บทที่ 37 สายเลือดตัดยังไงก็ไม่มีทางขาด

“คุณตรินผมเจ็บปล่อยได้แล้วผมจะกลับบ้าน”

ภวินพยายามที่จะแกะมือใหญ่ออกจากแขนตัวเอง แต่ยิ่งทำแบบนั้นก็ยิ่งถูกบีบแรงขึ้น

“แต่ฉันยังมีเรื่องที่จะคุยกับนายอยู่”

“ไว้คุยกันวันหลัง ผมว่าวันนี้มันดึกมากแล้ว อีกอย่างคุณก็เมาด้วย”

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้เมา ถึงจะเมาจริงก็ไม่ได้ไร้สติเหมือนนายสักหน่อย”

“เอ๊...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ