บทที่ 27 ภาพบาดตา

 “คุณมีอะไรรึเปล่าเพน?”

 น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนิ่งงันอย่างชัดเจน

 “เพนคิดถึงคิลนี่คะ…”

 เธอออดอ้อน พร้อมเดินเข้ามาแนบชิด ร่างบางยกแขนคล้องรอบลำคอเขาอย่างถือวิสาสะ

 “ยังไงเพนก็มาค้างที่นี่แล้ว ทำไมคิลไม่ให้เพนนอนห้องเดียวกับคิลล่ะคะ? เพนไม่ค่อยชินที่นอนเลยค่ะ ถ้าได้นอนกับคิล เพนคงจะรู้สึกดีขึ้นเยอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ