บทที่ 8 ยานรก
“ผมแค่ถามลูกชายคุณว่ารักคุณมากไหม”
“แล้ว?”
“ลูกชายคุณก็ตอบว่ารัก ผมเลยบอกว่าถ้ารักก็ต้องเชื่อใจคุณพ่อ…ถ้าถึงเวลากินก็กิน นอนก็ต้องนอนเพราะคุณพ่อจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง ผมเลยถามต่อไปว่าน้องอยากให้คุณพ่อไม่สบายใจหรือเปล่า น้องก็บอกว่าไม่ผมเลยบอกว่าถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่คุณบอกแล้วตื่นขึ้นมาคุณพ่อจะนอนอยู่ข้างๆเอง”
“หึ!!นายดูคุ้นกับเด็กดีนะ”
“ดูแบบนั้นเหรอครับ…แต่ความจริงแล้วผมเกลียดเด็ก”
“ออกรถ”
ตรินเลือกที่จะไม่พูดต่อเพราะคำไม่เชื่อคำที่ภวินบอกว่าเกลียดเด็กเลยสักนิด
“คุณตริน…ช่วยบอกชื่อหมู่บ้านนี้หน่อยได้หรือเปล่า”
“ทำไม”
พอรถจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ตามที่ภวินบอกแล้ว พอเขามองไปบ้านฝั่งตรงกันข้ามก็ถึงกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ที่นี่ใช่หมู่บ้านระรินตา ซอย 9หรือเปล่าครับ”
“ใช่…นายมีอะไรหรือเปล่า”
มีอะไรนะเหรอ…ก็บ้านที่เขาเพิ่งซื้อมันอยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ้านหลังนี้ไง ใครจะไปคิดล่ะว่าตัวเองเป็นเพื่อนบ้านกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆตอนนี้
“ไม่มีครับ…ช่วยขับไปจอดหน้าบ้านหลังนั้นแทนได้หรือเปล่า” ภวินพูดขึ้นบอกคนขับรถ
“…”
“ทำตามที่เขาบอก”
พอเห็นว่าคนขับรู้สึกลังเลตรินเลยสั่งอีกรอบ แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ทำไมภวินต้องให้มาจอดหน้าบ้านหลังนี้ บ้านหลังนี้ร้างมาเกือบ5ปี เจ้าของบ้านคนเดิมย้ายไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด เพราะอย่างนั้นเขาเลยซื้อบ้านหลังนี้ให้ลูกชายอยู่
“ขอบคุณนะครับที่มาส่ง” ภวินพูดหลังจากรถเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้าน
“อย่าบอกนะว่าบ้านหลังนี้เป็นของนาย”
“ครับ…เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้สองอาทิตย์มั้ง อ่อ...แล้วก็ไม่ต้องคิดนะครับว่าผมคอยแอบตามคุณอยู่เลยมาซื้อบ้านหลังนี้เพราะผมก็ไม่รู้ว่าบ้านหลังนั้นมันเป็นบ้านของคุณ”
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย…เอาล่ะลงจากรถได้แล้ว”
“ครับๆขอบคุณอีกครั้งนะครับ ทั้งเรื่องเมื่อคืนและเรื่องตอนนี้”
ไม่นานรถคันหรูก็เคลื่อนออกไปจนลับสายตา เขาจะแก้ตัวกับตรินแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก ก็เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะเขาใจผิดว่าเขาจะทำเรื่องไม่ดีนะสิ ส่วนคนที่อยู่บนรถก็ได้แต่นั่งคิดเรื่องของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินลงจากรถกับเรื่องของลูกชายตัวเอง ดูเหมือนว่าเทลจะชอบภวินมาก ถ้าเขาให้ภวินไปเจอลูกบ่อยๆโลกกลัวคนแปลกหน้าของลูกเขาจะหายหรือเปล่านะ
Episode 4
หมาก
แก๊งมังกรแดง
บรรยากาศภายในห้องลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจของผู้ดูแก๊งสาขาย่อย ที่กำลังหวาดกลัวชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายยังเด็กกว่าพวกตัวเองด้วยซ้ำ
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเอายานรกนี่เข้ามาพัวพันกับแก๊งอีก”
“แต่พวกที่เอามาเข้ามาเป็นแค่ลูกน้องปลายแถวเอาเข้ามา มันยากที่จะควบคุม”
“งั้นเหรอ”
ตรินลุกออกจากเก้าอี้เดินตรงมาหาชายที่พูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย
จึก!!
ปลายปากกาหรูถูกปักลงบนคอคนที่เพิ่งจะได้เอ่ยพูดไปเมื่อกี้อย่างรวดเร็วและตรงจุดตาย ทำให้อีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่จะเจ็บปวด
“ให้ตายต้องทำให้หัวหน้าสาขาทุกคนมาเห็นนองเลือดแบบนี้แต่เช้าเลย ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ…วีเอาผ้ามาเช็ดคราบเลือดที่หน้าให้คุณทศหน่อย”
ถึงแม้จะบอกว่าขอโทษ แต่พวกเขารู้ว่าหัวหน้าของแก๊งคนนี้ไม่ได้มีความคิดที่จะขอโทษจริงๆเลยด้วยซ้ำเพียงแค่เชือดไก่ให้ลิงแบบพวกเขาดู ถ้าเทียบความโหดเหี้ยมของอีกฝ่ายกับหัวหน้าแก๊งคนเก่าผู้เป็นพ่อแล้วตรินโหดและเหี้ยมกว่าเป็นไหนๆ
“เอาล่ะ…เรามาพูดเรื่องของเราต่อดีกว่า ไม่ต้องไปสนใจศพไร้วิญญาณแบบนั้นหรอก ให้เด็กๆพวกนั้นเก็บกวาดไป…ว่าแต่ยังมีใครมีความคิดแบบมันอีกไหม คงไม่มีหรอกนะเพราะถ้าการดูแลคนมันยากก็ตายไปซะจะได้จบเรื่องเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดใช่ไหม”
“ครับ”
“ดี…ถ้างั้นก็เริ่มเรื่องต่อไป”
การประชุมแก๊งครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะตึงเครียดกว่าทุกทีอาจจะเพราะทุกคนกลัวว่าจะไปกวนอารมณ์ตรินให้ขุ่นมัวกว่าเดิม
“เจ้านายเราฆ่าคนของคุณท่านกลางที่ประชุมประจำเดือนของแก๊งแบบนี้จะดีเหรอครับ”
“ไม่มีคนของใครทั้งนั้นวี ตอนนี้ทุกคนในแก๊งคือคนของฉัน ต่อไปถ้าได้ยินใครพูดว่ามันคือคนของหัวหน้าคนเก่าก็ฆ่ามันทิ้งซะ”
“ครับเจ้านาย”
แต่ถึงจะตอบไปแบบนั้นวีก็อดถอนหายใจยาวๆอย่างกังวลใจ
นี่สินะที่เขาเรียกว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้
“เจ้านายครับคุณผู้หญิงให้คนมาเรียนว่าหลังจากเจ้านายประชุมแก๊งเสร็จต้องการที่จะคุยด้วยครับ เธอจะรอดูเลยที่คฤหาสน์”
หว่างทางที่จะเดินกลับรถก็มีคนเข้ามารายงานวีที่เป็นคนสนิทตรินก่อน ตรินพอฟังก็มองเวลาบนนาฬิกาข้อมือตัวเอง ดูเหมือนว่าเขาทำให้ลูกต้องคอยอีกแล้ว พอนึกได้แบบนั้นใบหน้าของใครบางคนก็แว็บเข้ามาในหัวเขา
“วีให้คนของเขาเราไปดูสิเจ้าของบ้านฝั่งตรงข้ามอยู่ที่บ้านหรือเปล่า ถ้าอยู่ให้รับเขามาอยู่เป็นเพื่อนเทล บอกว่าทำงานชดใช้หนี้เรื่องโซฟา”
“ครับ”
วีอดที่จะแปลกใจกับคำสั่งของเจ้านายไม่ได้ ปกติแล้วเจ้านายเขาไม่ให้คนนอกเข้าใกล้คุณชายได้เด็ดขาด ช่วงนี้เขาถูกคนคอยติดตามเลยถูกสั่งห้ามไม่ให้ไปดูแลอีก พอได้ยินแบบนี้แล้วเขาอยากเห็นหน้าคนคนนั้นจัง
.
