บทที่ 6 วัดตัว...
<strong>“กริ๊งๆ กริ๊งๆ”</strong>
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่แคทรีน่ากำลังนั่งอยู่ที่แฟลตของเทเรซ่าน้องสาวของหล่อน เมื่อเห็นว่าใครโทรหาหญิงสาวจึงไม่สนใจที่จะรับ
“พี่แคททำไมไม่รับล่ะคะ เดี๋ยวพี่ฟินก็โมโหหรอก”
เทเรซ่าเดินนำน้ำผลไม้มาให้พี่สาวที่นั่งอยู่ตรงโซฟารับแขกเมื่อเห็นโทรศัพท์ของแคทรีน่าดังขึ้นเป็นรอบที่สามแล้ว หญิงสาวรู้ดีว่ามันเป็นของฟินอย่างแน่นอนถ้าหากพี่สาวหล่อนทำหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเวลามองไปยังโทรศัพท์เช่นนี้
“มีอะไร”
ในที่สุดหล่อนก็หยิบมันขึ้นมากดรับและกรอกเสียงขุ่นลงไปเพราะรู้ดีว่าเขาจะโทรจนกว่าหล่อนจะรับนั่นแหละ
“อยู่ไหน”
น้ำเสียงห้วนสั้นเอ่ยถามแทนที่จะตอบคำถามหล่อน
“ทำไม”
หญิงสาวถามออกไป
“คุณแม่ให้ไปรับไปวัดตัว”
เสียงห้าวตอบกลับมา แคทรีน่าได้ทราบแล้วจากมารดา หล่อนจึงมาเตร่อยู่ในเมืองซูริคอยู่นี่ไงล่ะ หลังจากไปหาเขาที่แฟลตน่ะ
“อยู่ที่ฟาร์ม”
แคทรีน่าตอบพลางยิ้มเยาะเขา หึเดี๋ยวจะหลอกให้ขับรถเป็นชั่วโมงไปรับหล่อนที่ฟาร์มเสียให้เข็ด หญิงสาวจุดยิ้มมุมปากแค่นึกก็สะใจแล้ว
“อยู่รอนั่นแหละ อย่าไปไหน กำลังขับรถไปรับ”
ฟินกล่าวเสร็จก็ปิดโทรศัพท์ ชายหนุ่มคว้ากุญแจรถก้าวยาวๆ ออกจากแฟลตไปยังที่จอดรถส่วนตัวแล้วขับบึ่งออกไป
“พี่แคทไปแกล้งพี่ฟิน เดี๋ยวก็เป็นเรื่องใหญ่อีกหรอกค่ะ นี่จะแต่งงานกันอยู่แล้วควรจะดีกันได้แล้วนะ”
เทเรซ่า น้องสาวคนสุดท้องที่เรียบร้อยเป็นผู้ใหญ่ค่อนข้างใจเย็นและมีเหตุผลเอ่ยเตือนพี่สาวสุดที่รัก
“อย่าพูดคำว่าแต่งงานให้พี่ได้ยินยายเทรซ พี่ขนลุก”
แคทรีน่าเอ่ยพลางทำท่าขนลุกขยะแขยงตามที่พูด เทรเซ่าหัวเราะขำพี่สาวคนเก่งของหล่อนที่ต้องมาตกอยู่ในที่นั่งลำบากเช่นนี้
“พี่ฟินเขาไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกน่ะพี่แคท เขาดูแลพวกเราดีออกตอนอยู่ที่อังกฤษน่ะ ถ้าพี่แคทไม่มัวแต่ตั้งแง่กับเขาพี่แคทก็คงจะเห็น”
เทเรซ่าเอ่ยกับพี่สาวตรงๆ พวกหล่อนทุกคนต่างชอบคุยกันอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้อยู่แล้ว
“อย่าพูดเรื่องอังกฤษยายเทรซ”
แคทรีน่าทำเสียงแข็ง เทเรซ่าหยุดทันควันเพราะนึกขึ้นมาได้ว่าเรื่องเกี่ยวกับอังกฤษ นั้นมันกระทบความรู้สึกของแคทรีน่ามากแค่ไหน
แคทรีน่าถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืน
“เดี๋ยวพี่จะไปร้านฟิว วัดตัวเสร็จก็จะกลับฟาร์มเลย เทรซล่ะจะกลับไปบ้านไหมวันนี้คุณแม่บ่นถึง”
ด้วยวันเสาร์และอาทิตย์เทเรซ่าหยุดและให้ผู้ช่วยเป็นผู้ดูแลร้านดอกไม้แทน และปกติแล้วหล่อนมักจะกลับไปนอนบ้านคุณพ่อคุณแม่หากไม่ติดงานอย่างอื่น
“กลับซิคะ เทรซคิดถึงท่านจะแย่แล้ว อาทิตย์ก่อนไม่ได้กลับ”
น้องสาวตอบ แคทรีน่าพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น
“งั้นเจอกันที่บ้านเย็นนี้นะเทรซพี่ไปล่ะ” แคทรีน่ากล่าวก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มกันตามธรรมเนียม
หญิงสาวขับรถมาอีกสิบนาทีก็ถึงทาวน์เซ็นเตอร์ ตึกสองชั้นสีขาวที่มีสองคูหาใหญ่ สองสาวเพื่อนรักเรฟีน่ากับเทเรซ่าจองคนละห้อง ห้องหนึ่งเป็นร้านตัดเสื้อชั้นนำของเรฟีน่า อีกห้องก็เป็นร้านดอกไม้ของเทเรซ่า นอกจากฝีมือและบริการชั้นเยี่ยมเป็นที่พอใจแล้วที่จอดรถด้านหน้าก็กว้างขวางสะดวกสบายเป็นที่ถูกใจลูกค้ายิ่งนัก <br/>
“พี่แคท เข้ามาเลยค่ะ”
เสียงร้องทักของเรฟีน่าดังขึ้นเมื่อเห็นแคทรีน่าเดินผลักประตูเข้ามา หน้าร้านเป็นกระจกใสโชว์หุ่นและชุดตัวอย่างที่สวยงามทันสมัย ภายในจัดแต่งเป็นโซนรับแขกอยู่ซ้ายมือ มีเคาน์เตอร์อยู่ติดกับผนังฝั่งขวามือ ด้านในลึกเข้าไปเป็นส่วนของออฟฟิศเล็ก ห้องวัดตัวและลองชุดอย่างเป็นระเบียบสัดส่วน
เรฟีน่าตรงไปกอดและหอมแก้มแคทรีน่า หญิงสาวยิ้มกว้างร่าเริงให้คนที่หล่อนรักและนับถือเสมือนพี่สาวแท้ๆ ตั้งแต่จำความได้ พี่แคทรีน่าที่พาหล่อนกับเทเรซ่าซุกซนไปทั่ว เวลานี้พี่สาวคนเก่งเติบโตอย่างสวยงามและกล้าแกร่ง เรฟีน่ามองหล่อนด้วยสายตารักและชื่นชมเสมอมา
“คิดถึงจังฟิว ช่วงนี้พี่งานยุ่งที่ฟาร์มเลยไม่ค่อยได้เข้าเมือง”
แคทรีน่ากอดและหอมแก้มสาวน้อยตอบก่อนจะกวาดตาไปมองรอบห้องกว้างขวาง เรฟีน่ามีลูกน้องอยู่หลายคน แต่ละคนมีหน้าที่รับผิดชอบที่ชัดเจนเป็นระบบอย่างดี ดังนั้นร้านของเธอจึงขึ้นชื่อเรื่องส่งงานตรงเวลาและไม่มีความผิดพลาดจนกระทั่งถึงทุกวันนี้
“คิดถึงพี่แคทเหมือนกันค่ะ พี่ไปที่ห้องวัดตัวเลยดีกว่า ฟิวของสั่งงานเด็กแป๊บเดี๋ยวจะตามเข้าไปค่ะ”
เรฟีน่าเอ่ย แคทรีน่าพยักหน้าให้สาวน้อยก่อนจะเดินตรงเข้าไปด้านในที่เป็นห้องวัดตัว หญิงสาวชะงักเมื่อเดินผ่านประตูที่แง้มอยู่เข้าไปภายใน ร่างสูงสง่าในกางเกงยีนส์ซีดกับเสื้อยืดสีขาวของฟินนั่งเอกเขนกสบายใจอยู่บนโซฟาเอนตัวไปพิงตรงมุมหนึ่ง ในมือกำลังกดพิมพ์อะไรบนมือถืออยู่โดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง
แคทรีน่าขมวดคิ้วมุ่น หล่อนคิดว่าป่านนี้เขาคงจะกำลังขับรถไปยังฟาร์มเพื่อรับหล่อน หญิงสาวไม่พูดหากชักสีหน้าบึ้งแล้วกระแทกตัวลงนั่งตรงมุมโซฟามุมที่เหลือ เพราะเก้าอี้ตัวอื่นดูเหมือนจะเป็นที่วางตัวอย่างผ้าและกระดาษบันทึกพร้อมอุปกรณ์วัดตัว
“นิสัยเสีย”
เสียงห้าวเอ่ยลอยมากระทบหู แคทรีน่าตาลุกวาวหันขวับไปมองใบหน้ายียวนกวนโมโหที่หรี่ตามองหล่อนอย่างรู้ทัน
“ว่าใคร”
“ว่าแมว”
เสียงห้าวเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มเยาะ แคทรีน่าตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ
“ดีนะที่เราฉลาดไม่งั้นคงเสียเวลาขับรถเป็นชั่วโมงเลย”
ฟินกล่าวพร้อมกับแกล้งทำท่าส่ายหน้าให้ โชคดีที่เขารู้จักหล่อนดี ขณะที่คุยโทรศัพท์เขาสามารถจับโทนเสียงเยาะของหล่อนได้อย่างที่ไม่มีใครสามารถทำได้ มันทำให้ฟินฉุกคิดได้ว่าหล่อนเพิ่งวิ่งแจ้นออกจากแฟลตของเขาไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจะขับรถไปถึงฟาร์มได้อย่างไร
“อย่ายั่วโมโห วันนี้ความอดทนมีจำกัด ดีไม่ดีจะอยากชกหน้าคนให้”
แคทรีน่าตะคอกใส่หน้าเขา ฟินยักไหล่รู้สึกสะใจที่เห็นหล่อนหงุดหงิดขึ้นทันตาเห็น หึไม่เคยเปลี่ยนเลย พอดีเรฟีน่าเดินยิ้มร่าเข้ามาหา
“มาเลยเจ้าบ่าวเจ้าสาว ฟิวพร้อมจะวัดตัวให้แล้วค่ะ”
<strong>“หยุดเลยฟิว”</strong>
เสียงพูดดังขึ้นพร้อมกันจากทั้งฟินและแคทรีน่าทำให้เรฟีน่าต้องขยิบตาให้
“อื้อหือ ใจตรงกัน”
สาวน้อยแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับใบหน้าบึ้งตึงของพี่ชายและว่าที่พี่สะใภ้
“อย่าพูดมากฟิว จะทำอะไรก็รีบทำพี่มีนัด”
เสียงห้าวของฟินเอ่ยขึ้นมีแววรำคาญน้องสาวอย่างไม่สนใจจะเก็บอาการ
“นัดกับสาวคนไหนอีกล่ะพี่ฟิน จะแต่งงานแล้วระวังหัวแตกนะ จริงมั้ยคะพี่แคท”
เรฟีน่ายังไม่หยุดพูดหยอกเย้ากระเซ้าแหย่พี่ชายกับพี่สาว หญิงสาวรู้ดีว่าทั้งสองเป็นคู่กัดกันตั้งแต่หล่อนจำความได้ แคทรีน่าทำเชิดหน้าไม่สนใจ
“พี่ต้องเลือกแบบก่อนค่ะ ฟิววางแคตตาล็อกไว้ให้ตรงโต๊ะกลางน่ะค่ะ เล่มบนสุดค่ะพี่แคท ฟิวเห็นแบบสวยเหมาะกับพี่อยู่ในนั้นหน้าที่ฟิวคั่นไว้น่ะค่ะ เอ้า ส่วนเล่มนี้เป็นของเจ้าบ่าว”
เรฟีน่ากล่าวพร้อมกับยื่นแม็กกาซีนให้พี่ชาย แคทรีน่ารีบพลิกผ่านๆ อย่างรวดเร็ว หล่อนรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องมาเสียเวลาทำอะไรเช่นนี้กับคนที่ชอบยั่วโมโหหล่อนมาตลอดชีวิต คุณพ่อนะคุณพ่อ แคทรีน่าโกรธและไม่พูดกับท่านมาสองวันแล้วตอนนี้
“เอาที่ถอดง่ายๆ นะ”
เสียงห้าวเอ่ยลอยมากระทบโสตประสาท แคทรีน่าขมวดคิ้วมุ่นหันไปมอง ก่อนจะหน้าแดงจะด้วยความโกรธหรือความอายก็ไม่อาจทราบได้
“หุบปากฟิน”
“อ้าว งั้นก็เอาที่ถอดเองได้ อย่ามาขอให้ช่วยก็แล้วกัน”
เขายังคงกล่าวต่ออย่างไม่สนใจหน้าถมึงทึงของหล่อน
