บทที่ 12 ความลับไม่มีในโลก
เบนขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นเพนต์เฮาส์ เมื่อเคาะประตูก็ได้ยินเสียงอนุญาตจากวีรตา ชายหนุ่มจึงเปิดเข้าไป
“เย้ๆ เบนจามิน โจกำลังจะมาหาดีนแล้วนะ เย้ๆ”
เสียงดิเอโก้ร้องบอกพร้อมกับวิ่งโผเข้ามาหา เบนจึงรีบย่อตัวยกร่างเล็กขึ้นโยนกลางอากาศเหมือนที่เด็กน้อยชอบ
“เบนมาพอดี ช่วยลงไปรับโจให้หน่อยนะคะ”
เพราะการขึ้นมาบนเพนต์เฮาส์นั้นต้องขึ้นลิฟต์พิเศษส่วนตัวและต้องมีคีย์การ์ดซึ่งเบน เจมส์และแซมเท่านั้นที่มีคีย์การ์ดสำรองคนละอัน
“ดีนไปด้วย เจฟี่ไปด้วยกันมั้ย”
เด็กน้อยรีบพูดขึ้นทันที เบนยิ้มให้ดิเอโก้ ไม่รู้ว่าโจซิเฟียทำอีท่าไหน เด็กชายจึงติดหล่อนเป็นตังเมแบบนี้ นี่ถ้าหากโจซิเฟียไม่มา ดิเอโก้จะต้องขอร้องให้ผู้ปกครองพาไปเที่ยวบอสตันตอนปิดเทอมแน่ ไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่า อาแซมอาโซเฟียและลีย์ด้วย
“นายไปเถอะ เราจะรออยู่บนนี้ กำลังคุยกับลอเรนซ์อยู่”
เจฟิโอซึ่งอายุหกขวบหันมาตอบน้องชายด้วยน้ำเสียงเป็นผู้ใหญ่ วีรตาขำลูกชายของเจ้าพ่อเงินตราที่ยังไม่ทันโตก็เริ่มจะออกลายเสียแล้ว เบนเองก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ลูกชายเจ้านายท่าทางไม่ธรรมดาตั้งแต่หกขวบ เห็นวันวาเลนไทน์มีช็อกโกแล็ตเต็มกระเป๋ากลับมาจากโรงเรียนเสียด้วย
“เบนเจอกับโจหรือยัง พักอยู่ชั้นเดียวกันนี่” วีรตาถามขณะที่เบนจูงดิเอโก้เดินไปยังประตู
“โจซิเฟียเขามากับแฟนเมื่อคืน ผมเป็นคนลงไปรับเขาเองครับ”
“แฟน?... หมายถึง เชอร์ล็อกน่ะเหรอ”
“ครับ” เบนตอบเสียงขรึม วีรตามองแล้วทำคิ้วขมวด
“ใครบอกคุณว่าเชอร์ล็อกเป็นแฟนโจ?”
“เขาบอกผมเองครับ”
เบนเอ่ยตอบ วีรตาสรุปได้ทันทีด้วยสมองอันหลักแหลมฉับไวว่าโจซิเฟียตั้งใจทำให้เบนเข้าใจผิดชัดๆ แต่วีรตาจะยังไม่พูดอะไรออกไปจนกว่าจะถามโจซิเฟียให้รู้เรื่องเสียก่อน
“โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวเจอกัน กาแฟกำลังร้อน ดีนอย่าซนและอย่ากวนเบนให้มากนักนะครับลูก”
“ดีนเป็นเด็กดี โจชมตลอด ไม่ทำอะไรให้เบนปวดหัวแน่ฮะ”
เด็กน้อยพูดพร้อมทำหน้าจริงจัง วีรตาหัวเราะยื่นมือมายีผมลูกอย่างแสนรักและเอ็นดู
“จ้า ลูกพ่อฟานกันทั้งสองคนเลยจริงๆ”
หล่อนกล่าว เบนยิ้มขำไปด้วย ใช่สิ คนหนึ่งดูเหมือนจะเป็นหนุ่มเจ้าสำราญในอนาคต อีกคนก็ดูเหมือนจะเชื่อมั่นและชอบยกหางตัวเองแบบนี้
“เดี๋ยวไวน์จะรับแขกที่สวนลอยนะคะ” วีรตาเอ่ยบอกเบน
“ครับ เดี๋ยวผมจะพาเขาไปที่นั่น”
เบนกล่าวพร้อมกับเปิดประตูจูงดิเอโก้ไปยังลิฟต์ ชายหนุ่มกดมันลงไปยังชั้นล็อบบี้ เมื่อลิฟต์เปิด เห็นโจซิเฟียกับเชอร์ล็อกกำลังนั่งอยู่ตรงโซฟามุมหนึ่งของล็อบบี้คุยกันอย่างออกรส โจซิเฟียหัวเราะอย่างมีความสุขพร้อมกับก้มไปซบแขนของหนุ่มผมทอง เบนยืนนิ่งมองอยู่ ดิเอโก้เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับกระตุกแขนเขา
“โจอยู่โน่น เบนจามินเร็วๆ”
เสียงเล็กเอ่ยเร่งพร้อมกับดึงมือของเขาไป โจซิเฟียยังไม่เห็นเขา ไม่รู้คุยอะไรกัน ท่าทางสนุก เบนขมวดคิ้วนิดหนึ่งที่เห็นเชอร์ล็อกเหมือนทำท่าค้อนคว่ำให้โจซิเฟีย
“โจๆ โจๆ”
ดีนเรียกเสียงดัง โจซิเฟียหันขวับมามองตามเสียง เห็นร่างสูงสมาร์ตสวมสูทตัดปราณีตกำลังถูกดิเอโก้ลากแขนมาทางหล่อน โจซิเฟียรีบลุกขึ้น ดิเอโก้วิ่งเข้ามาหาแล้วโถมร่างใส่ หญิงสาวรีบย่อตัวอ้าแขนรับร่างน้อยทันที
“โอโห คุณดีนของโจ ทำไมตัวหนักขนาดนี้ละครับ ตายแล้วเป็นหนุ่มแบบนี้ เดี๋ยวก็เต้นรำกับโจได้แล้วซินะ”
โจซิเฟียเอ่ยหยอกล้อกับเด็กน้อย
“ยังๆ โจเต้นกับเบนจามินรอไปก่อนละกัน คิดถึงโจ ไหนล่ะของฝากดีน”
เด็กชายพูดจาฉลาดฉะฉานเกินเด็กสามขวบ รีบทวงของฝากที่มักจะได้ทุกครั้งเวลาโจซิเฟียมาเยี่ยม หญิงสาวยิ้มเอ็นดูหนูน้อย เบนเดินมาหยุดยืนตรงหน้า
"ของฝากโจเก็บเอาไว้ก่อน รอดูความประพฤติสักสองวันว่าเป็นเด็กดีจริงๆ หรือเปล่า"
“ได้สิฮะ เด็กดีทุกวันเลย...อืม...นั่นใคร” ดิเอโก้ชมตัวเองเสร็จก็เอ่ยถามเบาๆ เมื่อเห็นเชอร์ล็อกลุกขึ้นยืน ดิเอโก้จับมือของโจซิเฟีย อีกข้างคว้ามือเบนไปจับ
“อ๋อ นั่นเชอร์ล็อกครับ” โจซิเฟียแนะนำ เชอร์ล็อกยิ้มพร้อมกับก้มตัวยื่นมือไปตรงหน้าดิเอโก้
“ยินดีที่ได้รู้จักครับดีน” เชอร์ล็อกเอ่ยพร้อมกับยิ้ม ดิเอโก้จ้องหน้าเชอร์ล็อกแล้วหันไปมองโจซิเฟีย
“ใคร” เด็กชายถามอย่างใคร่รู้ โจซิเฟียนิ่งคิดอยู่นิดหนึ่งเพราะไม่ต้องการโกหกเด็กน้อย
“อืม...คนสนิทพิเศษของโจครับ” พยายามเลือกใช้คำที่ฟังดูแล้วไม่ไกลจากความจริงนัก เด็กน้อยยิ้มแฉ่งออกมาให้พร้อมยื่นมือไปเช็กแฮนด์กับเชอร์ล็อก
“หวัดดีฮะ เหมือนดีนเลย ดีนเป็นคนพิเศษของโจ เบนก็เป็นคนพิเศษของโจ เนอะๆ”
เด็กชายยิ้มพยักหน้าให้เชอร์ล็อกเมื่อจัดกลุ่มได้แล้วว่าเป็นพวกคนพิเศษของโจซิเฟียเช่นเดียวกัน โจซิเฟียยิ้มออกมากับความช่างเจรจาน่ารักของดิเอโก้ ลืมปฏิเสธว่าใครเป็นคนพิเศษของหล่อนบ้าง
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋ามองดิเอโก้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเลยส่งยิ้มมาให้โจซิเฟียด้วย รอยยิ้มกริ่มอารมณ์ดีและเต็มไปด้วยความน่ามอง ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างช่วยไม่ได้
