บทที่ 26 อย่ามาประชดกู
“คงจะทำอะไรไม่ได้แล้วสินะ”
ภวินได้แต่ถอนหายใจยาว ก่อนที่จะเดินเข้าไปห้องข้างๆ จะทำอะไรได้ล่ะในเมื่อหลงกลขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของอีกฝ่าย ที่คอยจอดรับเขาพาบินมาหาถึงที่นี่แล้ว
“เหมาะดี…แต่ช่วยหาชุดที่ขนาดพอดีตัวกว่าให้หน่อย” ตรินหันไปสั่งพนักงานสาวด้วยภาษาอังกฤษ
หลังจากที่ลองชุดที่ตรินยื่นให้เสร็จ ภวินก็รีบเดินออกมาจากห้องชุด แต่ดูเหมือนว่าตรินจะเสร็จก่อนเขาอีก
บ้าจริง คนหล่อใส่อะไรก็ดูดีสินะ
เขาอดที่จะอิจฉาหุ่นของอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ ทั้งสูง ร่างกายกำยำ บุคลิกเป็นผู้นำ ไม่มีตรงไหนที่ไม่น่ามอง
“ได้ค่ะ รบกวนคุณลูกค้าเดินตามดิฉันมาทางนี้ก่อนนะคะ”
“ครับ”
เพียงไม่นานภวินก็กลับมาพร้อมชุดที่ขนาดพอเหมาะกับตัว ส่วนตรินก็ไปคิดเงินรอเรียบร้อยแล้ว
“ทำไมถึงมีสามถุงครับ”
จำนวนถุงเสื้อผ้าที่พนักงานยื่นให้คนที่ติดตามตรินมามันทำให้ภวินอดสงสัยไม่ได้ เสื้อเขา1ถุง เสื้อตริน1ถุง แล้วอีกถุงคืออะไร
ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อย
“แล้วนี่ผมต้องไปทำอะไรบ้าง”
“ไม่ต้องทำอะไร แค่ไม่ทำตัวให้มันน่าขายหน้าก็พอแล้ว”
“ชิ!! ถ้ากลัวขายหน้าจะพาเขามาทำไม”
เสียงพูดราวกับหมั่นไส้ดังออกมา จนทำให้คนที่โดนบ่นแบบตรินได้ยิน แต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยผ่านเพราะตอนนี้มีงานสำคัญรออยู่ ขืนเขาอยู่ต่อปากต่อคำกับอีกฝ่ายอยู่แบบนี้ทั้งวันก็คงไม่จบหรอก
MC Casino
“ที่นี่นะเหรอคือที่ที่คุณบอกว่าจะคุยธุรกิจ”
ภวินมองไปรอบคาสิโนหรู ที่นี่ดูมีชีวิตชีวาในยามราตรีมาก ผู้คนพลุกพล่านคงเป็นคนที่มาเสี่ยงดวงกับโชคลาภหรือไม่ก็เพียงมาเสพสมกับความสุขที่หาได้เพียงใรยามค่ำคืนเท่านั้น
“ใช่ ฉันจะลงทุนธุรกิจเกี่ยวกับคาสิโน”
“ผมเพิ่งจะรู้นะครับว่า RTy Group จะลงทุนกับธุรกิจสีเทาแบบนี้ด้วย”
“ไม่ใช่ของบริษัท ของแก๊ง”
“แก๊ง?”
“เชิญด้านนี้เลยครับ นายท่านหยางจงรอพวกคุณอยู่”
ไม่ทันที่ภวินจะได้ถามให้คลายความสงสัย ก็ถูกขัดจังหวะซะก่อน
“อ้าวคุณตรินมาแล้วเหรอครับ เชิญๆ เชิญนั่งตรงนี้เลยครับ”
“ขอบคุณครับ”
ตรินมองหลี่หยางจงด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ผู้ชายคนนี้นับได้ว่าเป็นคนที่มีอิทธิพลอันดับต้นๆในมาเก๊าเลยก็ว่าได้ เพียงแค่ไม่กี่ปีหยางจงก็ครอบครองตลาดที่เกี่ยวกับการพนันทุกอย่าง
“พี่อเล็ก!!”
ทั้งตรินและหยางจงมองที่คนเพิ่งจะพูดชื่อใครบางคนออกมาเสียงดัง โดยเฉพาะหยางจงที่ดูตกใจไม่น้อยก่อนจะปรับสีหน้าเปลี่ยนเป็นเหมือนเดิม
“ใครคืออเล็กเหรอ”
ตรินหันไม่ถามภวินที่ตอนนี้จ้องหยางจงไม่วางตาราวกับคนที่รู้จักกันมานาน ดูท่าทางเขาคงต้องให้ลูกน้องไปสืบประวัติสองคนนี้มาอย่างละเอียด
“พี่อเล็กในที่สุดวินก็หาพี่เจอ”
ภวินไม่สนใจปรี่เข้าไปหาคนที่นั่งมองตัวเองด้วยแววตานิ่งเฉย
“ใครคืออเล็กเหรอครับ ผมชื่อหลี่หยางจงและอีกอย่างเราก็ไม่เคยเจอกันมาก่อน”
“ไม่จริง!! พี่อเล็กยังโกรธวินเรื่องที่วินไม่ยอมเชื่อใจพี่อีกเหรอ”
คำพูดนั้นของตัวเองมันทำให้เขานึกถึงวันนั้น วันที่ทำให้เขาเสียคนตรงหน้าไปเพราะความไม่เชื่อใจของตัวเอง
5ปีก่อน New York University
‘ไอ้เคนมึงคิดว่าพี่อเล็กจะชอบหรือเปล่า”
ภวินมองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินในมือตัวเอง วันนี้เป็นวันครบรอบที่เขาคบกับรุ่นพี่ที่ตัวเองแอบรักมาตลอดได้สองปีเต็ม
‘ก็ต้องชอบอยู่แล้วแหละ มีด้วยเหรอที่ของน้องภวินที่พี่อเล็กรักสุดหัวใจให้ของแล้วจะไม่ชอบ’ เคนพูดน้ำเสียงกระแนะกระแหนเพื่อนสนิท
‘อย่ามาประชดกู วันนี้วันดีกูไม่อยากทะเลาะกับมึง’
‘ครับๆ ใครมันจะไปชวนคุณวินทะเลาะวันดีแบบนี้’
‘จริงสิ…มึงไปส่งกูที่หอพี่อเล็กหน่อยสิ’
‘กูจะไปหาเมียกู ไม่ไปมึงไปเองสิ’
‘เมียมึงหรือกูที่สำคัญกว่ากัน’
‘เออๆไปก็ไป’
แต่แล้ววันครบรอบก็กลายเป็นวันเลิกรากันของเขากับอเล็ก เมื่อเขาเปิดประตูหวังจะเซอร์ไพรส์คนรัก แต่กลายเป็นว่าเขาเห็นคนรักของตัวเองนอนกอดก่ายกับผู้หญิงคนอื่นอยู่และผู้หญิงคนนั้นก็คือเพื่อนสนิทของคนรัก ในหัวของเขาตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกได้แต่โวยวายและสุดท้ายก็พูดคำว่าเลิกกันออกมา สีหน้าของอเล็กตอนนั้นก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเขา
หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เจออเล็กอีกเลย แม้อีกฝ่ายพยายามที่จะอธิบายแต่เขาก็ไม่ยอมฟังจนอเล็กเรียนจบไป จนกระทั่งวันหนึ่งเขาเจอกับผู้หญิงคนนั้น
‘จริงๆแล้ววันนั้นมันเป็นแผนของฉัน ฉันรักเขามากแต่เขาไม่เคยเห็นฉันเป็นมากกว่าเพื่อนเลย ก่อนวันนั้นพวกเราพากันไปดื่มจบโปรเจกต์กันนายก็รู้ใช่ไหม’
ภวินไม่ตอบได้แต่มองหน้าผู้หญิงคนนั้นอย่างเรียบเฉย เขารู้อยู่แล้วเรื่องนั้นเพราะอเล็กได้ขออนุญาตเขาก่อนที่จะไป
‘วันนั้นฉันวางยาปลุกเซ็กซ์ในเหล้าของอเล็กและทุกอย่างมันก็เป็นแบบที่นายเห็น ถึงแม้เราจะมีอะไรกันจริงแต่ไม่ใช่เพราะเขา มันเป็นเพราะยาฉันไม่มีอะไรจะขอโทษนายหรอกนะหรือไม่ได้หวังแม้แต่จะให้นายอภัยให้ เพียงแค่อีกไม่นานฉันจะแต่งงานแล้วเรื่องนี้มันยังติดอยู่ในใจเลยอยากบอกให้รู้ไว้’
.
