บทที่ 65 กลับบ้านเรากันนะ

 “ฮึกก…”

 นํ้าสีใสไหลรินเหมือนเขื่อนแตก ไหล่มนสั่นเทาไปกับเสียงสะอื้นจนแทบขาดใจ นำพาคนในบ้านที่มองอยู่รอบๆถึงกับนํ้าตาคลอไปตามๆกัน และเป็นครั้งแรกที่คุณหญิงกลยาณีซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลเงียบ ไม่แม้แต่จะปริปากด่าว่าเธอเหมือนเคย 

 แต่ตอนนี้มันจะมีอะไรเจ็บไปกว่าความจริงที่เพิ่งรับรู้ตอนนี้แล้ว ชีวิตเธอไม่เค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ