บทที่ 2 Chapter 1
สองวันต่อมา....
วันนี้จะถือว่าเป็นวันนัดดูตัวของเธอก็ได้ แจนนั่งคิดแผนอย่างหนักที่จะทำให้ชายหนุ่มขยักแขยงเธอตั้งแต่แรกเจอ เขาจะได้ไม่ต้องอยากแต่งงานกับเธอเพราะด้วยความที่เขาเป็นผู้ใหญ่กว่ามาก เวลาพูดอะไรผู้ใหญ่น่าจะฟังเหตุผลมากกว่าเธอ ถ้าเขาไม่ชอบเธอแล้วไปคุยกับครอบครัวว่าไม่อยากแต่งงาน น่าจะคุยได้ง่ายกว่า
"ใส่ชุดอะไรดีเนี่ย"
แจนยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบชุดตัวโปรดของเธอออกมา ไม่จำเป็นจะต้องแต่งไม่สวยเพื่อให้เขาไม่ประทับใจ เพราะถ้านิสัยไม่เวิร์คมันก็เพียงพอแล้ว
"ชุดนี้แหละเหมาะกับฉันที่สุด"
เธอเดินไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกมาเปลี่ยนชุดแล้วแต่งสวยตามสไตล์ ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเธอเดินออกมาขับรถของตัวเองไปยังร้านอาหารที่นัดไว้
แจนหยิบโทรศัพท์มากดโทรออก เจมส์ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียบร้อยก็กดรับสายทันที
"สวัสดีครับ"
(สวัสดีค่ะ แจนเองค่ะไม่ทราบว่าพี่นั่งอยู่ตรงโต๊ะไหนคะ)
เธอหันซ้ายมองขวาสบตาเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่กันมาพอดี ใบหน้าหล่อเหลาใส่สูทมาอย่างดี มิน่าละคุณพ่อถึงเชียร์นักหนาว่าให้มาเจอ เพราะเขาดูดีมากอย่างที่ท่านบอกจริงๆ แต่เธอไม่หลงสิ่งเร้าภายนอกหรอกเพราะผลประโยชน์ของพวกผู้ใหญ่มันค้ำคอเธอให้ต่อต้านจนถึงที่สุด
"ทางนี้ค่ะ"
เขากวักมือเรียกเธอด้วยท่าทีเป็นมิตร แจนกดวางสายก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงพร้อมกับยกมือไหว้ทักทายเขา
"สวัสดีค่ะ"
เจมส์มองสำรวจหญิงสาวก่อนจะยิ้มออกมา สวยกว่าในรูปเยอะเลย การแต่งตัวของใช้ต่างๆดูเป็นผู้ดีมาก ไม่แปลกใจที่ไปเรียนเมืองนอกเมืองนามา
"สวัสดีค่ะ น้องแจนทานอะไรมั้ย"
เขาชวนเธอคุยอย่างเป็นมิตร หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงตอบรับ เจมส์กวักมือเรียกพนักงานก่อนจะส่งเมนูให้หญิงสาว แจนหันขวามองหาพนักงานก่อนจะพยักหน้าให้เธอทำตามที่สั่ง
"แจนเอาสลัดผักค่ะ ผักโขมอบชีส แล้วก็น้ำส้มค่ะ"
พนักงานรับออเดอร์จดเมนูลงเครื่อง ส่วนพนักงานอีกคนก็เดินมาเสิร์ฟน้ำเปล่าก่อนจะแกล้งล้มแล้วสาดน้ำเปล่าใส่แจนจนเธอร้องกรีดออกมา
"กริ๊ดดดด ยัยบ้า! ทำอะไรไม่ระวังเลยนะ"
แจนเริ่มแพลงฤทธิ์ออกมา จริงๆเธอนัดกับพพนักงานในร้านไว้แล้วว่าเธอจะเหวี่ยงแบบนี้แหละ เพราะถ้าพี่เจมส์เขาเห็นเธอร้ายขนาดนี้แน่นอนว่าไม่มีทางอยากแต่งงานกับเธอแน่นอน
"ขะ..ขอโทษค่ะดิฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"รู้มั้ยว่าชุดของฉันราคาเท่าไหร่ ไปเรียกผู้จัดการมาถ้าวันนี้เธอไม่โดนไล่ออกฉันเอาเรื่องแน่!!!"
เจมส์นั่งอึ้งอยู่ตรงนั้นมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้เธอจะโวยวายแล้วทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่
"ใจเย็นๆค่ะน้องแจน พี่ว่าไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกเขาคงไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"
เขาพยายามช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเธอแต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะโมโหมาก แจนที่เห็นสีหน้าของชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะตะโกนเรียกผู้จัดการร้านมา
"ผู้จัดการร้านอยู่ที่ไหน มาที่นี่เดี๋ยวนี้"
และก็ถึงคิวของผู้จัดการร้านรีบเดินออกมาในท่าทีตกใจ ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมทุกคนถึงร่วมมือกับเธอเพราะร้านนี้เป็นร้านของเพื่อนเธอเอง
"เกิดอะไรขึ้นครับคุณลูกค้า ทำไมถึงเปียกขนาดนี้ นี่ใครให้เธอไม่ระวังแบบนี้"
ผู้จัดการร้านเอ็ดพนักงานเสียงดังลั่น แจนชี้หน้าพนักงานคนนั้นก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่พอใจมาก
"เด็กในร้านของคุณทำงานสะเพร่ามาก แบบนี้ต้องไล่ออกนะคะ"
เจมส์รู้สึกว่าหญิงสาวทำเกินไป เขาลุกขึ้นเดินมาปกป้องพนักงานคนนั้น
"มันมากไปนะพี่ว่า ก็แค่อุบัติเหตุอะไรจะขนาดนั้น"
"ขนาดนั้นเหรอคะ ชุดแจนซื้อมาหลายหมื่น ออกบ้านมายังไม่ทันทำอะไรก็ต้องเปียกไปทั้งตัวเพราะความสะเพร่าของคนคนเดียว คิดว่ามันเล็กน้อยเหรอคะ แจนไม่ยอมหรอกนะยังไงต้องไล่ออก"
"แต่พี่ว่าชุดมันก็ซักได้นี่"
"ไม่ซักค่ะเพราะแจนจะเอาไปทิ้งแล้ว"
เธอกอดอกยืนยันจะไม่ใช้ตัวนี้อีก ก่อนจะหันไปกดดันผู้จัดการให้พูดว่าจะไล่พนักงานออกสักที เขารีบหันไปหาลูกน้องที่ตอนนี้ก้มหน้าบีบน้ำตาอย่างรู้งาน
"พี่ช่วยอะไรไม่ได้นะ ไปเก็บของแล้วรับเงินได้เลย"
"อย่าไล่หนูออกเลยนะคะ ออกแล้วหนูจะเอาอะไรกินไหนจะลูกไหนจะพ่อที่ป่วยอีกอย่าไล่หนูออกเลยนะคะ"
พนักงานที่จะถูกไล่ออกแสร้งร้องไห้ออกมาอย่างกับเรียนมา เจมส์เริ่มรู้สึกสงสารผู้หญิงคนนั้นเธอแค่ไม่ได้ระวังตัวเองถึงกับต้องโดนไล่ออก แบบนี้มันใจร้ายเกินไปแล้ว
"พี่ไม่คิดว่าน้องแจนจะใจร้ายใจดำขนาดนี้เลยนะ ก็แค่เรื่องเล็กๆเองทำไมต้องทำขนาดนี้ น่าสงสารเขานะไหนจะเลี้ยงลูกอีก"
แจนหันไปมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะลอยหน้าลอยตาไม่มีความสงสารพนักงานใดๆ
"นั้นมันไม่ใช่เรื่องของแจนค่ะ ไล่ออกไปนะดีแล้วจะได้ไม่ต้องไปสะเพร่าต่อหน้าลูกค้าคนไหนอีก"
เจมส์ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ เจอกันครั้งแรกก็ไม่ประทับใจซะแล้ว แบบนี้จะให้เขามาแต่งงานกับผู้หญิงที่ไร้จิตใจเมตตาแบบนี้ เขาทำไม่ได้หรอกนะ
"พี่ว่าวันนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ ไว้นัดกันคราวหลังแล้วกัน"
เขาส่ายหน้ามองเธออย่างผิดหวังก่อนจะเดินออกไปทันที แจนมองตามหลังของเขาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจทีแผนเดตครั้งแรกก็ล่มไม่เป็นท่า
"เยส!!! สำเร็จ"
แจนร้องกรี๊ดออกมาอย่างดีใจก่อนจะหันไปตีมือกับผู้จัดการร้านและพนักงานคนนั้น
"เริ่ดมากการแสดงดีเยี่ยมเลยอ่ะ"
"น่าสงสารเขานะคะคุณแจน อีกอย่างไม่เสียดายเหรอคะนั้น หล่อมากแถมดูรวยสุดๆ"
พนักงานบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย เธอกอดอกมองไปยังประตูที่เขาเดินออกไปก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ
"มันก็น่าเปิดใจคุยอยู่นะ ถ้าไม่ติดว่าทุกอย่างมันคือผลประโยชน์"
เธอถอนหายใจออกมาเสียดาย มันช่วยไม่ได้จริงๆเพราะทุกอย่างสาเหตุมันไม่ได้มาจากคาามรัก แต่มันมาจากผลประโยชน์ของครอบครัว
"เอาเงินไปกินขนมจ๊ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย"
แขนหยิบแบงค์พันออกมาสามใบก่อนจะเอาใส่ไว้ในมือของผู้จัดการ
"ขอบคุณครับคุณแจนคนสวย"
แจนยิ้มออกมาก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากร้าน เปียกขนาดนี้คงไปไหนไม่ได้แล้วล่ะคงต้องกลับบ้าน
เจมส์ที่ขึ้นรถมาก็ทำหน้าเซ็ง วันนี้เป็นวันที่น่าหงุดหงิดมากๆ เขาพยายามที่จะเปิดใจลองเรียนรู้เธอแต่ไหงเป็นเด็กที่ไม่น่ารักแบบนี้ ร้ายมากจริงๆ เขาควานหาโทรศัพท์ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเอาวางไว้ที่โต๊ะ
"ลืมจนได้"
เขาเปิดประตูลงรถมาจะเดินกลับเข้าเอาของที่ร้านก็ต้องชะงักไปเมื่อเจอแจนกำลังเดินออกมาพอดี
"พี่คนสวยซื้อพวงมาลัยของผมมั้ยครับ"
เจมส์หลบอยู่ตรงมุมเสาก่อนจะมองเธอที่หยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเด็กน้อยที่ขายพวงมาลัย
"ไม่ซื้อยะ!!"
เขาถึงกับส่ายหน้า เป็นเด็กที่โคตรไม่น่ารักเลยให้ได้สิ กับเด็กยังไม่เว้นเลย
"โธ่พี่สาว ผมขอโทษครับ"
เด็กน้อยเอ่ยขอโทษออกมา เขานิ่วหน้าอย่างไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ๆเด็กคนนั้นถึงขอโทษเธอ แจนกอดอกหันมามองเด็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา
"พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าซื้อจะต้องกลับบ้านไปเล่นกับเพื่อนไปทำอย่างอื่น นี่อะไรพอเหมาหมดก็แอบเอามาขายอีก"
แจนเริ่มเอ็ดเด็กน้อย ทุกครั้งที่เธอมาที่นี่จะเหมาพวงมาลัยของเด็กคนนี้ตลอด เพราะเธอถือว่าเด็กจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนไวๆ แต่พนักงานจะมาฟ้องทุกครั้งว่าแอบมาขายอีกซึ่งเธอไม่โอเคเท่าไหร่ ที่พ่อแม่ของเด็กใช้แรงงานมากขนาดนี้ วัยนี้เป็นช่วงเวลาที่ควรได้เที่ยวเล่นกับเพื่อน ไม่ใช่เดินขายของงกๆแบบนี้
"ผมขอโทษครับ มันยังเหลือที่บ้านนี่นาแล้วมันจะเสียครับผมก็เลยต้องออกมาอีกรอบ"
"งั้นพี่เหมาใหม่จ่ายเพิ่มที่เหลือจากบ้านด้วย แล้วห้ามแอบมาขายอีกแล้วนะ ถ้ารู้อีกรอบคราวนี้ไม่อุดหนุนแล้ว"
เด็กน้อยยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมให้คำสัญญา
"ได้ครับ วันนี้ผมจะบอกแม่ว่าพี่ไม่ให้มาขายแล้ว"
แจนเปิดกระเป๋าหยิบเงินแบงค์พันออกมาหนึ่งใบ ที่เด็กน้อยถือมาเหมาหมดไม่ถึงห้าร้อยหรอก แต่เธอจะให้พันหนึ่งเพื่อแลกกับความสบายของเด็กน้อย
"อ่ะ เอาไปพันหนึ่ง แล้วก็รีบกลับได้ละไปเล่นเหมือนเด็กคนอื่นเขาบ้าง"
"ขอบคุณครับพี่สาวใจดี วันนี้ผมจะไม่แอบมาขายอีกรอบแล้วครับ"
เด็กน้อยรับแบงค์พันไปก่อนจะยกมือไหว้เธอแล้วส่งพวงมาลัยทั้งหมดให้ เธอรับมาก่อนจะปล่อยให้เด็กน้อยเดินกลับบ้านไปด้ายท่าทีมีความสุข แจนมองตามเด็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาบางๆแล้วหันไปหารปภ.หน้าร้านอาหาร
"ฝากไหว้เจ้าที่หน้าตึกด้วยนะคะ"
"ได้ครับคุณแจน ใจอ่อนกับไอ้คอปเตอร์จนได้สินะครับ"
"เห้อ! เห็นแล้วก็สงสารค่ะ ถ้าเป็นลูกเป็นหลานแจนนะไม่ให้มาทำอะไรแบบนี้หรอก วัยนี้ควรจะตั้งใจเรียน เล่นเกมส์อยู่ที่บ้าน ไม่ใช่ออกมาขายของแบบนี้"
"มันเลือกเกิดไม่ได้ครับ ที่บ้านไอ้คอปเตอร์มันไม่ได้ร่ำรวยอะไร และมันเสนอหน้าทำของมันเอง จริงๆมันเป็นเด็กดีมากนะครับ"
"นั้นแหละค่ะแจนเลยอยากช่วย งั้นไปก่อนนะคะ"
"โชคดีครับคุณแจน"
หญิงสาวยิ้มออกมาก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตัวเอง เจมส์ที่หลบอยู่หลังเสาได้ยินและได้เห็นทุกสิ่งที่เธอทำก็เริ่มมีความลังเลอย่างเห็นได้ชัด ดูก็รู้ว่าช่วยเหลือเด็กคนนั้นตลอดไม่ได้สร้างภาพแต่อย่างใด แล้วไอ้ที่ทำในร้านอาหารล่ะ... มันยังไงกันแน่
'ตกลงหนูเป็นคนแบบไหนกันแน่....'
