บทที่ 31 เรามันก็ไม่ต่างอะไรกัน

 คิเลียนเดินออกมาจนถึงสวนของโรงแรม สนามหญ้ากว้างที่ถูกจัดแต่งด้วยต้นไม้ดอกไม้ละลานตา มุมหนึ่งของสวนมีเสาหินทรงกลมตั้งอยู่เงียบสงบใต้แสงไฟลางๆ เขายืนพิงแผ่นหลังกับเสา มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือคาบบุหรี่แท่งยาวไว้แน่น ก่อนจะจุดไฟในวินาทีถัดมา

 ควันสีเทาพวยพุ่งราวกับอารมณ์ที่ไม่อาจสลัดทิ้ง ดวงตาค...