บทที่ 61 นัญรอผมอยู่

 “โถ่เว้ย!!”

 ชายวัยกลางขว้างแส้ทิ้งอย่างเหลืออด เขาเองจนหนทางแล้วจริงๆ ขนาดลงมือเขี้ยนลูกชายแทบตายแต่มันยังไม่เอ่ยปากแม้แต่จะขอให้เขาปราณีสักคำ 

 “ฮึกก ตาคิลลูก… เจ็บมากมั้ยลูกฮึกก แม่พาไปโรงบาลนะ” นํ้าตาผู้เป็นแม่ล่วงหล่นเต็มพื้น เจ็บปวดกว่าลูกชายก็คงเป็นแม่ที่มาเห็นสภาพลูกแบบนี้ 

 “ผ…ผมไม่เป็นไรค...