บทที่ 40 ไม่รู้จักนายเปรียวซะแล้ว...

เพราะทุกคนโดนกระสุนเข้าที่แขนและขาอย่างครบถ้วนทุกคนไม่มีลำเอียง

“เป็นไง ยังจะเอาอยู่มั้ยห๊ะ เงินห้าหมื่นน่ะไอ้เหี้ยม”

เสียงเข้มของปริศยาตะคอกถาม มือเรียวถือปืนสั้นจ่อไปที่หัวของไอ้หัวหน้าแก๊งค์ มันตัวสั่นงันงกและร้องครางด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย...ไม่...ไม่เอาแล้วจ้ะ...โอ๊ย...เหี้ยมกลัวแล้ว...โอ๊ย...อย่...