บทที่ 17 จะเสร็จแล้วอ๊ะ!!อ่า~~
“จะทำอะไรน่ะ!!ปล่อยกูนะอุ๊บ!!อือออออ”
แต่ตอนนี้คนบนร่างไม่สนใจเขาสักนิด มือที่เคยบีบคอเขาไว้เปลี่ยนมาเป็นปิดปากของเขาไว้แทน ส่วนลำตัวของเขาตอนนี้ก็แทรกอยู่ระหว่างของเขา ภวินรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองกำลังจะถูกอีกฝ่าย
ข่มขืน!!
“อืออออ…อ่อยอูอะไอ้เอี้ย”
“เคยได้ยินไหม เด็กดื้อต้องโดนสั่งสอน”
“อืออออออ”
ทันทีที่ริมฝีปากเย็นเฉียบก้มลงครอบครองยอดอกของตัวเองไว้ก็ทำให้ภวินถึงกับเบิกตากว้างอย่างหวาดกลัว แม้พยายามดิ้นและทุบตีอีกฝ่ายแค่ไหนมันก็ไม่ได้ผลให้ภวินปล่อยตัวเองเลยสักนิด
“อึก!!อืออออ”
ร่างของภวินต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อฟันคมขบลงบนผิวขาวรอบยอดอกอย่างแรง มันไม่ใช่การเล้าโลมกันก่อนมีเซ็กซ์เลยสักนิดเพราะมันไม่ได้เสียววาบวามอะไรแบบนั้น แต่มันคือการลงโทษเพราะทุกครั้งที่ร่างกายของเขาถูกตรินสัมผัสมันเจ็บรวดร้าวไปหมด
“เรามาสนุกกันดีกว่าภวิน”
ไม่เพียงแค่พูดแต่ตอนนี้มืออีกข้างของตรินเอื้อมไปปลดปราการใต้ร่างของภวินอย่างช่ำชอง เพียงไม่ถึงนาทีแก่นกายของภวินก็อยู่ในกำมือของเขา
“อือออออ อ่อยยยกู”
“จะให้ปล่อยทั้งๆ ที่มันแข็งแล้วนี่นะ…นายก็ชอบสิ่งที่ฉันกำลังทำใช่ไหม”
คำพูดตรินทำให้ภวินอายแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีอารมณ์กับสถานการณ์แบบนี้ได้
ไอ้วินมึงกำลังถูกข่มขืนนะโว้ยยย…จะมีอารมณ์ไม่ได้
“อึก!!อือออออ”
เพียงแค่มือใหญ่ที่กอบกุมแก่นกายของตัวเองไว้เริ่มขยับ ร่างของภวินก็เกร็งขึ้นทันทีสะโพกของเขายกขึ้นสูงเพื่อตอบรับกันสัมผัสอย่างอัตโนมัติ
อาการของคนใต้ร่างตอนนี้ทำให้ตรินพอใจอยู่ไม่น้อยดูเหมือนว่าร่างกายนี้จะตอบสนองต่อผู้ชายด้วยกันเองด้วยสินะ ถ้าอย่างนั้นเขาจะเปลี่ยนการขืนใจเป็นยินยอมเอง
ตรินก้มตัวลงครอบครองยอดอกเล็กไว้ในปากอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้รุนแรงเหมือนคราวก่อนเต็มไปด้วยความยั่วยวนและวาบวามลิ้นแกร่งตวัดรอบยอดอกเล็กอย่างชำนาญ ดูเหมือนว่าร่างกายภวินจะตอบรับสัมผัสจากเขาเป็นอย่างดีเพราะตอนนี้แผ่นหลังคนใต้ร่างยกขึ้นสูงเพื่อรับการสัมผัส
“ปล่อยยย…อืออออ”
พอตรินปล่อยมือออกจากปากภวินก็ร้องห้ามขึ้นมา แต่แม้ว่าปากของเขาจะบอกให้ปล่อยแต่ร่างกายตอนนี้กับตอบรับการสัมผัสจากคนด้านบนทุกอย่างลืมความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายเคยทำไปหมดสิ้นและตอบสนองอย่างเต็มใจ แม้ในใจของเขาจะอย่างปฏิเสธก็ตามและยิ่งมือที่กอบกุมแก่นกายไว้ขยับขึ้นลงช้าๆมันยิ่งทำให้สติของเขาหลุดลอย อาจจะเพราะเขาห่างหายจากเรื่องพวกนี้มานานพอถูกกระตุ้นเลยอยากจะปฏิเสธ
“จะให้ปล่อยจริงเหรอ ทั้งที่นายชอบมันขนาดนี้”
น้ำเสียงที่ฟังดูเย้ยหยันมันทำให้คนที่ฟังอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“อือออ…ยะ…หยุดอ่า~”
มือของตรินตอนนี้ชักขึ้นลงเร็วขึ้นตามระดับ ปากก็ครอบครองยอดอกไว้อีกหนปลายลิ้นก็ตวัดเลียยอดอกสลับกันไปมา
“ย๊ะ…หยุดดดด”
ไม่เลยในหัวของเขาตอนนี้ไม่อยากให้ตรินทำตามที่ตัวเองบอกเลยสักนิด ภวินส่ายหัวไปมาอย่างแรงเมื่อตัวเองกำลังจะถึงจุดหมายแล้ว ตรินเองก็เหมือนจะรู้รอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทันที เขาหยุดมือไว้เพียงแค่นั้นและใช้ปลายนิ้วของตัวเองปิดยอดแก่นกายของภวิน
“ย๊ะ…อย่าหยุด”
ภวินได้แต่ของร้องคนบนร่างพร้อมน้ำตา ตอนนี้เขาทรมานมากอยากปลดปล่อยเหรอเกิน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะสนุกกับการแกล้งเขามากกว่า ตัวเขาเองเลยได้เพียงอ้อนวอนทั้งน้ำตา
“นายนี่เอาแต่ใจชะมัด เดี๋ยวก็บอกให้หยุด เดี๋ยวก็บอกว่าอย่าหยุด”
ตรินพูดด้วยน้ำเสียงขำขัน ถึงแม้เขาจะพูดแบบนั้นแต่ความจริงแล้วตัวเขาเองก็แทบจะอดกลั้นไว้ไม่ไหวอยากจะยัดแก่นกายของตัวเองเข้าไปในกายคนใต้ร่างแล้ว
“คะ…คุณตริน…ปล่อยอืออออ”
เพียงแค่ภวินพูดออกมาปลายนิ้วที่กดปลายยอดแก่นกายของตัวเองไว้ก็คลึงไปมาเบาๆอย่างยั่วยวน เล่นเอาคนที่ถูกแกล้งถึงกับต้องใช้มือจิกลงบนโซฟานุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่าน
“ดูเหมือนนายจะทนไม่ไหวแล้ว เพราะงั้นเรามาเริ่มกันดีกว่า”
ตรินยันตัวขึ้นก่อนจะใช้มืออีกข้างปลดกางเกงที่ห่อหุ้มแก่นกายแข็งขืนไว้ออก ทำให้แก่นกายอันใหญ่โตผงาดออกมาดูโลก
ดวงตาของภวินเบิกกว้างขึ้นเพียงแค่เห็นแก่นกายของอีกฝ่าย มันก็ไม่ต่างจากเขาหรอกแต่สิ่งที่ต่างกันคงจะเป็นขนาดมันเทียบกันติดเลย ความใหญ่โต แข็งราวกับหินเพียงแค่ดูด้วยสายตาก็รู้ได้แล้วมันทำให้เขาถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“จ้องขนาดนี้ชอบมันเหรอ…จับมันดูสิ”
ไม่เพียงแค่พูดตรินยังจับมือเล็กไปกอบกุมแก่นกายตัวเองไว้ เพียงแค่มือสัมผัสตรินก็ถึงกับสูดปากนานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ใช้มือคนอื่นช่วยแบบนี้ ส่วนคนที่ถูกบังคับให้จับก็ได้แต่ใจเต้นรัว มะ…มันใหญ่เกินไปใหญ่จนมือเขากำแทบไม่รอบ
“อืออออ” จู่ๆตรินก็เริ่มชักแก่นเขาทำเอาสะท้านไปทั่วร่าง
“นายก็ขยับด้วยสิภวิน”
ราวกับถูกต้องมนต์สะกดภวินเริ่มที่จะขยับมือตัวเองตามอารมณ์
“ซี๊ดดด…แบบนั้นแหละ”
ร่างสูงพูดออกมาอย่างพอใจ ให้ตายนี่เขาห่างหายจากเรื่องนี้มานานเหรอเพียงแค่ถูกสัมผัสก็จะเสร็จแล้ว
“อืออออ คุณตริน…เร็วขึ้นอีกจะ…จะเสร็จแล้วอ๊ะ!!อ่า~~” ภวินยกหลังขึ้นสูงปลายเท้าจิกกับโซฟาอย่างแรง ก่อนที่น้ำร้อนขาวขุ่นของตัวเองจะเปอะเปื้อนตามเนื้อตัวรวมถึงมือคนที่กุมแก่นกายตัวเองไว้
“เสร็จคนเดียวแบบนี้ขี้โกงมากนะ”
ตรินจับคนที่นอนเหนื่อยหอบลุกขึ้นนั่งทับตัวเองไว้ แก่นกายอันใหญ่โตที่กำลังเสียดสีกับก้นทำให้ภวินรู้ดีว่าไอ้ท่อนแข็งขนาดใหญ่ที่ตัวเองจับเมื่อกี้ไม่นานมันคงจะทำอะไรมากกว่าเสียดสีแค่ร่องก้นเขา
“คุณ…คุณตรินเราควรหยุด” พอรู้ว่าขัดขืนหรือพยศไปตรินก็คงไม่ฟัง เลยเปลี่ยนวิธีเป็นการเกลี่ยกล่อมแบบสันติ
