บทที่ 11 เรธ x ไอรีน 11 - ง่ายกับคนที่อยากง่าย
ไอรีนยกยิ้มมองใบหน้าหล่อเหลาที่พยายามเก็บอาการแต่ไม่มิดจากการลูบไล้ของเธอ
“แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้เต็มใจนะ จะผลักออกอยู่แล้ว”
“ผมไม่เห็นว่ามันจะดูเป็นอย่างนั้นเลยนะครับ”
“นั่นมันก็เพราะฉันเห็นนายเดินมาพอดียังไงล่ะ ก็เลยอยากจะลองยั่วดูว่านายจะรู้สึกยังไง”
“…”
“นายรู้รึเปล่าเรธ”
“รู้อะไรครับ”
“ที่ฉันจูบไคล์และมองหน้านายไปด้วย ฉันกำลังจินตนาการว่าฉันจูบกับนายอยู่นะ นายไม่เข้าใจจริงๆ เหรอ?”
เรธมองใบหน้าสวยที่ส่งยิ้มยั่วให้เขา ใบหน้าหล่อยื่นเข้ามาใกล้อย่างทนไม่ไหว
ใครจะทนก็ทนเถอะ
ยั่วกันมาขนาดนี้แล้วเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
“เดี๋ยว”
เรธถึงกับชะงักไปเมื่อจู่ๆ ไอรีนก็ยกมือขึ้นปิดปากเขาไม่ให้จูบ
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที ทั้งๆ ที่ก็รอให้เขาทำแบบนี้อยู่แท้ๆ พอคิดจะทำจริง ๆ ทำไมเธอถึงห้าม
“หน้านาย?”
ใบหน้าสวยอารมณ์เสียทันทีที่ได้เห็นรอยขีดข่วนบนใบหน้าหล่อของเรธ สีของแผลดูยังไงก็พึ่งจะเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน
เรธนึกย้อนไปเมื่อกลางดึกของเมื่อคืน ระหว่างที่เขากำลังหลับอยู่ หูของเขากลับได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เจ้าตัวก็รีบลุกขึ้นทันทีและตรงไปที่ห้องนอนของไอรีน
แน่นอนว่าสิ่งที่เขาเห็นคือชายคนหนึ่งกำลังง้างมีดจะแทงคนบนเตียงที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาก็เลยทำการฆ่าผู้ชายคนนั้นเสียและเพราะมีการต่อสู้กันเล็กน้อยเขาจึงได้แผลนี้มา
ซึ่งนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดการลอบฆ่าเกิดขึ้น มันเป็นมาตลอดตั้งแต่ลูกน้องของเขาโทรมารายงานให้รู้เรื่องเกี่ยวกับกลุ่มอื่นที่พยายามแฝงตัวเข้ามาลอบฆ่ากลางดึก
และนี่น่าจะเป็นครั้งที่สามแล้ว ซึ่งมันก็ไม่ได้จบแค่นั้น เพราะบางครั้งเขาก็ตรวจเจอสารบางอย่างในอาหาร
นับแต่นั้นเรธจึงต้องไปดูขั้นตอนการทำอาหารทุกครั้ง เพื่อไม่ให้เกิดการวางยาลอบฆ่าไอรีนได้อีก
แต่ไอรีนกลับมองว่ามันคือความใส่ใจของเขาที่มีต่อเธอ
“ผมแค่ก้าวพลาดแล้วตกบันไดน่ะครับ” เรธเอ่ยโกหกออกไป จะให้เขาพูดได้อย่างไรว่าต่อสู้กับสมาชิกกลุ่มอื่นเพื่อปกป้องเธอ
ถ้าบอกไปแบบนั้น ก็คงมีการคุมเข้มขึ้นแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่ดี แต่เขาก็อาจจะถูกตรวจสอบอย่างละเอียดด้วยเหมือนกัน และความก็จะแตกในที่สุด เพราะงั้นเขาจึงเลือกที่จะเงียบเอาไว้ก่อน
ไอรีนจ้องมองใบหน้าหล่อเขม็ง เธอไม่ค่อยเชื่อนักกับบาดแผลและสิ่งที่เรธบอกว่าตกบันได รอยแผลมันเฉี่ยวและคมเหมือนโดนมีดมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
“นายออกไปได้แล้ว จะไปทำอะไรก็ไปทำ ไม่ต้องมายืนคุมหรอก” ไอรีนเอ่ย และไอ้ที่ไล่เขาไปทำ ก็หมายถึงให้เขาไปช่วยตัวเองให้จบ ๆ นั่นแหละ เล่นตุงซะขนาดนั้น
“ไม่เป็นไรครับ หน้าที่ของผมคือการปกป้องคุณหนู”
“ถ้างั้นก็ช่วยทาครีมกันแดดด้านหน้า..”
ไอรีนขยับตัวจะอ้าขาอีกรอบ
“ผมไปก็ได้ครับ!” เรธรีบตัดบททันที
แค่ด้านหลังยังอันตรายขนาดนี้ ด้านหน้าจะไปเหลืออะไร สุดท้ายเขาก็ต้องยอมขอตัวไปห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองให้จบ ๆ แม่ง
ร่างบางที่นอนอาบแดดอยู่เห็นเรธเงียบหายไปเลยเธอก็ค่อยๆ หันมองก่อนจะพบว่าตอนนี้เรธกลับมาแล้ว เขาทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้อาบแดดไม่ไกลจากเธอ แต่กลับเผลอพักสายตาจนหลับไปแล้ว
ไอรีนค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา เธอนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เรธที่หลับอยู่ ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มออกมา เท้าคางจ้องมองคนหลับอย่างอารมณ์ดี
“หล่อจริงๆ เลยแฮะ” นิ้วชี้เรียวยาวจิ้มไปที่แก้มของเรธ ก่อนจะลากสายตายาวลงมาที่เรือนร่างของอีกฝ่ายที่ตอนนี้ส่วนตรงนั้นของเขายุบลงไปแล้ว ไอรีนเม้มปากเล็กน้อย ถ้าสายเธอไม่ไปสะดุดกับแผลบนใบหน้าขึ้นมาก่อน เขาและเธอก็คงมีจูบแรกกันไปแล้ว แค่คิดก็นึกเสียดายขึ้นมา
…
หลังจากอาบแดดเสร็จ ไอรีนจึงกลับมาที่ห้อง เธอยังคงมีแผนการไว้ในหัว เพราะอยากให้เขาเป็นคนของเธออย่างเต็มตัว
เธอไม่อยากไว้ใจใคร
แต่เธออยากเลือกเขา
อยากให้เป็นคนช่วยดูแลเธอและตระกูลโรเซสให้อยู่รอด โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองอาจจะคิดผิด เพราะเธอไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่าย
“เรธ”
“ครับคุณหนู”
“มาดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
สายตาคมมองไอรีนที่ชูขวดไวน์ขึ้นพร้อมส่ายไปมาอย่างเชิญชวน ร่างสูงไม่ปฏิเสธเพราะตัวเองก็อยากดื่มบ้างเหมือนกัน
“อ่ะ อันนี้ของนาย”
เรธมองแก้วไวน์ของตนเองที่ถูกยื่นมาตรงหน้าเหมือนเตรียมไว้ก่อนแล้ว เจ้าตัวรับรู้ได้ถึงความผิดปกติทันที
ปกติคนที่เป็นเจ้านาย จะไม่มีทางรินไวน์ให้ลูกน้องดื่มก่อนอย่างเด็ดขาด
“อ๊ะ! ฉันลืมหยิบของกินเล่นมาด้วย นายรอแป๊บนะ”
“ครับ”
หลังจากที่ไอรีนหันหลังให้เขา เรธก็ทำการดมกลิ่นแก้วเหล้าของตนเองทันที มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นมาเมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมในแก้ว สุดท้ายก็เลยสลับแก้วตนเองกับไอรีนในทันที
“แสบจริงๆ เลยนะยัยคุณหนู”
เรธได้แต่พูดในใจ สายตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยที่เพิ่งหันกลับมาฉีกยิ้มให้เขาอย่างใสซื่อ
ก่อนที่เธอจะวางของว่างลง แล้วนั่งลงบนโซฟาใกล้ ๆ เขา
“เชียส”
ทั้งสองคนชนแก้วกัน เรธดื่มจนหมดแก้ว ในขณะที่ไอรีนเพียงแค่จิบเล็กน้อยเท่านั้น
เพราะเธอจะต้องมีสติอยู่ยังไงล่ะ
“เดี๋ยวฉันเทให้อีกนะ”
“ขอบคุณครับ”
