บทที่ 196 คิดถึงนะ (เมอร์ฟี&มีนา 2)

“ว้าว...หอมจัง”

เขาวางขวดเบียร์แล้วไปนั่ง หล่อนตักข้าวใส่จานวางตรงหน้า รินน้ำแร่ใส่แก้วให้ หล่อนจำได้ว่าเขาชอบอะไร... ร่างบางหันหลังกลับ เมอร์ฟีคว้าแขนเล็กเอาไว้ ดึงกระตุกจนหล่อนหล่นไปนั่งบนตัก เขาหอมแก้มนวลแรงๆ ทีหนึ่งเป็นการให้รางวัลคนรู้ใจก่อนจะผลักให้ลุกขึ้น

“ขอบคุณมากมีนคนเก่ง ผมหิวจนไส้จะขาดแล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ