บทที่ 152 สัญญานะ...

เมอร์ฟีโอบร่างแบบบางโงนเงนเข้าไปยังห้องนอนกะรัดทัดที่เขาใช้เมื่อหัวค่ำ มีนภารู้สึกปวดศีรษะและดวงตาแทบลืมไม่ขึ้น

“...อืม ปวดหัวจัง”

หล่อนพึมพำ เมอร์ฟีทิ้งร่างบางไปบนที่นอนก่อนจะทิ้งร่างตัวเองลงไปนอนเคียงข้าง

“หลับปายเลยมีน เดี๋ยวดีเอง...เอิ๊ก... เชื่อผม...อึ่ก”

เสียงอ้อแอ้พอกัน ร่างสูงพลิกตัวมานอนตะแ...