บทที่ 121 ง้อซะให้เข็ด...

<br/>

เทเรซ่าหันหลังกลับ เท้าที่กำลังย่างก้าวชะงักกึกลงทันควัน ร่างสูงคุ้นชินตา ยืนนิ่งสงบมองดูหล่อนอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่คอยหลอกหลอนทั้งยามหลับและยามตื่น ดวงตาคมเข้มที่จ้องมองเต็มไปด้วยแววตัดพ้อและน้อยใจ....

“อเล็กซ์”

เทเรซ่ายืนนิ่งแข็ง ไม่คิดว่าจะเป็นเขา หล่อนไม่ได้คาดหวังเลยว่าเขาจะตามมา ตลอดเวลา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ