บทที่ 137 มาทวงคำสัญญา.. (ธานนท์ & ปุณวรางค์)

<strong>ร่างสูงนั่งนิ่งเฉยเมย</strong> สายตามองตรงไปยังดวงตะวันที่กำลังคล้อยลอยต่ำลับไปตรงขอบฟ้าที่อยู่ไกลลิบโน้น ปุณวรางค์ค่อยเดินเข้าไปใกล้ มือเรียวเอื้อมไปวางบนมือใหญ่ที่วางอยู่บนแขนวีลแชร์ เขาชักมือออกทันที

“บอกให้กลับไปไงล่ะปุณ” เสียงห้วนสั้นเอ่ยขึ้น

“ปุณยังไม่กลับจนกว่าคุณนนท์จะทานข้าวเสร็จ”

ป...