บทที่ 15 พ่อสื่อห่วงก้าง...

งานอดิเรกที่เขาและหล่อนรัก ปริศยาเคยเอ่ยกับเขาอย่างเพ้อฝันว่า สักวันหนึ่งอยากจะทำห้องเก็บผลงานของเขากับหล่อนไว้ หญิงสาวไม่เคยคิดว่าเขาจะจำได้และทำมันขึ้นมา

“ชอบมาก”

เสียงอ่อนเบาเอ่ยยอมรับออกมา ณริศยิ้มบางๆ รู้สึกพอใจที่หล่อนยอมรับออกมาตรงๆ

เช่นนี้ ค่อยเหมือนปริศยาที่เขารู้จักหน่อย

“รูปนั้นวาดตอนไหน”...