บทที่ 24 เฮียไม่ให้ไป

 “เดี๋ยวนี้เห็นเฮียก็ไม่คิดจะทักแล้วเหรอ”

 ลัญชนาหยุดนิ่ง ค่อยๆดึงมือตัวเองกลับมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันหน้ากลับไปสบตาเขาตรงๆ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวานที่แสนจะ… ไม่ได้มาจากใจจริงสักนิด

 “อรุณสวัสดิ์ค่ะ เฮียคิล”

 หากไม่รู้คงคิดว่าเธอประชด แต่เปล่าเลย คนตัวเล็กเพียงแต่อยากทำตามให้มันจบๆไป จะได้ไม่ต้องยืน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ