บทที่ 17 มารขวาง

เงาร่างของเธอก็เอนแผ่นหลังแนบลงกับบานประตูเบาๆ หัวใจในอกกลับเต้นแรงตุบตับจนน่ารำคาญ ใบหน้านวลที่เมื่อครู่ยังแดงซ่านด้วยความโมโหตอนนี้กลับระเรื่อด้วยบางสิ่งที่เธอเองก็ไม่อยากยอมรับ

 ริมฝีปากเล็กค่อยๆคลี่ยิ้มบางๆโดยไม่รู้ตัว

 “บ้าไปแล้ว… ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ”

 เสียงพึมพำลอดออกจากเรียวปากเบาๆขณะนิ้วเรี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ