทเลยก็ได้ สีหน้าของวิมลทำให้ภวินถอนใจอีกครั้ง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะโทษใครอีกอย่างในเมื่อลงเรือเดียวกันแล้วก็ควรที่จะช่วยกันแก้ไขปัญหา
“ถ้าอย่างนั้นผมจะลองไปคุยดูนะครับ”
“จริงเหรอ…แต่อีกปัญหาคือเราจะไปหาคุณตรินที่ไหนนี่สิ”
“เรื่องนั้นผมพอจะรู้ครับ พี่ช่วยเตรียมสัญญาไว้ให้ผมเลยได้ไหม ผมจะได้เอาให้เขาเซ็นเลยถ้าเผื่อเขาตอบตกลง”
“ได้ๆแอลไปจัดการเรื่องสัญญาด่วนเลยนะแล้วมาให้พี่เซ็น”
“ค่ะ”
แอลรีบลุกเดินออกไปหลังจากได้รับมอบหมาย ส่วนภวินก็กลับมาเก็บของตัวเองเพราะวิมลบอกว่าให้เขากลับบ้านด้วยเลยก็ได้ถ้าเซ็นเสร็จจริงเดี๋ยวจะให้คนไปรับเอกสารจากเขา
