บทที่ 37 ข้ออ้างเข้าไกล้

 เกร๊ก…

 เสียงปากกาหมุนกระทบโต๊ะดังแผ่วๆในห้องเงียบๆ

 และแน่นอน คนหัวแข็งอย่างลัญชนา ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว

 พอครบสิบห้านาทีเป๊ะ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยไม่มีแม้แต่เสียงเคาะ เพราะเธอถือว่าเขาเป็นคนเรียกเข้ามาเอง จะมาเคาะให้เสียเวลาทำไมกัน

 ร่างเล็กสาวเท้าเข้ามาอย่างมั่นใจ ปั้นหน้ายิ้มระเรื่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ