บทที่ 167 ชีวิตนี้เพื่อเธอ...

“พวกคุณไปช่วยลูกชายฉันเถอะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว” 

เสียงค่อนข้างแหบของโรเบอร์โตเอ่ยออกมา เมอร์ฟีให้ท่านนั่งพิงอยู่ตรงซอกผนัง ทั้งสองคำนับเสร็จก็กวาดสายตาหาทาง

“เพล้ง! พรึ่บ!”

เสียงเหมือนใครโยนขวดแก้วไปบนเรือ จากนั้นก็เกิดไฟลุกโหมขึ้นทันที พวกมันหันไปมองด้วยความตกใจ เพราะรู้ว่ากำลังถูกโอบล้อมจากกำลังที...