บทที่ 22 ไอ้ลูกเวร
“ปี๋วิงนองยงค้าบ”
“ฮ่าๆ พี่ไม่นอนแล้วเอาแบบนี้ไหม เทลเดี๋ยวพี่พาไปดูปลาคราฟที่สวนหลังบ้านระหว่างรอกินข้าว”
“ปลา?”
“ใช่ไปไหม”
“ปายค้าบ”
“เด็กดี”
ภวินลูบหัวเทลเบาๆก่อนจะอุ้มขึ้นไว้ในอ้อมกอด พอเห็นบันไดอีกครั้งเขาก็ได้แต่คิดว่า วันนี้เขาคงไม่หายหรอกสรุปสองพ่อลูกมาดูแลหรือว่ามาสร้างบาดแผลให้เขาเพิ่มกันแน่
.
.
.
แก๊งมังกรแดง
“สรุปพวกมึงเป็นคนของใคร ของกูหรือของหัวหน้าคนเก่า”
ตรินพูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาลหลังจากที่ได้รับรายงานจากคนสนิทแบบวีเรื่องที่อยู่ของเทล คนที่เอาเรื่องไปรายงานให้พ่อเขารู้คือลูกน้องที่เคยขับรถไปส่งเขาที่บ้านหลังนั้น
“นะ…นายท่านไว้ชีวิตผมด้วย ผะ…ผมทำไปเพราะอยากมีชีวิตรอดจริงๆครับ”
ชายวัยกลางคนยกมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหวาดกลัว ที่จริงเขาไม่มีความคิดที่จะหักหลังคนตรงหน้าเลยสักนิดเพียงแต่ว่าเขาก็ถูกพ่อของอีกฝ่ายขู่มาอีกเหมือนกัน ตอนนั้นเขาก็อยากรักษาชีวิตตัวเองไว้เลยต้องบอกออกไป
“แล้วมึงคิดว่ามึงรอดจากพ่อกูมาได้แล้วจะรอดจากมือกูได้เหรอ ชีวิตของมึงมีค่าแค่ไหนกูถึงต้องเก็บไว้”
ผลัวะ!! เท้าที่เสยเข้าที่ปลายคางทำให้คนที่กำลังมอบกราบอยู่กับพื้นถึงกับฟุบตัวมอบลง
“วีเอามีดมา”
“ครับเจ้านาย”
วีเดินไปหยิบมีดที่มีในห้องคุมกฎมายืนให้เจ้านายที่ดูโกรธและโมโหมากถ้าเป็นเรื่องของคุณชาย เจ้าของเขามักจะดูจริงจังอยู่เสมอ
“จับมันง้างปาก”
พอได้รับคำสั่งวีก็ตรงเข้าไปพยุงร่างที่นอนเจ็บปวดอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วใช้มือบีบค้างของชายคนนั้นที่เจ็บปวดอยู่แล้วอย่างแรงจนมันต้องอ้าปากอีกครั้ง ก่อนจะใช้มืออีกข้างจับด้านบนไม่ให้ขยับได้
ตรินยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขี้ริ้วสีดำสกปรกที่ตกอยู่พื้นใกล้ๆขึ้นมาพันไว้ที่มือข้างหนึ่ง
“มึงรักชีวิตจริงมึงมากใช่ไหม”
“อายอ่านไอ้อีอกอมเออะ” (นายท่านไว้ชีวิตผมเถอะ)
“ได้กูจะไว้ชีวิตมึง แต่แรกกับการที่มึงจะพูดไม่ได้อีกตลอดชีวิต”
ร่างสูงโน้มตัวพูดกับอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น มือข้างที่พันผ้าไว้ล่วงเข้าไปจับลิ้นไว้แน่น ก่อนมีดคมกริบจะถูกลงบนลิ้นเสียงร้องที่เจ็บปวดกับเลือดแดงสดที่ไหลออกมาไม่ได้ทำให้คนที่กำลังทำหยุดเลยแม้แต่น้อย มันยิ่งช้าลงราวกับว่าอยากเห็นความเจ็บปวดมากขึ้น
ฉึบ!! การลงมีดครั้งสุดท้ายเร็วและแรงจนลิ้นของชายคนนั้นหลุดติดมือมา ตรินโยนมันทิ้งไปที่พื้นอย่างไม่ใยดี วีปล่อยคนที่ร้องเจ็บปวดออกมาไม่เป็นภาษาไว้ที่พื้นแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้เจ้านาย
“พามันไปตัดมือทั้งสองข้าง อย่าให้มันได้พูดหรือบอกใครอีก…ถ้ามันไม่ตายก็เอามันไปทิ้งไว้ข้างทางให้เป็นขอทาน”
“ครับ”
ร่างของชายคนนั้นถูกลูกน้องในแก๊งลากออกไปหลังจากที่วีเดินออกไปสั่ง
“เจ้านายจะเปลี่ยนที่อยู่ให้คุณชายหรือเปล่าครับ”
คำถามของวีทำให้ตรินนึกถึงใบหน้าของลูกชายและใครบางคนที่เขาฝากลูกชายไว้แวบขึ้นมาในหัว ถ้าย้ายออกไปเทลคงรู้สึกเสียใจ
“ไม่!! เพิ่มคนคุ้มกันก็พอ อย่าให้คนนอกเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต…อ่อ แล้วก็บ้านหลังตรงข้ามด้วยนะ ส่งคนไปดูแลห่างๆถ้ามีคนที่น่าสงสัยก็จับไว้ก่อน”
“ครับ”
บ้านหลังตรงข้ามอีกแล้วเหรอ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่เขาได้ยินประมาณนี้ออกจากปากเจ้านาย คราวก่อนให้คนไปรับมาดูคุณชาย คราวนี้ส่งคนให้ไปดูแลอยากรู้จริงๆว่าหน้าตาจะเป็นแบบไหน เจ้าของบ้านหลังตรงข้ามคนนี้
“วีนายไปหาพ่อกับฉัน”
“ครับเดี๋ยวผมจะให้คนเตรียมรถไว้”
“อืม”
ดูเหมือนว่าช่วงนี้พ่อของเขาจะว่างยุ่งเรื่องเขามากเป็นพิเศษสินะ แบบนี้คงต้องหาอะไรให้ท่านทำบ้างแล้ว
......................
ปัง!!
ประตูที่ถูกถีบอย่างแรงทำให้ประตูห้องทำงานบานใหญ่ของเจ้าของบ้านถูกเปิดออก
“คุณตรินไม่ได้นะครับ”
“ไม่เป็นไรเมษ ปล่อยไอ้เด็กไม่มีมารยาทนั่นเข้ามา”
ศิวาจะด่าว่าพ่อแม่ไม่สั่งก็ไม่ได้เพราะเขาดันเป็นพ่อของไอ้หน้าโหดที่จ้องเขาอยู่ตอนนี้ ด่าแม่ก็ไม่ได้เพราะดันเป็นเมียที่เคารพรักอีก
“แกคิดว่าประตูบ้านฉันมันกี่บาท คิดจะถีบจนมันพังเลยหรือไง”
“พ่อตายทุกอย่างในบ้านก็เป็นของผมอยู่ดี จะทำพังทั้งบ้านใครจะกล้าว่าอะไร”
“อ้าว~ไอ้ลูกเวรนี่ อยู่ๆก็มาแช่งกูตายว่าแต่มาถึงนี้มีอะไร ร้อยวันพันปีเรียกให้มาก็ไม่อยากมาหรอก”
“พ่อจะอยากสืบเรื่องบ้านหลังนั้นผมไปทำไม”
คำถามของตรินไม่ได้ทำให้พ่อแบบทิวาแปลกใจเลยสักนิด ถ้าเป็นเรื่องของแก๊งลูกชายเขาคงไม่ถ่อสังขารมาถึงที่นี่
“ก็ฉันบอกแกแล้วว่าให้พาลูกแกมาเจอฉัน”
“ไม่มีทาง…แล้วผมก็ขอเตือนพ่อไว้ตรงนี้ห้ามไปยุ่งกับลูกผมเด็ดขาด”
“งั้นฉันมีข้อเสนอ ฉันจะช่วยให้แกหย่ากับนิน่าแกจะว่ายังไง”
ศิวารู้ดีว่าลูกชายตัวเองไม่ได้รักลูกสะใภ้ที่เขาหาให้ แต่ถึงแบบนั้นเพื่อความมั่นคงของตำแหน่งผู้สืบทอดตรินเลยยอมแต่ง
“ฮ่าๆ เป็นข้อเสนอที่เอาแต่ได้มากนะพ่อ ทั้งที่ตัวเองก็อยากเขี่ยนิน่าออกอยู่แล้วยังจะเอามาเป็นข้อเสนอ”
“แกก็ฉลาดสมกับเป็นลูกฉันจริงๆ ถ้าอย่างนั้นแกอยากได้อะไรเป็นการแลกเปลี่ยนบอกมา”
“ข้อเสนอผมก็คือ…ไม่มีเพราะผมจะไม่มีทางยอมให้พ่อเข้าใกล้ลูกผม”
ตรินพูดเน้นย้ำทุกคำก่อนจะเดินออกไป ทำเอาคนเป็นพ่ออดที่จะถอนหายใจยาวออกมาไม่ได้
“ดูท่าทางคุณตรินจะไม่ยอมให้คุณท่านเจอลูกง่ายๆนะครับ”
เมษที่ยืนรอจนตรินออกไปก็เดินเข้ามาด้านในเพื่อหาเจ้านายของตัวเอง ที่นั่งทำหน้าตาเคร่งเครียดเพราะโดนขัดใจ
“ไอ้ลูกเวรนี่มันเป็นพวกหัวแข็งเหมือนใครกันนะ เอาล่ะในเมื่อมันไม่ยอมให้ฉันไปเจอดี งั้นฉันหาวิธีไปเจอด้วยตัวเองก็ได้”
