บทที่ 44 .

“ว่าแต่ทำไมไวท์ถึงลงแข่งวอลเลย์บอลล่ะ เปลี่ยนไปเต้นเชียร์ก็ได้นะพี่อยากเห็น” ไม่พูดเปล่า แต่สายตาของพี่นาวาที่มองมานั้นมันเต็มไปด้วยความแพรวพราวระยิบระยับ ริมฝีปากหนาก็กระตุกยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์

มองแบบนี้ ยิ้มแบบนี้คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าพี่เขาคิดอะไรอยู่ในหัว

คนหื่น!

“หนูเป็นมือตบน่ะค่ะ” ฉ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ