บทที่ 16 ย๊ะ…อย่าหยุด~~
ณ บ้านเนตริน
“คุณหนู”
แม่นมของเทลที่ยืนรออยู่หน้าบ้านด้วยความกระวนกระวายใจ รีบปรี่เข้าไปหาคุณหนูของตัวเองทันทีที่เห็นถูกอุ้มมา
“คือเทลหลับนะครับ” ภวินบอกพ่อของเด็กที่มองมาที่เขากับลูกชายตัวเองด้วยสีหน้านิ่งเฉย
“พาเทลขึ้นไปนอนฉันมีเรื่องที่จะคุยกับภวิน”
“ค่ะคุณท่าน” แม่นมเข้าไปอุ้มคุณหนูออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่มแล้วพากลับห้องนอนทันที
“ส่วนนายมานี่”
“โอ๊ย!!คุณตรินผมเจ็บ”
ตรินไม่ฟังเสียงเจ็บปวดของภวินเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาโมโหมาก มากที่ขนาดที่ว่าบีบคอเล็กๆของคนตรงหน้าให้แหลกคามือตัวเองได้เลย นอกจากจะพาลูกเขาออกไปไหนโดยไม่บอกแล้ว ยังพาลูกเขาไปเจอสถานการณ์อันตรายอีก ดีที่โจ้ขับไปเจอซะก่อนไม่อย่างนั้นถ้าเทลบาดเจ็บหรือเป็นอะไรล่ะก็ คนตรงหน้ามีร้อยชีวิตก็ชดใช้ไม่หมด
“โอ๊ยยยคุณมันเจ็บนะผมเดินเองได้ปล่อย!!”
ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บไปหมดแล้ว ยิ่งข้อแขนที่ถูกมือใหญ่บีบอย่างแรงเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ตุ้บ!! หลังจากที่ประตูใหญ่ถูกปิดลงร่างของภวินก็ถูกผลักลงบนโซฟานุ่มอย่างแรง ก่อนที่คนทำจะเดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง
“ใครอนุญาตให้นายพาเทลออกไปข้างนอก”
“ไม่มี…ผมจะไปทำธุระแต่เทลงอแงอยากไปด้วย”
“แต่ฉันยังไม่ได้อนุญาต”
“เดี๋ยวนะคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ผมไม่จำเป็นที่ต้องรอให้คุณอนุญาต ผมอยากไปไหนมาไหนก็ได้มันเรื่องของผมไม่ใช่เรื่องของคุณที่ต้องมาตัดสินใจ”
“แต่นายอยู่ระหว่างการชดใช้หนี้เพราะอย่างนั้นทุกอย่างที่นายคิดจะทำขึ้นอยู่กับการตัวสินใจของฉัน”
“ตรรกะอะไร ถ้าเรื่องเงินมันทำให้คุณเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตผมได้ขนาดนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมคืน…อ่อ เดี๋ยวคืนให้ทุกบาททุกสตางค์เลยไม่ต้องห่วง มันจะได้จบๆเรื่องจะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับอีกตลอดชีวิต ผมก็เบื่อแล้วเหมือนกันบทบาทพี่เลี้ยงเด็ก”
พรึบ!!
“โอ๊ยยยยย เจ็บนะโว้ยปล่อยกู”
แขนของภวินถูกกระชากดึงตัวเขาขึ้นไปประชันหน้ากับอีกฝ่ายที่ลุกขึ้นเดินมาหยุดยืนตรงหน้า แววตาของตรินตอนนี้มันน่ากลัวมาก แต่ถึงแบบนั้นเขาก็เลือกที่จะไม่ยอมและมองกลับด้วยแววตาแข็งกร้าวไม่ต่างกัน
Episode 7
คนไร้เหตุผล
“อย่ามาพูดจาหยาบคายในบ้าของฉัน ฉันไม่อยากให้ลูกจดจำนิสัยแย่ๆ” ตรินพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกร้าด ตอนนี้เขารู้สึกไม่ชอบใจที่คนตรงหน้าทำนิสัยแบบนี้เลย แค่เห็นก็รู้สึกอยากกำราบความอวดดีมาก
“ฮ่าๆ…ฮ่าๆ ถุย!! นิสัยแย่อย่างนั้นเหรอ ไอ้ที่นายสอนให้ลูกทำทุกวันนี้มันดีตายแหละ…ปล่อยได้แล้วกูเจ็บ”
แต่ถึงจะบอกแบบนั้นตรินก็ไม่มีทีท่าทางว่าจะปล่อยแขนของเขาเลยสักนิด กลับกันยิ่งเขาพยศตรินก็ยิ่งทำแรง
แล้วไงใครยอม…สู้คนเหมือนกันโว้ย
“ถ้าเจ็บก็อย่าปากเก่ง”
“ยิ่งเจ็บยิ่งปากเก่ง”
“ภวิน!!ฉันไม่ได้มีความอดทนมากมายขนาดนั้นนะ”
ใช่ทุกอย่างที่เขาพูดคือความจริง เขาไม่ได้มีความอดทนมากมายขนาดนั้นเพราะตอนนี้บางอย่างใต้กางเกงเขามันเริ่มตื่นตัวจากการเสียดสีแล้ว
“แล้วจะทำไม จะฆ่าฉันหรือไง”
ภวินเชิดหน้าขึ้นมองตรินอย่างท้าทาย แต่ด้วยระดับความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องเขย่งเท้าขึ้นทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเขากับคนตรงหน้าห่างกันแค่คืบ
“หึ!!ฉันมีวิธีดีๆกว่าการฆ่า…นายเป็นคนทำให้อารมณ์ฉันเป็นแบบนี้เพราะอย่างนั้น นายต้องรับผิดชอบ”
พลั่ก!!ตุ้บ!!
ตรินปล่อยข้อมือของภวินออกก่อนจะผลักอย่างแรง ทำให้ภวินที่ไม่ทันตั้งตัวล้มตัวลงไปนอนบนโซฟา
“ไอ้เหี้ย!!มึงจะทำอะไรลุกออกไปจากตัวกูเดี๋ยวนี้นะ”
ยังไม่ทันที่ภวินจะลุกขึ้นร่างสูงใหญ่ของตรินก็ทาบทับลงมาลงมาอย่าง เล่นทำเอาเขาเจ็บระบมไปหมด
“หุบปาก!!อย่าให้กูหมดความอดทน”
คราวนี้มือใหญ่ของตรินคว้าไปที่คอเล็กแล้วออกแรงบีบ ทำเอาภวินถึงกับรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ออก กำปั้นเล็กเริ่มทุบไปที่แข็งแกร่งเพื่อให้ปล่อยแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เลยเปลี่ยนมาเป็นพยายามแกะออกแทนแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะหลุดเลยแม้แต่น้อย
“ป่ะ…ปล่อย”
เสียงแหบแห้งถูกเปล่งออกจากลำคอ น้ำตาเริ่มไหลรินอาบข้างแก้มขาวเนียนแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้คนด้านบนปล่อยมือออกจากคอเขาเลยสัก ตอนนี้มือและร่างของเขาเริ่มเย็นไปหมดทั้งกลัวความตายตรงหน้าและกลัวสายตาเรียบเฉยของคนด้านบนที่แม้มือจะบีบคอเขาอยู่ก็ไม่ได้มีสายตาที่หวาดกลัวการฆ่าคนเลยสักนิด
“กลัวเหรอ…ถ้ากลัวมึงก็ไม่ควรปากเก่งใส่กูแต่ทีแรก กูถือว่าใจดีกับมึงมากนะถ้าเป็นคนอื่นคงตายไปนานแล้ว”
ตรินโน้มตัวลงไปกระซิบเบาๆข้างหูของคนที่นอนตัวสั่นใต้ร่างเขาอย่างหวาดกลัว ก่อนจะค่อยๆคลายมือออก เขายังไม่อยากคนอีกฝ่ายตายตอนนี้ยังมีเรื่องสนุกที่อยากทำด้วยอยู่เลย
“แค่กๆ….แค่ก”
เพียงแค่มือที่บีบคอตัวเองถูกปล่อยออก ภวินก็รีบสูดหายใจเข้าอย่างแรงทำเอาสำลักทั้งน้ำตา
แควก!!! ยังไม่ทันที่จะตั้งสติได้เสื้อแบรนด์ดังคอเลคชั่นใหม่ของฤดูนี้ก็ถูกฉีกทึ้งออกอย่างไม่ใยดี
“จะทำอะไรน่ะ!!ปล่อยกูนะอุ๊บ!!อือออออ”
