บทที่ 47 .

ฉันเดินกลับขึ้นมาบนห้องแล้วล้มตัวนอนบนเตียง ในหัวก็กำลังหวนคิดถึงใบหน้าของพี่นาวา ขณะที่มุมปากก็กำลังอมยิ้มอยู่คนเดียว

ร่างบางของฉันพลิกตัวกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงกว้าง ก่อนจะนอนตะแคงข้างแล้วหลับตาลง

ทั้งคำพูดและสายตาของพี่นาวายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน จนไม่สามารถสะบัดหลุดพ้นออกไปจากหัวได้เลย

กว่าฉันจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ